Widgets

“Το Απόρθητο Οχυρό”: 6 Απριλίου 1941 – Το δεύτερο ΟΧΙ των Ελλήνων


«Από τους αντιπάλους οι οποίοι μας αντιμετώπισαν ήταν ιδιαίτερα ο Έλληνας στρατιώτης που πολέμησε με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο…». Η ηρωική και επική αντίσταση στα οχυρά της γραμμής Μεταξά είναι ένα ακόμη φωτεινό ορόσημο στην Ιστορία του Έθνους.

6 Απριλίου 1941: Η Βέρμαχτ εισβάλλει στην Ελλάδα. Ο Ελληνικός Στρατός αμύνεται σθεναρά και σταματά τη γερμανική προέλαση, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στον εχθρό. Για εκείνες τις ηρωικές ημέρες, όταν οι Έλληνες ήταν αντάξιοι της τεράστιας Ιστορίας τους, έχει μεγάλη αξία να μιλήσουν πρώτοι οι αντίπαλοι: «Εκλεκτά ελληνικά στρατεύματα υπερασπίστηκαν με εντελώς ξεχωριστό ηρωισμό τα οχυρά της γραμμής Μεταξά. Προκλήθηκαν ως εκ τούτου συγκρούσεις εξ εγγυτάτης αποστάσεως, τόσο έντονες, όσο δεν είχαν λάβει χώρα σε κανένα άλλο πολεμικό θέατρο μέχρι τώρα» Γερμανικό Στρατηγείο, ανακοινωθέν για τη λήξη της επιχείρησης «Μαρίτα».

«8 Απριλίου: Προχωρούμε αργά στην Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι γενναίοι μαχητές. Τα καταληφθέντα χαρακώματα είναι γεμάτα με πτώματα. Ο Φύρερ θαυμάζει ιδιαιτέρως το θάρρος των Ελλήνων. Ίσως υπάρχει ακόμη ένα ίχνος της παλαιάς Ελληνικής καταγωγής σε αυτούς» – «9 Απριλίου: Οι Έλληνες αγωνίζονται πολύ γενναίως. Απαγορεύω στον τύπο να τους δυσφημίσει. Ο Φύρερ θαυμάζει τη γενναιότητα των Ελλήνων. Θλίβεται που υπεχρεώθη να τους πολεμήσει» Δρ. Γκαίμπελς, Ημερολόγιο

«Χάριν της ιστορικής δικαιοσύνης είμαι υποχρεωμένος να διαπιστώσω ότι από τους αντιπάλους οι οποίοι μας αντιμετώπισαν ήταν ιδιαίτερα ο Έλληνας στρατιώτης που πολέμησε με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο. Συνθηκολόγησε μόνον όταν κάθε περαιτέρω αντίσταση ήταν αδύνατη και επομένως μάταιη. Για τον ηττημένο και ατυχή ελληνικό λαό αισθανόμαστε ειλικρινή συμπάθεια. Υπήρξε θύμα του βασιλιά του και μιας μικρής παρασυρμένης ηγετικής κλίκας. Ωστόσο αγωνίστηκε με τόσο μεγάλη γενναιότητα ώστε ακόμη και οι εχθροί του δεν μπορούν να αρνηθούν την εκτίμησή τους προς αυτόν. Οι Έλληνες αιχμάλωτοι αφέθηκαν ή θα αφεθούν σύντομα ελεύθεροι λόγω της γενικής ανδρείας στάσης των στρατιωτών αυτών». Αδόλφος Χίτλερ, ομιλία στο Ράιχσταγκ, Μάιος 1941

Η ηρωική και επική αντίσταση στα οχυρά της γραμμής Μεταξά είναι ένα ακόμη φωτεινό ορόσημο στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Όπως μαρτυρούν οι αντίπαλοι – που διέθεταν την πλέον ανυπέρβλητη πολεμική μηχανή της εποχής – οι Έλληνες εκείνων των καιρών ήταν οι ανώτεροι πολεμιστές στον κόσμο. Ήταν οι μόνοι που έμεναν στις θέσεις τους και έβαλαν ενάντια στον εχθρό, ακόμα και όταν δέχονταν επίθεση από τα περίφημα βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως Stukas.

Η Χρυσή Αυγή οφείλει να διευκρινίσει – απαντώντας σε κάθε απόχρωσης σκουπίδι που δυσφημεί τα μέλη της – ότι οι Έλληνες Στρατιώτες έπραξαν το καθήκον τους εκείνες τις σκληρές και συνάμα επικές ημέρες. Το ίδιο καθήκον που οφείλουμε να πράξουμε όλοι εμείς όποτε και αν κληθούμε να υπερασπιστούμε την Πατρίδα μας.

Πίνακας που συνοδεύει το κείμενο: Η στιγμή της αποχώρησης. Οι Έλληνες Αξιωματικοί εξέρχονται του Οχυρού με τα ξίφη και τον οπλισμό τους και ο γερμανικός στρατός αποδίδει τιμές. Στο βάθος διακρίνονται οι δεκάδες Έλληνες τραυματίες, που αντιστάθηκαν και υπέμειναν καρτερικά το πολυήμερο σφυροκόπημα της μεγαλύτερης πολεμικής μηχανής του κόσμου, την εποχή εκείνη. Κανένας Έλλην στρατιωτικός δε συνελήφθη αιχμάλωτος.

