Widgets

Περί αγώνων και κατακτήσεων


Όταν στην αρχή της «κρίσης» ένας παλαιοκομματικός πολιτικός εκστόμισε πως η οικονομική κρίση θα αποτελέσει ευκαιρία για τον λαό, πολλοί του επιτέθηκαν. Δικαίως σε ένα βαθμό, γιατί κάποιος που έχει ασκήσει πολιτική και έχει λάβει αποφάσεις στο όνομα του λαού, οδηγώντας τον μεν λαό στην αβεβαιότητα την δε Ελλάδα στην σκλαβιά, δεν δικαιούται να παριστάνει τον δάσκαλο. 

Η αλήθεια είναι όμως ότι η οικονομική κρίση έδωσε την δυνατότητα στον λαό να προσεγγίσει με πιο ελεύθερο πνεύμα την Χρυσή Αυγή, να γνωρίσει τις θέσεις της και να την αναδείξει σε τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας. Κι αυτό είναι μια πρώτη νίκη.  
Η νέα επέλαση της τρόικα ελπίζω να μάθει στους συμπολίτες μας και κάτι ακόμη. Ό,τι εμφανίζει η κυβέρνηση, οι δημοσιογράφοι και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, πριν καταναλωθεί ως ψωμάκι κατεψυγμένο και ζεσταμένο που περνιέται για πρωτότυπο δημιούργημα, πρέπει να περνά από την κρησάρα της λογικής αλλά, κυρίως, από την κρησάρα της ψυχής.  

Οι κώδικες που διαμόρφωσε η κοινωνία μέσω της εξάρτησης από το κράτος-παντογνώστη, έμαθαν τον λαό να έχει βεβαιότητες: το σχολείο, την εκκλησία, την οικογένεια, τα κόμματα, το ΙΚΑ, το σούπερ μάρκετ, όλα τέλος πάντων που κάνουν την ζωή να δείχνει πιο ασφαλής και να οδηγεί από το ένα σκαλί στο επόμενο. Οι οικονομικές βεβαιότητες ειδικά ονομάστηκαν «κεκτημένα», ώστε να αποδίδονται εύσημα στους μεσάζοντες που τα επέτυχαν, και να δίνεται η εντύπωση πως τίποτε ούτε πρόκειται μα και ούτε πρέπει να αλλάξει.  

Πώς να μην σαπίσει ο λαός από το καθισιό και να μην μουχλιάσει από την υπερπροσφορά της καλοπέρασης; Σε αυτό το περιβάλλον, οι σκέψεις γίνονται υποχρεώσεις συμβατικές και τα συναισθήματα πλαστικά ταπεράκια που ανασύρονται κατά παραγγελίαν. Η καλοσύνη είναι υποχρέωση, η αρπαχτή του γιατρού φιλοτιμία και αρετή, η αγάπη,  εντολή. Εντολές που δεν αμφισβητούνται γιατί η διαφωνία επιτρέπεται μόνον όταν έχει την ίδια κατάληξη: την διαιώνιση του πολιτικώς ορθού όπως το υπαγορεύει η κοινωνία, τα κόμματα, οι θρησκείες. Μπορεί ένα παιδί να είναι κακομαθημένο, αλλά κανείς δεν τολμά να το διορθώσει, πολύ περισσότερο να το πει στους γονείς του. Η παιδεία, δημόσια και ιδιωτική είναι συναλλαγή. Ο στρατός επάγγελμα με προαγωγές και προπέτεια παγωνιού. Ο κλήρος σαλταδόρος στα νεκροταφεία προς άγραν «τυχερών».  
 
Κάποτε η πραγματικότητα μας επισκέφθηκε επιτέλους και φιλοδώρησε όσους είχαν βάλει την ζωή τους στον αυτόματο πιλότο, με μερικά γρήγορα κασιδιάρικα χαστούκια. Πάλι καλά, για να δούμε πόσο παράλογο και ενάντιο σε κάθε νόμο της Φύσης και της Λογικής είναι να καταδικάζεις έναν άνθρωπο στα πενήντα του, δηλαδή στο απόγειο της εμπειρίας και της ικμάδας του, στην «συνταξιοδότησή» από την ζωή.  