Του Hλία Κασιδιάρη

06 Απριλίου 1941: Το δεύτερο «ΟΧΙ» των Ελλήνων – Η εποποιία της γραμμής Μεταξά 


 Η μοίρα επιτάσσει σε Έθνη με πλούσια ιστορία και δόξα να αριθμούν πολλές και μεγάλες επετείους. Το Ελληνικό Έθνος, ως κορωνίδα των Εθνών, έχει γράψει άφθονες χρυσές σελίδες δόξης κατά το πέρασμα των χιλιετιών της ιστορίας του. Έχει όμως ιερό καθήκον, να τιμά και να μνημονεύει όλους τους ήρωες που αγωνίσθηκαν και θυσιάσθηκαν για το μεγαλείο του Έθνους μας. Μόνο έτσι θα μπορέσει να προσθέτει νέα τρόπαια πάνω στις δάφνες, που μοιάζουν αμάραντες από τον καιρό του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών. Οι πρώτες μέρες του Απριλίου κοσμούνται από τις δύο νεότερες ένδοξες σελίδες της Ιστορίας μας, όπου για πολλοστή φορά ολιγάριθμοι ψυχωμένοι Έλληνες αντιμετώπισαν αυτοκρατορίες: την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ την 1η Απριλίου 1955 και τη μάχη της Γραμμής των οχυρών Μεταξά την 6η Απριλίου 1941.

Τότε, κάποιοι Έλληνες Εθνικιστές είπαν το δεύτερο μεγάλο «όχι», ορθώνοντας τα στήθη τους στις επίλεκτες σιδερόφρακτες Γερμανικές μεραρχίες. Σήμερα, μέσα στον ορυμαγδό των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων, που τα ιδανικά και το ήθος των Συναγωνιστών φαίνεται να συντρίβουν το σάπιο καθεστώς των απάτριδων κλεπτοκρατών, αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω δυο γραμμές,σαν να αποθέτω ευλαβικά ένα ανοιξιάτικο λουλούδι στους 21 τσιμεντένιους γίγαντες, που βρίσκονται διάσπαρτοι στα ορεινά περάσματα της Αν. Μακεδονίας μας, ένα λουλούδι από τη ψυχή μου, γι  αυτά τα Ελληνόπουλα, που για άλλη μια φορά φύλαξαν Θερμοπύλες, που πριν εβδομήντα τρία χρόνια μετέτρεψαν, με τον ηρωισμό τους, αυτά τα οχυρά σε απόρθητα φρούρια.

Όπως πάντα την ιστορία την γράφουν οι Προσωπικότητες. Ευτυχώς στους θυελλώδεις καιρούς του Β’ Παγκοσμίου πολέμου η Ελλάς είχε τιμονιέρη τον πανάξιο Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος μεταξύ των πολλών καλών που έκανε για τον τόπο μας, είχε την διορατικότητα να κατασκευάσει την περίφημη σειρά οχυρωματικών έργων, υπόγειων και επίγειων, κατά μήκος των ελληνο-βουλγαρικών συνόρων, που έλαβε το όνομά της από τον σχεδιαστή και δημιουργό της: «Γραμμή Μεταξά». Κατασκευάστηκαν με σκοπό την άμυνα της Ελλάδος σε περίπτωση εισβολής κατά τον επικείμενο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον οποίο και απετέλεσε τελικά τον κύριο προμαχώνα της. Η Γραμμή Μεταξά αποτελεί το μεγαλύτερο ελληνικό οχυρωματικό έργο στην νεότερη ιστορία.

Η οχυρωματική αυτή γραμμή αποτελούνταν κυρίως από είκοσι ένα (21) οχυρά. Τα οχυρά αυτά είχαν κατασκευασθεί, αποκλειστικά από Ελληνικά χέρια, για την αμυντική θωράκιση της Ελλάδος από βουλγαρική επίθεση, επειδή την περίοδο εκείνη, 1936-1940, η Βουλγαρία ήταν έξω από το Βαλκανικό Σύμφωνο Φιλίας και επιζητούσε να ξαναπάρει τα ελληνικά εδάφη που είχε χάσει κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913).Το κάθε οχυρό αποτελούσε στο σύνολό του ένα περίκλειστο έργο, από ένα ή περισσότερα στεγανά συγκροτήματα, ικανό να αμυνθεί προς κάθε κατεύθυνση. Περιλάμβανε σκέπαστρα, πυροβολεία, πολυβολεία, ολμοβολεία, βομβιδοβολεία, παρατηρητήρια, έργα παραλλαγής και παραπλάνησης, πολλαπλές εισόδους και εξόδους. 

Οι υπόγειες εγκαταστάσεις κάθε οχυρού περιλάμβαναν διοικητήριο, θαλάμους αξιωματικών, θαλάμους οπλιτών, τηλεφωνικό κέντρο, μαγειρείο, δεξαμενές νερού, χώρους υγιεινής, αποθήκες τροφίμων (για 15 μέρες), χειρουργείο, φαρμακείο, συστήματα αερισμού, φωτισμού (γεννήτριες, λάμπες πετρελαίου, φακούς κ.ά.), αποχέτευση, εξωτερικές θέσεις μάχης, αντιαρματικά κωλύματα, θέσεις αντιαεροπορικών όπλων κ.ά. Πέραν των οχυρών, η αμυντική γραμμή, περιελάμβανε μία τεράστια ανάπτυξη αντιαρματικών τάφρων, ζωνών αντιαρματικών σιδηροπηγμάτων και σκυροδέματος σε διπλές και τριπλές γραμμές ανάσχεσης, που στο σύνολό του για την εποχή του και με τα τότε Ελληνικά δεδομένα αποτέλεσε ένα τιτάνιο έργο.


Οι κατασκευές αυτές ήταν ιδιαίτερα ανθεκτικές, κάποιες εξ αυτών συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα, ενώ κάποιες άλλες έχουν αφεθεί στην ανελέητη φθορά του χρόνου από το σύγχρονο ανθελληνικό κράτος, που μισεί κάθε τι που κάνει τους Έλληνες υπερήφανους. Το έργο κόστισε 1,5 δισ. δραχμές (ίσο με 58,5 δις € περίπου), βλέπετε τότε λεφτά όντως υπήρχαν για την ανεξαρτησία και το μεγαλείο της Ελλάδος (αφού ο «κακός φασίστας» Ι. Μεταξάς, ζούσε σε ένα λιτό σπίτι και δεν είχε off-shore εταιρείες στα νησιά Cayman, ούτε καταθέσεις τύπου λίστας Λαγκάρντ, Λιχτενστάιν κλπ, σαν τους σημερινούς «καλούς δημοκράτες»).

Την υλοποίηση του μεγαλόπνοου αυτού σχεδίου ανέλαβε κυρίως ο Στρατός (το Μηχανικό κλπ) αλλά και διάφοροι άλλοι φορείς και Πολίτες όπως: το Ε.Μ.Π., Μηχανικοί, πολλές βιομηχανίες Αθήνας και Πειραιά κλπ. Καλά, δεν έχετε ακούσει από τους Πρετεντέρηδες ότι επί Μεταξά η Πατρίδα μας διέθετε βαριά βιομηχανία; ότι είχε μηδέν ανεργία; παράξενο! Το καθεστώς Μεταξά έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στον απόρρητο χαρακτήρα της κατασκευής και στην απόλυτη μυστικότητα των όλων εργασιών. Χρησιμοποιήθηκε εργατοτεχνικό Προσωπικό από πολύ απομακρυσμένες περιοχές, όπως από την Κρήτη, του οποίου η μετάβαση και απομάκρυνση από το έργο γινόταν, σε ορισμένες περιπτώσεις,με κλειστά μάτια.Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι για την κατασκευή τους απαιτήθηκαν 66.000 τόνοι τσιμέντου και 3.000.000 ημερομίσθια, ενώ κατασκευάσθηκαν συνολικά 24.000 μέτρα υπόγειων στοών και 13.000 μέτρα υπόγειων καταφυγίων – θαλάμων.

Όπως είναι γνωστό η Γερμανία εισέβαλε στην Ελλάδα στις 5.40π.μ. της 6ης Απριλίου 1941 από τα Ελληνο-Γιουγκοσλαβικά και Ελληνο-Βουλγαρικά σύνορα. Ήταν τότε που ο Χίτλερ διαπίστωσε ότι ο σύμμαχός του Μουσολίνι δεν είχε καμιά ελπίδα να επικρατήσει στο Αλβανικό μέτωπο, αφού και η πολυθρύλητη εαρινή του επίθεση, συντρίφτηκε πάνω στον «γρανίτη» του Ελληνικού στρατού. Ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν φυσικά συντριπτικός υπέρ των Γερμανών. Σε έμψυχο υλικό οι επιτιθέμενες Γερμανικές δυνάμεις ήταν τουλάχιστον τριπλάσιες, αλλά σε άρματα (1.850 περίπου έναντι 27 ελαφρών) και αεροπορία (1.000 αεροσκάφη με κανένα Ελληνικό να υπερασπίζεται τον καταγάλανο ουρανό μας) η υπεροπλία τους ήταν συντριπτική. 

Στους επιτιθέμενους θα πρέπει να συνυπολογίσουμεκαι τις δυνάμεις του Βουλγαρικού στρατού, που συμπαρατάσσονταν με τους Γερμανούς. Είναι οι Βούλγαροι, που προσπαθούσαν να πάρουν τη ρεβάνς από την ήττα τους στον Β’ Βαλκανικό πόλεμο, που πάντα εποφθαλμιούν την Μακεδονίας μας, που λίγο αργότερα ήταν οι πιο αιμοσταγείς της τριπλής κατοχής της Ελλάδος μας, που συμμάχησαν από το 1944 και μετά, με τους τότε ομοϊδεάτες της Κανέλλη και του Τσίπρα, για να αποσπάσουν την Μακεδονία μας από την μητέρα Ελλάδα και να την εντάξουν στον σοσιαλιστικό τους «παράδεισο».