Πόσοι άνθρωποι παρόπλισαν τις πραγματικές τους επιθυμίες μέχρι την εποχή που θα γίνονταν συνταξιούχοι και θα πήγαιναν επιτέλους στο χωριό τους «να ζήσουν σαν άνθρωποι».  Πόσοι άνθρωποι πέρασαν μαρτυρικές ώρες σε  δουλειές που δεν ήθελαν αλλά τους απέφεραν όσα ο περίγυρος τους υπεδείκνυε ως απαραίτητα για την «κοινωνική καταξίωσή» τους.  
Μου είναι αδιανόητο ότι υπάρχουν πολίτες που δίνουν  ακόμη εμπιστοσύνη σε ένα κράτος που μαζεύει  ζεστό χρήμα από αγοραστές και πωλητές, φόρους, κρατήσεις, χτισίματα, κληρονομιές, συνταξιούχους, επαγγελματίες και εργαζόμενους, και στο τέλος παραπονείται  ότι δεν το φτάνουν τα λεφτά.  

Οποιοσδήποτε ιδιώτης θα είχε πάει στην φυλακή. Μόνον το κράτος και οι εκλεκτοί συνεργάτες του καταφέρνουν να παραμένουν ατιμώρητοι. Ε, λοιπόν, τα ήθελε και τα έπαθε ο λαός. Καμία κομμουνίστρια, είτε νεοκαπιταλίστρια από την Ρουμανία είτε αρχιτοκογλύφος καγκελάριος, δεν θα του επέβαλλε την απαλοιφή των κεκτημένων του, αν δεν τα θεωρούσε ο ίδιος -παράλογα-, ως κεκτημένα. Ας είμαστε λοιπόν, αληθινοί. Κεκτημένα ούτε υπάρχουν, ούτε είναι δυνατόν να υπάρχουν. 

Αυτό δεν είναι λόγος ανησυχίας και ανασφάλειας αλλά εγρήγορσης σωτήριας. Η κοινωνία έμαθε να «ανησυχεί». Ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι έμποροι, οι βιομήχανοι, οι συνδικαλιστές, οι στρατιωτικοί, οι κληρικοί, όλοι ανησυχούν, και κανείς δεν κινείται γιατί θα βραχεί από τον φόβο του. Τα πραγματικά προβλήματα έχουν λύσεις. Η ανησυχία είναι αποκύημα της ιδεολογίας και του συστήματος αξιών που επιβλήθηκαν στην κοινωνία, και οι πολίτες κάνουν ασυναίσθητα πεντάλ στο Σύστημα. Καθώς το Σύστημα γίνεται ολοένα και πιο περίπλοκο και ανελεύθερο, τόσο οι ποδηλάτες θα τρέχουν και σεν θα φθάνουν.  

Μας παροτρύνουν κάποιοι που θέλουν «το καλό μας» να τους πούμε τι θα κάνει η Χρυσή Αυγή όταν θα γίνει κυβέρνηση. Ας τους απαντήσουμε λοιπόν πως εμείς, αντίθετα από τους αντιδραστικούς του παλαιοκομματισμού, χαράσσουμε νέους δρόμους, πάνω σε αυτό δρούμε και ζητούμε και από τον λαό να δράσει. Δεν του προσφέρουμε ούτε παρηγοριά ούτε εξυπνακισμό. Εκείνοι που μιλούν και αναλύουν προτού κουνήσουν τα οπίσθιά τους από την καρέκλα του γραφείου τους, δεν κάνουν βήμα αν δεν είναι βέβαιοι πως θα εισπράξουν το μπράβο των αναγνωστών-υπηκόων τους. Εμείς οι Εθνικιστές δεν περιμένουμε παράσημα, δεν επαναπαυόμαστε σε δάφνες, δεν είμαστε ευχαριστημένοι, δεν σηκώνουμε λευκή σημαία. Ούτε ο ουρανός θα πέσει στα κεφάλια μας, ούτε θα γιάνει το Σύστημα επειδή κάποιοι «το απαιτούν». Δεν δουλεύει έτσι η ζωή.  