Εκείνο το πρωινό του Απριλίου του ’41 όμως, δεν υπήρχε εχθρός εντός των τειχών, έτσι από την πρώτη ώρα η αρχική Γερμανική επίθεση κατά της “γραμμής Μεταξά”, αντιμετωπίζοντας την ισχυρή αντίσταση των Ελλήνων υπερασπιστών των οχυρών, σημείωσε μικρή μόνο επιτυχία. Μία γερμανική αναφορά στο τέλος της πρώτης μέρας των επιχειρήσεων περιγράφει πως η Γερμανική 5η Ορεινή Μεραρχία «απωθήθηκε στο πέρασμα Ρούπελ παρά την ισχυρότατη αεροπορική υποστήριξη, έχοντας σημαντικές απώλειες». Από τα 21 οχυρά που αποτελούσαν τη Γραμμή Μεταξά μόνο δύο έπεσαν την πρώτη ημέρα, και αυτά μόνον αφού καταστράφηκαν ολοσχερώς. Τα περισσότερα οχυρά, συμπεριλαμβανομένων των Ρούπελ, Εχίνος, Καρατάς, Λίσσε και Ιστίμπεη αντιστάθηκαν για τρεις ημέρες.

Οι ηρωικές μάχες που έδωσαν οι υπερασπιστές όλων των οχυρών, στις αλλεπάλληλες προσβολές που δέχθηκαν από ξηρά και αέρα, από την καλύτερη πολεμική μηχανή της σύγχρονης ιστορίας, έχουν αποτυπωθεί με ανάγλυφο τρόπο σε αρκετά βιβλία και οτιδήποτε γραφεί από εμένα θα ήταν μάλλον περιττό. Οι ηρωισμοί δεν έλειψαν και ήταν πάμπολλοι. Αυτή η εσχατιά της χερσονήσου του Αίμου είναι γραφτό να γεννά πολιτισμούς και ήρωες. Λαμπρό παράδειγμα ο λοχίας Δημήτριος Ίτσιος που ήταν ο Διοικητής μεμονωμένου εξωτερικού Πολυβολείου (Π.8) στο οροπέδιο της Ομορφοπλαγιάς κοντά στο χωριό Άνω Πορρόια Σερρών, που ως νεότερος Λεωνίδας αντιστάθηκε με δύο στρατιώτες για πάνω από τέσσερις ώρες απέναντι σε ένα σύνταγμα(!) Γερμανών καταδρομέων, για να καλύψει την σύμπτυξη του υπολοίπου Ελληνικού τάγματος. 

Ο απόγονος τόσων Ελλήνων ηρώων, ξόδεψε και τις 33.000 σφαίρες που υπήρχαν στο πολυβολείο, προτού παραδοθεί στους Γερμανούς. Σύμφωνα με έρευνα, οι άνδρες του Π.8 ευθύνονται για τον θάνατο 232 Γερμανών στρατιωτών (και του αντισυνταγματάρχη Ebeling, διοικητή του 138ου Συντάγματος Ορεινών Καταδρομών), δηλαδή όσους σκότωσε ολόκληρος ο στρατός της Γιουγκοσλαβίας στη διάρκεια της Γερμανικής εισβολής τον Απρίλιο 1941! Η αντίσταση του Π.8 εξόργισε τον στρατηγό Shorner, καθώς εκτός από τις μεγάλες απώλειες που προκάλεσε στους άνδρες του, ανέτρεψε τον σχεδιασμό του για την πρώτη ημέρα του πολέμου. Όταν ο στρατηγός Shorner πληροφορήθηκε το γεγονός ότι ο διοικητής του πολυβολείου ήταν ένας απλός έφεδρος λοχίας, θίχτηκε ο εγωισμός του και αφού συναντήθηκε με τον αιχμάλωτο Ίτσιο τον ρώτησε:

- Ποιος είναι ο Διοικητής σου στο πυροβολείο;
- Εγώ είμαι, απάντησε ο Ίτσιος
- Δεν υπάρχει αξιωματικός;
- Όχι!
- Ξέρεις ότι για χάρη σου έχασα έναν αντισυνταγματάρχη και 232 στρατιώτες;
- Λυπάμαι Στρατηγέ αλλά υπερασπίζομαι την Πατρίδα μου.

Μετά από αυτό ο Shorner έδωσε εντολή παρουσίασης όπλων σε μια διμοιρία Γερμανών στρατιωτών προς τιμήν του Ίτσιου, και αμέσως μετά έδωσε διαταγή να εκτελεσθεί ο Ίτσιος (κατά παράβαση της συνθήκης της Γενεύης), αλλά να μην πειραχτούν οι δύο στρατιώτες που ήταν μαζί του, τους οποίους απελευθέρωσε στα Άνω Πορρόια.
Το καθένα από τα οχυρά της «Γραμμής Μεταξά» έχει και την ιστορία του, τη γενναία αντίσταση των υπερασπιστών του. Πολλά οχυρά έμειναν απόρθητα και παραδόθηκαν στις 10 Απριλίου μετά την υπογραφή του σχετικού Πρωτοκόλλου Συνθηκολόγησης (9 Απριλίου), όταν η γραμμή Μεταξά υπερφαλαγγίσθηκε, καθώς οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα από την Γιουγκοσλαβία και μέσω της κοιλάδας του Αξιού, τα Γερμανικά Panzer έφτασαν την 9η Απριλίου του 1941 στη Θεσσαλονίκη.

Να θυμίσουμε μόνο, (έτσι για να ξεφτιλίζεται ο Φαλμεράγιερ και οι φαντασιόπληκτες, υστερόβουλες θεωρίες του), την απάντηση του Διοικητή του Ρούπελ, Ταγματάρχη Γεωργίου Δουράτσου, σε αιτιάσεις του Γερμανού επικεφαλής για παράδοση: «Τα οχυρά δεν παραδίδονται, καταλαμβάνονται». Ήταν η ίδια περήφανη απάντηση του «Μολών Λαβέ», ήταν ο απόηχος τού «Το την Πόλιν σοι δούναι…», αλλά και της αγέρωχης απάντησης των Υπερασπιστών της ιεράς πόλεως του Μεσολογγίου: «Τα κλειδιά της πόλεώς μας βρίσκονται κρεμασμένα στις μπούκες των κανονιών μας».

Η καλύτερη επιβεβαίωση του ηρωισμού των Ελλήνων μαχητών της «Γραμμής Μεταξά» είναι τα λόγια και έργα των τότε αντιπάλων μας. Ο Χίτλερ έλεγε: «… από όλους τους αντιπάλους μας,ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με απαράμιλλο θάρρος και μέγιστη περιφρόνηση για το θάνατο…». Επίσης οι Γερμανοί έκαναν την τιμητική εξαίρεση στον Ελληνικό στρατό να μην τον κρατήσουν αιχμάλωτο (οι Αξιωματικοί κράτησαν τα ξίφη τους), αλλά τουναντίον σε πολλές περιπτώσεις τού «παρουσιάστηκαν όπλα».


Έτσι για τελευταία φορά, ο νεκρός (υπό αρκετά μυστηριώδεις συνθήκες) Ι. Μεταξάς, νίκησε ουσιαστικά τους αντιπάλους του, σαν άλλος Κίμων, αφού είχε τόσο καλά προετοιμάσει (ηθικά και υλικά) τον Ελληνικό λαό και στρατό, που κατάφερε να αντιμετωπίσει με αρκετή επιτυχία δύο αυτοκρατορίες. Είναι βέβαια γνωστό το πόσο καθοριστική ήταν αυτή η μάχη των οχυρών, για την μετέπειτα εισβολή στην ΕΣΣΔ, της Βέρμαχτ, καθώς και γενικότερα για την τελική επικράτηση των Συμμάχων. Θα ήταν ιστορική αδικία να παραλείψουμε και την τεράστια συμβολή του Αρχιστρατήγου Παπάγου, που πέραν των στρατηγικών του προσόντων, απεδείχθη μεγάλος ηγέτης, αφού επανειλημμένα αντιστάθηκε σθεναρά στα σχέδια των Άγγλων που ήθελαν, για να περισώσουν κάποιες χιλιάδες στρατιωτών του Βρετανικού εκστρατευτικού σώματος, να δώσουν βορά, στον Γερμανικό οδοστρωτήρα, που κατέβαινε τον κορμό της Ελλάδος, τον Ελληνικό στρατό, που πολεμούσε νικηφόρα ήδη έξι μήνες.

Εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές αποτίνουμε φόρο τιμής σε όλους τους επώνυμους και αφανείς ήρωες της μάχης των οχυρών, σε πείσμα όλων αυτών των απάτριδων πολιτικάντηδων, που νομίζουν ότι, με την προπαγάνδα και τη λάσπη τους, θα επικρατήσουν. Οι «δημοκράτες», τι θα κάνουν γι αυτή την επέτειο; Μα φυσικά όπως πάντα: το απόλυτο τίποτα! Αφού αυτή η επέτειος τιμά την Ελλάδα, θα φροντίσουν οι πολιτικάντηδες και τα τουρκοκάναλα να περάσει σε απόλυτη σιγή και λήθη. Ευτυχώς εμείς οι Έλληνες Εθνικιστές έχουμε πάθει ανοσία στην μολυσματική προπαγάνδα τους και εξακολουθούμε να καταλαβαίνουμε ότι ο Ελληνο-ιταλικός πόλεμος και η μάχη των οχυρών της γραμμής «Μεταξά», ήταν πόλεμος εθνικός, για την ανεξαρτησία της Πατρίδος μας, πολεμούσε το Ελληνικό Έθνος το Ιταλικό και στη συνέχεια και το Γερμανικό.Το τυφλωμένο από μίσος, για κάθε τι Ελληνικό, μυαλό των «πλέρια δημοκρατών», βλέπει κοινωνικό πόλεμο μεταξύ πολιτευμάτων, δηλαδή οι Έλληνες του «φασίστα» Ι. Μεταξά πολεμούσαν τους φασίστες Ιταλούς και τους Γερμανούς Ναζί… Αστειότητες.

Κύριοι, οσφυοκάμπτες βαυκαλιζόσαστε, στις ξεκάθαρες ιδέες μας δεν κολλάει λάσπη. Καταλάβετέ το, τα πάντα στον κόσμο αυτό διέπονται από την λογική. Η άξια Ηγεσία, η Συνέπεια, η Αγωνιστικότητα, η ταύτιση λόγων και έργων, η Πίστη σε υψηλά ιδανικά και αξίες, η Εντιμότητα που χαρακτηρίζουν το Εθνικιστικό Κίνημα, θα επικρατήσουν του ψεύδους και του σκοταδισμού της βρόμικης προπαγάνδας σας. Βλέπετε ότι ούτε οι σφαίρες ούτε οι φυλακές μπορούν να σταματήσουν αυτό το υπέροχο καθάριο ποτάμι των εκατομμυρίων Εθνικιστών, που θα σαρώσει το συνονθύλευμα των διεθνών τοκογλύφων, και των απάτριδων πολιτικάντηδων. Τα σκουπίδια πάντα παρασύρονται από το ρεύμα. Υπαλληλίσκοι της τρόικας και του Σόρος συνειδητοποιήστε ότι: Η αλήθεια θα λάμψει, η Νέμεσις έρχεται, με το να μας κολλάτε ετικέτες: «νεοναζί», «φασίστες» κλπ, εσείς δείχνεται την αδυναμία σας και εμείς ατσαλώνουμε.