Ένας καλός Έλληνας, μου περιέγραφε τις προάλλες τις κατ’ αυτόν αιτίες παρακμής της ελληνικής κοινωνίας, υπογραμμίζοντας με στόμφο πως δεν πρόκειται για κρίση οικονομική αλλά για κρίση αξιών. Η προβολή του μεγάλου και δυσπρόσιτου  αντί του άμεσου και εφικτού είναι η κλασική παγίδα του Συστήματος που οδηγεί σε αδυναμία και παραίτηση. «Πάρε παράδειγμα, τον γάμο», μου έλεγε. «Ο ρομαντισμός και ο συναισθηματισμός κατέστρεψαν τον θεσμό της οικογένειας! Αν κάποιοι αγαπιόνται όταν παντρεύονται, δικό τους θέμα. Αλλά δεν είναι ούτε απαραίτητο, ούτε αρκετό. Είναι όπως οι φόροι. Πρέπει να τους πληρώνεις. Η κοινωνία προχωρά με το καθήκον. Αυτό θα μας δώσει τις λύσεις».  

Θλιβερή που είναι, μα την αλήθεια, μια τέτοια ζωή, σαν πομπή αιχμαλώτων στην έρημο.  
Αναγνωρίζω την ιστορική εξέλιξη των θεσμών. Είτε ζούσαμε σε σπήλαια είτε σε πόλεις της κλασικής αρχαιότητας, είτε σε χωριά είτε σε μεγαλουπόλεις, είναι στην Φύση μας να δημιουργούμε σύνολα που εκφράζουν ψυχικές προσεγγίσεις, καταβολές, σκοπούς και στόχους. Είναι ζήτημα επιβίωσης. Μα αυτή η δήθεν θυσιαστική αντίληψη της κοινωνίας, βασισμένη σε βεβαιότητες και επιβολές, είδαμε πώς κατάντησε τον λαό μας. Σε μια εμετική πράσινη «χλαπάτσα» που ξεχυλώνει από το ένα «πρέπει» στο άλλο, περιμένοντας «τις εξελίξεις». Οι οπαδοί του καθήκοντος χρειάζονται να σκεφτούν διεξοδικά όχι πώς θα δράσουν αλλά πώς θα αντιδράσουν. 

Τι στεγνή που είναι η ζωή όταν καταπίνεται σαν το κινίνο, από φόβο για το πώς θα είναι χωρίς. Πόσο εύκολα απογοητεύεται η ψυχή όταν δεν αφήνει τίποτε να την γοητεύσει αρκετά ώστε να ξεσηκωθεί, πόσο τεμπέλικη και άνευρη η σκέψη όταν περιμένει να της υπαγορεύσουν την επόμενη γραμμή, επειδή κάποιες αυθεντίες (που διόλου νόμιζαν οι ίδιοι πως ήταν αυθεντίες) έγραψαν τούτο ή κείνο και πρέπει τάχα να αναπαράγεται δουλικά στο διηνεκές.  

Βεβαιότητες, λοιπόν, δεν υπάρχουν, ούτε κεκτημένα. Υπάρχει ένας διαρκής αγώνας για όσα θέλουμε, για όσα κάνουν την σκέψη μας να τρέχει να δει τι κρύβει η επόμενη στροφή του δρόμου, τις καρδιές μας να χτυπούν ένα χτύπο παραπάνω, και την ζωή να μοιάζει με κείνο το ποτάμι της ιστορίας που θέλει να εκπληρώσει μονάχα αυτό που είναι, το μόνο που μπορεί να γίνει με επιτυχία: ποτάμι.  

ΕΙΡΗΝΗ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΠΑ

 Η Φλόγα της Πίστης: «Ορμώμενον μηδαμώς αντισπάσης»


Η Φλόγα της Πίστης: «Ορμώμενον μηδαμώς αντισπάσης»


Στεκόμαστε όρθιοι σε ένα κόσμο ερειπίων, ανταποκρινόμενοι στο αδιάκοπο κάλεσμα της Φυλής, που ρέει και χάνεται μέσα στα βάθη των αιώνων. Διαβαίνουμε, με κάθε κόστος, τον δρόμο του Καθήκοντος, ενάντια στο νοσηρό και διεφθαρμένο κατεστημένο της απόλυτης παρακμής και του μηδενισμού. Προχωράμε μπροστά με θέληση ακατάβλητη και σιδηρά πειθαρχία, δίνοντας με κάθε μας πράξη και ενέργεια ένας σαφές δείγμα του Νέου Μέλλοντος που έρχεται, για να κυριαρχήσει επί του Παλαιού Κόσμου της σήψης και της ανομίας. Τότε, που το Ιερό Μαυροκόκκινο Λάβαρο θα στέκει μεγαλόπρεπο και επιβλητικό, δηλώνοντας την υπεροχή της Αρχέγονης Ιδέας μας, αλλά και την εκπλήρωση του ιστορικού πεπρωμένου της ύπαρξης μας.

Είναι που κυλούν στις φλέβες μας, καυτές, οι αιώνιες αξίες της Τιμής και του Αίματος, τροφοδοτώντας μας με όλα όσα χρειαζόμαστε για να μαχόμαστε αδιάκοπα και ανελέητα το σκοτάδι και τον ηθικό εκφυλισμό που διεστραμμένου δημιουργήματος τους. Απαλλαγμένοι από το συναίσθημα του φόβου, που ταιριάζει μονάχα σε ανθρώπους «νεκρούς» και απελεύθερους, επικρατούμε επί των χαλασμάτων που δημιούργησαν, φέρνοντας το μήνυμα της εξεγέρσεως και της αφυπνίσεως. Ένα μήνυμα ελπιδοφόρο, Καταστροφής και συνάμα ολικής Αναγέννησης. Ένα μήνυμα Θανάτου και ταυτόχρονα Ζωοφόρας Πνοής.

Στην διαλυμένη και άνευ αξιών και προτύπων αυτή κοινωνία της μετριότητας, επιλέγουμε συνειδητά την μετωπική σύγκρουση από την αδράνεια και τον ντροπιαστικό συμβιβασμό, τακτικές που χαρακτηρίζουν υπάρξεις δειλές και τρομαγμένες. Σε αντίθεση, εμείς, λίγοι, μα αμόλυντοι και καθαροί, μαχόμαστε για αξίες και αρχές λησμονημένες, για ιδέες φωτοβόλες και αιώνια διαχρονικές, ξυπνώντας και πάλι τις δυνάμεις εκείνες της νέας δημιουργίας και της εξέλιξης, που δεν χάθηκαν ποτέ, αλλά περίμεναν στωικά την ιερή εκείνη στιγμή που θα αναδύονταν ξανά.

Εξοπλισμένοι με την οργή που γέννησε η αδικία μέσα στην καρδιά και την ψυχή μας, γεμάτοι από ορμή νεανική και ακατάπαυστη, γκρεμίζουμε συθέμελα χιλιάδες βασίλεια φόβου και ασυδοσίας, χτισμένα από πλάσματα μικρά, κενά και ματαιόδοξα. Τιμώντας εκείνους τους Ήρωες που έγιναν θυσία αγνή στο βωμό της Ελευθερίας, βαδίζουμε στιγματισμένοι για τις ιδέες μας, μα χαρούμενοι για αυτό, σε έναν άπιστο, καταρρέοντα κόσμο, παραμένοντας πιστοί και αμετανόητοι για την επιλογή που κάναμε. Μια επιλογή απολύτως συνειδητή, που μας φέρνει εγγύτερα την εκπλήρωση του προγονικού μας γίγνεσθαι.