Τιμή και Δόξα στους Ήρωες της μάχης των οχυρών!

Ζήτω η Ελληνική Εθνική Αντεπίθεση!

Η Σημαία του Οχυρού «Ρούπελ», με εμφανή τα σημάδια της λυσσώδους μάχης «μέχρι εσχάτων» των υπερασπιστών της.

Της Ρίκας Θωμάκου


Συμμετοχή της Χρυσής Αυγής στις επίσημες εκδηλώσεις Τιμής και Μνήμης στο Ρούπελ


Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, πραγματοποιήθηκαν με ιδιαίτερη λαμπρότητα, σήμερα Κυριακή 5 Απριλίου, οι επίσημες εορταστικές εκδηλώσεις στα Οχυρά του Ρούπελ. Παρά το ψιλόβροχο και το κρύο, η συμμετοχή του κόσμου φέτος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί αδιαχώρητο και πολλοί να μην μπορέσουν να φτάσουν εγκαίρως στο χώρο του Μνημείου.


Στον πανηγυρικό της ημέρας παρουσιάστηκε το ιστορικό της μάχης και της ηρωικής αντίστασης των υπερασπιστών κατά την επίθεση των γερμανικών στρατευμάτων στις 6 Απριλίου 1941. Την ώρα της ομιλίας βολές πυροβόλων και εκρήξεις στα γύρω υψώματα δημιούργησαν το ανάλογο κλίμα και μετέφεραν νοερά άπαντες στις ένδοξες εκείνες μέρες.


Στεφάνι εκ μέρους του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή κατέθεσε ο βουλευτής Σερρών συναγωνιστής Αρτέμιος Ματθαιόπουλος, επευφημούμενος από τους παρισταμένους. Είναι γνωστό εξάλλου ότι η Χρυσή Αυγή έδινε το παρόν ανελλιπώς στις εκδηλώσεις από τον καιρό ακόμα που ελάχιστοι συμμετείχαν. 


Η Μάχη των Οχυρών και το δεύτερο μεγάλο ΟΧΙ - Γράφει ο Χρήστος Καρανικόλας.

Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος ήταν μια τρομακτική και οδυνηρή περιπέτεια για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η Ελλάδα υπό την ηγεσία του Εθνικού Κυβερνήτη Ι. Μεταξά έκανε το παν για να αποφύγει την εμπλοκή της στην σύγκρουση, αλλά τελικά δέχτηκε την ύπουλη και απρόκλητη επίθεση των Ιταλών.

Δυστυχώς η Ελλάς ουδέποτε είχε την πολυτέλεια να περιβάλλεται από φίλους. Την συγκεκριμένη περίοδο μάλιστα κύριος εχθρός της χώρας θεωρούνταν οι Βούλγαροι, οι οποίοι αδυνατούσαν ακόμα να αποδεχτούν το αποτέλεσμα των Βαλκανικών πολέμων και εξακολουθούσαν να ονειρεύονται την έξοδο στο Αιγαίο. Προκειμένου η χώρα να ανταπεξέλθει στον τιτάνιο αγώνα στα βορειοηπειρωτικά βουνά, ήταν υποχρεωμένη να επιστρατεύσει όλες τις διαθέσιμες έμψυχες και υλικές δυνάμεις της. Ευτυχώς η εθνική ηγεσία είχε προνοήσει για την οχύρωση της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου, ώστε να είναι δυνατή η φύλαξή της ακόμα και από πολύ μικρές δυνάμεις, με την κατασκευή της περίφημης Γραμμής Μεταξά.


Το φιλόδοξο αυτό οχυρωματικό έργο είχε κατασκευαστεί με πρωτοβουλία του Ι. Μεταξά, ως ασπίδα αποτροπής του βουλγαρικού κινδύνου. Αποτελούνταν από μια σειρά 21 υπόγειων, στο μεγαλύτερο μέρος τους, Οχυρών, που εκτείνονταν από την περιοχή του Μπέλες δυτικά μέχρι βορειοανατολικά της Ξάνθης και, όπως αποδείχτηκε στην πράξη, ήταν εξαίρετης κατασκευής. Οι ειδικοί του γερμανικού στρατού, που τα εξέτασαν, μετά τη συνθηκολόγηση, δεν έκρυβαν το θαυμασμό και την έκπληξή  τους, δηλώνοντας μάλιστα ότι αποτελούσαν το κορυφαίο οχυρωματικό έργο, που είχαν αντιμετωπίσει ως τότε, απέναντι στο οποίο ο βουλγαρικός στρατός δεν θα είχε απολύτως καμία ελπίδα. 