Αφουγκραστήκαμε τον μεγαλόπρεπο ήχο των πολεμικών τυμπάνων, που ήρθε από το βάθος των αιώνων για να μην μας αφήσει να βυθιστούμε ποτέ στην λήθη και την ανυπαρξία. Έφτασε σε εμάς με την μορφή ψιθύρων, ταξιδεμένων στον παγωμένο άνεμο από εποχές άλλες, ένδοξες και ηρωικές, περνώντας δια πυρός και σιδήρου, για να μην λησμονήσουμε ποτέ την επιταγή που κληροδότησε σε εμάς η ψυχή της Φυλής.

Ευλογημένοι και καταραμένοι. Στην ουσία τυχεροί, που ο σοφός Δημιουργός του κόσμου αυτού μας έκανε την μεγάλη Τιμή, να είμαστε εμείς αυτοί που θα δίνουμε καθημερινά σχήμα στην Ιερή και Άφθαρτη Ιδέα μας, σάρκα και οστά στο Όραμα μας. Γίναμε ένα με τις αρίφνητες γενεές των νεκρών προγόνων μας, που ξαναζούν μέσα από εμάς διψώντας για δικαιοσύνη, χωρίς να σταματούν να μας υπενθυμίζουν ποτέ, ότι σε αυτή την ζωή τα πάντα κατακτώνται με το σπαθί. Με εκείνες τις ηρωικές μορφές, που θα διδάξουν για ακόμα μια φορά στις μελλούμενες γενεές, ότι μέσα από το χάος αναδημιουργείται και αποκαθίσταται ξανά η Τάξη και η Ισορροπία.

Η αγανάκτηση ξεχείλισε και η οργή απέκτησε πρόσωπο. Η ισχύς μας, το Αίμα του Λαού μας. Η φλογερή μας Πίστη, το μοναδικό μας όπλο, μετουσιώνεται σε Αγώνα σκληρό και ασυμβίβαστο. Ήρθε η στιγμή που οι αρχαίες, ξεχασμένες θεότητες ξυπνούν ξανά, και εμείς εγείρουμε την σημαία του πολέμου, επιτελώντας το απαράβατο χρέος μας. Με την καρδιά και την ψυχή μας σημαδεμένη καταλυτικά από τον αρχέγονο κώδικα Τιμής της Φυλής, αναδυόμαστε από τις στάχτες ενός κόσμου κατεστραμμένου. Άνθρωποι Ελεύθεροι

Μια φλόγα μικρή, μα παντοδύναμη, κατάφερε να ξεπηδήσει από τα ερείπια, όταν πολλοί νόμιζαν ότι τα πάντα έχουν χαθεί. Μια φλόγα που, πολύ πιο σύντομα από ότι κάποιοι ήλπιζαν ή απεύχονταν, θα μετατραπεί σε μια μεγαλειώδη έκρηξη ηφαιστείου, σαρώνοντας ότι τόλμησε να διαταράξει την φυσική τάξη αυτού του κόσμου. Σύντομα κάποιοι θα καταλάβουν… τον λόγο που τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει αυτό που κινείται με ορμητικότητα!

Αντεπίθεση

Η Σημαία της Χρυσής Αυγής, Σημαία του Αγώνα των Ελλήνων για Πατρίδα και Ελευθερία


Η Σημαία της Χρυσής Αυγής, Σημαία του Αγώνα των Ελλήνων για Πατρίδα και Ελευθερία

Ο εφετινός Αύγουστος, έχοντας αναμφίβολα την στόφα του πιο θερμού πολιτικού καλοκαιριού των τελευταίων ετών, θα περάσει  με μπόλικες αναλύσεις γύρω από την διαπραγμάτευση με τους δανειστές, μέχρι την ψήφιση της συμφωνίας στην Βουλή έως τις 20 Αυγούστου. Σε κομματικό επίπεδο, επίσης, θα συνεχιστεί το σήριαλ «η επικείμενη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ», με την κάθε πλευρά να επιχειρεί να ανασκουμπωθεί, να μαζέψει το επιτελείο της, να ξεκαθαρίσει κάποια στιγμή την κατάσταση στο επικείμενο συνέδριο του Σεπτεμβρίου και να προετοιμαστεί για τις επερχόμενες εκλογές, όποτε κι αν αυτές πραγματοποιηθούν τελικά.

Επανερχόμενοι στο επίπεδο των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, τα πράγματα είναι ξεκαθαρισμένα. Τα κρατικά ταμεία έχουν στεγνώσει, η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι θα αποπληρώσει όλους τους δανειστές της πλήρως και εγκαίρως (για να το κάνει αυτό θα πρέπει να συνεχίσει να δανείζεται από τους ίδιους), οπότε είναι αντιληπτό ότι οι εκπρόσωποι των διεθνών τοκογλύφων θα επιβάλουν τους δυσβάστακτους όρους που θα συνοδεύουν τον νέο δανεισμό και το νέο Μνημόνιο. Η νέα διαπραγμάτευση αφορά το χρονοδιάγραμμα των μέτρων που θα έρθουν.

Έτσι, θα υπάρχει μια «ανανέωση» στις συνθήκες γαλέρας των εργασιακών σχέσεων, βάθεμα της «κινεζοποίησης» και φυσικά μια «αποφασιστική» αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, με παραπέρα χτύπημα του ύψους των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας και πάνω από τα 67. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ένα πολύ σημαντικό πολιτικό συμπέρασμα αποτελεί η απόλυτη απομυθοποίηση και απογύμνωση της αριστεράς από κάθε φιλεργατικό ένδυμα. Η «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση, με βασικό κορμό της τον ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας στην άκρη τις προεκλογικές της υποσχέσεις, όχι μόνο συνέχισε στα χνάρια της προηγούμενης συγκυβέρνησης, αλλά φέρνει στο προσκήνιο ένα τρίτο, πολύ χειρότερο, Μνημόνιο, το οποίο αποδεικνύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις» και είναι πλέον και επισήμως μέλος του μνημονιακού στρατοπέδου.

Οι όποιες λαϊκές ψευδαισθήσεις, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα λειτουργούσε προς όφελος της Ελλάδας, μετατράπηκαν πολύ σύντομα σε εφιάλτη. Το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι αυτό το οποίο αναλαμβάνει επί ώμου την συγκρότηση του απελευθερωτικού αντιμνημονιακού αγώνα, γνωρίζοντας ότι απέναντί του έχει αρραγές ένα μέτωπο το οποίο ξεκινά από τα ξένα κέντρα αποφάσεων και φτάνει στο εγχώριο πολιτικό υπηρετικό προσωπικό του «συνταγματικού τόξου», το δημοσιογραφικό κατεστημένο των καθεστωτικών και «εναλλακτικών» ΜΜΕ, κάποιους επίορκους δικαστικούς και ένα ύπουλο και υπόγειο παρακράτος που έχει αναλάβει την «βρώμικη» δουλειά του συστήματος. Όλα αυτά αναδεικνύουν την σπουδαιότητα του ρόλου της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και αποδεικνύουν γιατί δημιουργήθηκε και συνεχίζεται ο ανήθικος και παράνομος πόλεμος και το σύγχρονο κυνήγι μαγισσών εναντίον της.