Μοναδικά στοιχεία αποτελούσαν οι κρυφές έξοδοι, το σχετικά χαμηλό κόστος και το μικρό διάστημα κατασκευής. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα φατνώματα (θυρίδες) των οχυρών δεν έγιναν αντιληπτά πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων, ενώ οι Βούλγαροι δεν γνώριζαν καν την ύπαρξη τους. Εντυπωσιάζει μέχρι και σήμερα η τεχνική απόκρυψη και παραλλαγή, η άριστη ποιότητα σκυροδέματος και η τέλεια προσαρμογή του οπλισμού του στρατού εκστρατείας.


Οι απανωτές ήττες των Ιταλών και ο φόβος εμπλοκής των Άγγλων στα Βαλκάνια οδήγησαν το Χίτλερ να οργανώσει το σχέδιο  «Μαρίτα». Στόχος του η εξασφάλιση των νώτων του, ενόψει της επικείμενης επίθεσής του στη Ρωσία (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα). Το σχέδιο Μαρίτα δεν αφορούσε μόνο την Ελλάδα, αλλά και τη Γιουγκοσλαβία, τις μόνες χώρες των Βαλκανίων, μαζί με την Τουρκία, που δεν είχαν συμμαχήσει με τον Άξονα. Ο «περίεργος» θάνατος του Μεταξά επιτάχυνε τις εξελίξεις. Τελικά η επίθεση των γερμανικών στρατευμάτων κατά της χώρας μας εκδηλώθηκε στις 5:15 το πρωί της 6ης Απριλίου 1941 στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας, 45 λεπτά πριν από την προβλεπόμενη ώρα, σύμφωνα με τη γερμανική διακοίνωση που είχε επιδοθεί νωρίτερα στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα. Ο Κορυζής είπε το δεύτερο ΟΧΙ, αυτή τη φορά στην ιταμή γερμανική πρόκληση.

Τον διμέτωπο αγώνα κατά της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας ανέλαβε η γερμανική 12η Στρατιά υπό τον στρατάρχη Βίλχελμ Λιστ, ο οποίος είχε στη διάθεσή του 680.000 άνδρες, 1.200 τανκς και 700 αεροπλάνα. Η χώρα μας παρέταξε 70.000 άνδρες στα οχυρά των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, καθώς ο κύριος όγκος του ελληνικού στρατού μαχόταν τους Ιταλούς στην Αλβανία. Οι πενιχρές αγγλικές δυνάμεις ανέλαβαν τον άξονα Τεμπών - Βερμίου, όμως το κέντρο του μετώπου ήταν ασθενές και η Θεσσαλονίκη ανοχύρωτη πόλη. Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στο μέτωπο των ελληνοβουλγαρικών συνόρων κατά μήκος της λεγόμενης Γραμμής Μεταξά στην Ανατολική Μακεδονία και στα μεμονωμένα οχυρά του Εχίνου και της Νυμφαίας στη Θράκη. Ταυτόχρονα, γερμανικά αεροσκάφη βομβάρδισαν τον Πειραιά και τις ακτές έως τον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας, προκαλώντας ανθρώπινα θύματα και τεράστιες ζημιές.

Οι υπερασπιστές των Οχυρών (Νυμφαία, Εχίνος, Λίσε, Ιστίμπεη, Περιθώρι, Ρούπελ, Πυραμιδοειδές, Παλουριώνες κ.ά.) αμύνθηκαν σθεναρά για τρεις ημέρες στις αλλεπάλληλες επιθέσεις των υπέρτερων γερμανικών δυνάμεων. Κάμφθηκαν μόνο όταν οι τεθωρακισμένες γερμανικές μεραρχίες, μετά την αστραπιαία κατάρρευση του νότιου Γιουγκοσλαβικού μετώπου, εισέδυσαν στα Σκόπια και από την κοιλάδα του Αξιού πέρασαν τα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα στις 8 Απριλίου, παρακάμπτοντας τη Γραμμή Μεταξά. Τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας τα γερμανικά στρατεύματα εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη και κατέλαβαν την πόλη.

Οι υπερασπιστές της Γραμμής Μεταξά, περικυκλωμένοι πλέον, έλαβαν εντολή από τον αρχιστράτηγο Παπάγο να συνθηκολογήσουν (9 Απριλίου). Τον ηρωισμό τους αναγνώρισαν ακόμη και οι αντίπαλοί τους, με εκδηλώσεις θαυμασμού και τιμητικά αγήματα για τους αιχμάλωτους Έλληνες μαχητές. Το μέγεθος των συνολικών απωλειών των Γερμανών στη διάρκεια της επιχείρησης Μαρίτα καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το μέγεθος της ελληνικής αντίστασης.


Κατά τις επόμενες μέρες, η προέλαση των Γερμανών προς Νότο υπήρξε ραγδαία, με την κατάρρευση και του μετώπου της Αλβανίας. Έως τις 30 Απριλίου είχε καταληφθεί ολόκληρη η ηπειρωτική Ελλάδα και η χώρα βρέθηκε υπό τριπλή κατοχή: γερμανική, ιταλική και βουλγαρική. Σήμερα η Ελλάδα δέχεται και πάλι επίθεση, άλλης μορφής βέβαια, εξίσου όμως καταστροφικής και επικίνδυνης. 