Γιώργος Μάστορας

Τηλεόραση: Το κουτί των θαυμάτων – Άρθρο του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου

Τηλεόραση: Το κουτί των θαυμάτων – Άρθρο του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου


Πώς στον καιρό της ψευτοδημοκρατίας εξαφανίζονται κόμματα από την δημοσιότητα!
Όπως ανήγγειλε ο αρμόδιος επί του θέματος υπουργός της κυβερνήσεως πρόκειται να ψηφιστεί νόμος για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες και ότι πρόκειται να μοιραστούν με διαγωνισμό οι άδειες των τηλεοπτικών συχνοτήτων με πλήρη διαφάνεια. Το τι θα γίνει θα το δούμε… Απλά θυμίζουμε ότι ανάλογες εξαγγελίες είχαν κάνει και άλλες κυβερνήσεις στο παρελθόν και τελικά δεν έγινε τίποτε παρά μόνον το ότι εξασφάλισαν τη σιωπή και την εύνοια των καναλιών των “νταβατζήδων” στα πολιτικά τους σχέδια. Και αυτή η ιστορία δεν είναι σημερινή και κρατά 25 ολόκληρα χρόνια! 

Αυτό που επίσης δεν είπε η κυβέρνηση, είναι εάν αυτοί που θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό θα πρέπει να μη χρωστάνε χρήματα σε κράτος και ασφαλιστικά ταμεία. Πάνω σε αυτό το θέμα υπάρχει εξαιρετικά εκκωφαντική σιωπή… Γιατί εάν προβλεπότανε να ξεχρεώσουν θα έπρεπε με την προκήρυξη του διαγωνισμού να πληρώσουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ! 

Γνωρίζετε άπαντες όσοι κρατάτε στα χέρια σας αυτή την εφημερίδα, ότι οι μεγάλοι τηλεοπτικοί σταθμοί των μεγάλων συμφερόντων και της μεγάλης διαπλοκής έχουν πολεμήσει και πολεμούν με λύσσα την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Τις τελευταίες μάλιστα εβδομάδες γίναμε μάρτυρες κωμικοτραγικών γεγονότων. Σχετικά με την προβολή ή μάλλον την μη προβολή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ από τους μεγάλους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς.

Ως γνωστόν, τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε επείγοντα νομοσχέδια στη Βουλή και μία εκτός ημερησίας διατάξεως συζήτηση των πολιτικών αρχηγών. Ήταν πράγματι για γέλια και για κλάματα (για την ψευτοδημοκρατία τους, που δήθεν υπηρετούν), το γεγονός ότι μετέδιδαν ζωντανά την συζήτηση στην Βουλή και την διέκοπταν όταν έπαιρνα τον λόγο να μιλήσω ως επικεφαλής του τρίτου πολιτικού κόμματος της χώρας. Είχαν μάλιστα το θράσος οι παρουσιαστές να το αναγγέλλουν, να λένε τώρα θα μιλήσει ο Μιχαλολιάκος ας περάσουμε σε άλλο θέμα! Ένα μάλιστα κανάλι έδειχνε κάποια πλάνα από την ομιλία μου χωρίς φωνή! Φαίνεται πως είναι πολύ επικίνδυνο γι’ αυτούς και τα συμφέροντά τους ο λόγος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Αντίθετα, τον Γραμματέα του ΚΚΕ, του δήθεν αντισυστημικού κόμματος που θα κλείσει όλους τους σταθμούς θα πάρει τα χρήματα από τους πλούσιους και θα τα μοιράσει στους φτωχούς, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τον προβάλλουν κατά κόρον… Μια ακόμη απόδειξη για το ποιοι είναι οι αληθινοί αντισυστημικοί σε αυτή την χώρα. 

Η συνωμοσία της σιωπής τους όμως τελικά δεν πιάνει τόπο στον λαό παρά μόνο στους όχι λίγους αφελείς συμπατριώτες μας, που παίρνουν γραμμή από τους πομπούς του ψεύδους και της απάτης. Αυτό αποδείχθηκε και από το πρόσφατο δημοψήφισμα όπου τελικά παρ’ όλο το γεγονός ότι όλοι οι σταθμοί υποστήριζαν το ΝΑΙ, βγήκε τελικά το ΟΧΙ! Όμως και πάλι φαίνεται πως η δύναμή τους ξεπερνά και την ψήφο του λαού γιατί τελικά έγιναν αυτά που ήθελαν τα κανάλια, τα συμφέροντα, αφού η κυβέρνηση προχώρησε σε μνημόνιο σαν να είχε βγει το ναι όπως ήθελαν οι “νταβατζήδες”. 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ
Γ.Γ. Λαϊκού Συνδέσμου
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Υπάρχουμε και ερχόμαστε

http://www.elamcy.com/media/k2/items/cache/aba5e2c8a475266deaf8d7f80d5274e5_XL.jpg?t=1439060760