Δυστυχώς, αυτοί που έχουν την ευθύνη της διακυβέρνησης, δεν είναι ικανοί, παρά τις μεγαλοστομίες τους, να προασπίσουν την Εθνική Ανεξαρτησία. Δεν έχουν το ηθικό ανάστημα των Ηρωικών υπερασπιστών των Οχυρών. Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν τώρα είναι να παραμερίσουν. Υπάρχουν Έλληνες, Άξιοι απόγονοι Εκείνων, που δεν ξέχασαν να λένε ΟΧΙ. www.xryshaygh.com


6 Απριλίου 1941: Το ηρωικό «ΟΧΙ» του Αλέξανδρου Κορυζή



6 Απριλίου 1941: Το ηρωικό «ΟΧΙ» του Αλέξανδρου Κορυζή
Στις 6 Απριλίου του 1941, και ενώ ο Ελληνικός στρατός απελευθέρωνε την μία πόλη μετά την άλλη στα βορειοηπειρωτικά βουνά, αντιμετωπίζοντας με επιτυχία την εαρινή επίθεση του Ιταλικού στρατού, από τη πλευρά της η Γερμανία, επέδωσε τελεσίγραφο στον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή, μέσω του Βίκτωρ Έρμπαχ-Σένμπεροχ, πρεσβευτή του Γ’ Ράιχ στην Ελλάδα, που αφορούσε την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα.

Το δεύτερο ηρωικό «ΟΧΙ», έρχεται να γραφτεί στην ιστορία, με τον Κορυζή να αρνείται στις δυνάμεις που μέχρι εκείνη την στιγμή κατείχαν σχεδόν το σύνολο των χωρών της Ευρώπης.

Ένα ιστορικό «ΟΧΙ», που δυστυχώς οι Έλληνες δεν το τιμούν. Στα ελληνικά σχολεία οι μαθητές διδάσκονται τον «μύθο του Πολυτεχνείου», αλλά όχι το έπος των οχυρών της «γραμμής Μεταξά». Ένα έπος που γράφτηκε από μια ηρωική απόφαση ενός αληθινού Έλληνα ηγέτη και 8.000 Ελλήνων στρατιωτών υπό τον στρατηγό Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, που έδωσαν το αίμα τους αντιμετωπίζοντας 200.000 στρατιώτες, της μεγαλύτερης πολεμικής μηχανής της Ευρώπης.

Την στιγμή που η Ευρώπη είχε παραδοθεί στην μπότα του γερμανικού Ράιχ, οι Έλληνες μαχητές της γραμμής Μεταξά όχι μόνο δεν ηττήθηκαν, αλλά συνθηκολόγησαν 20 μέρες αργότερα όταν πλέον η αντίσταση δεν είχε κανένα νόημα. Μια αντίσταση που εκτιμήθηκε ακόμα κι από τους Γερμανούς αντιπάλους, αφού είναι γνωστός ο λόγος του Χίτλερ στο γερμανικό Ράιχσταγκ, με τον οποίον εξυμνεί τον Έλληνα στρατιώτη. Όπως γνωστό είναι το γεγονός, ότι οι Γερμανοί αξιωματικοί και οπλίτες, απέδιδαν τιμές στους Έλληνες στρατιώτες όταν εξέρχοντο από τα πολυβολεία μετά την συνθηκολόγηση και επετράπη στους Έλληνες αξιωματικούς να φέρουν το ξίφος τους τιμητικά, καθ’ όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Ο Αλέξανδρος Κορυζής ήταν τραπεζίτης και πολιτικός. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον βασιλιά Γεώργιο Β’, με εισήγηση του ισχυρού άνδρα του καθεστώτος Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Ιωάννη Μεταξά στις 29 Φεβρουαρίου 1941 κι ενώ η χώρα βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ιταλία. Ανέλαβε τα Υπουργεία Εξωτερικών, Παιδείας, Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας, όπως και ο προκάτοχός του.

Στις 18 Απριλίου του 1941 κι ενώ η διάσπαση του μετώπου αμύνης από τους Γερμανούς θεωρείτο βεβαία, συγκλήθηκε σύσκεψη στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» (όπου η έδρα τότε της κυβερνήσεως) για να εκτιμηθεί η πολεμική κατάσταση. Ο Κορυζής προσφέρθηκε να παραιτηθεί και είχε μια έντονη συζήτηση με τον βασιλιά. Ξαφνικά σηκώθηκε και αποχώρησε από την σύσκεψη, αφού πρώτα φίλησε το χέρι του ανώτατου άρχοντα. Κατευθύνθηκε στην οικία του, που βρισκόταν στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας και κλείστηκε στο γραφείο του.

Λίγα λεπτά αργότερα κατέφθασε στο σπίτι του ο διάδοχος Παύλος με εντολή του πατέρα του, ο οποίος είχε αντιληφθεί την παράξενη συμπεριφορά του. Δεν πρόλαβε να χαιρετίσει την σύζυγό του στο κατώφλι του σπιτιού του και ακούστηκε ο πυροβολισμός του τέλους. Ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κορυζής είχε αυτοκτονήσει με δύο σφαίρες στην καρδιά, σε ηλικία 56 ετών. www.elamcy.com


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Οχυρό «ΙΣΤΙΜΠΕΗ» Η ηρωική μάχη της 7ης Απριλίου του 1941

Απρίλιος του 1941: Όταν οι σύμμαχοι (;) Βρετανοί πρότειναν στην Τουρκία να καταλάβει νησιά του βορείου Αιγαίου

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 8202381648148416800

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item