Ο μεγάλος και βαθύς γνώστης των ανθρωπίνων πραγμάτων Γουσταύος Λε Μπον στο περίφημο έργο του «η ψυχολογία των όχλων» πολύ εύστοχα παρατηρεί και επισημαίνει ότι όσο ισχυροί είναι οι δεσμοί μεταξύ των ατόμων μιας ομάδος, τόσο δυσκολότερα τα άτομα αυτά μπορούν να μετατραπούν σε «όχλο» και να χειραγωγούνται από επιτήδειους και πονηρούς δημαγωγούς.

Σήμερα, λοιπόν δεν είναι καθόλου τυχαίο, το τι προσπαθούν να κάνουν στην Ελλάδα, οι σημερινοί εξουσιαστές της. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως η Ελλάδα μας, αλλά και η Κύπρος αιώνια συνταυτιζόμενη μετά της μητρός της, έχουν να αντιμετωπίσουν ένα αδυσώπητο τέρας αποχαύνωσης και αποσυντονισμού συνειδήσεων και φρονημάτων. Η συνεχής πίεση που εξασκείται από τους επίδοξους εξουσιαστές σε Ελλάδα και Κύπρο μόνο ένα μπορεί να σημαίνει. Την ολοκληρωτική εξαθλίωση και αποτελμάτωση της έννοιας εθνική αξιοπρέπεια. Όλα δείχνουν πως ένας συνεχής και ανηλεής πόλεμος εναντίον όλων όσων ακόμα νιώθουν και αισθάνονται πως όλα όσα καθημερινά συμβαίνουν εναντίον των αξιών, της αξιοπρέπειας και της πίστης σε κάθε τι αγαθό και αγνό που εμπερικλείει τον όρο αγάπη και σεβασμός προς τις αξίες του έθνους και της πατρίδας, είναι όλα αχρείαστα, ασήμαντα αλλά κυριότερα εκτός τόπου και χρόνου.

Κοιτάζοντας καθημερινά γύρω μας, βλέπουμε την απελπισία και την κατήφεια να επικρατεί στα πρόσωπα πολλών συμπατριωτών μας. Κενά βλέμματα γεμάτα απόγνωση και φόβο για το τι θα φέρει η επομένη μέρα στην ζωή μας..άδεια πρόσωπα που το μόνο που έχουν να πουν είναι πως όλα είναι τελειωμένα..όλα είναι χαμένα από χέρι..ή ακόμα χειρότερα..τίποτα δεν μπορεί να γίνει πια..Μοιρολατρικά και με ένα απελπισμένο τόνο στην φωνή τους κοιτάζουν να βρουν ελπίδα σε εφήμερες διακηρύξεις, σε στομφώδεις πολιτικούς λόγους, αλλά και στην απλή καθημερινότητα των γεγονότων. Εμείς..και οι άλλοι..ή εμείς και αυτοί που αποφασίζουν για την μοίρα μας..
 
Πότε όμως ήταν έτσι οι Έλληνες; Πότε η ελληνική αρετή και η ελληνική περηφάνια ήταν ποτέ έτσι;..H απάντηση; Ποτέ!! Μόνο σήμερα στις δύσκολες μέρες που διαβιούμε ως λαός και ως έθνος..Η ερμηνεία  που μπορεί να δοθεί σε αυτό, βρίσκεται μόνο εκεί που όλοι μας κάποτε αφήνουμε και ξεχνούμε πολλές φορές και επίτηδες, ή λόγω φόβου για την αλήθεια που έπρεπε να μας περιβάλλει κάθε στιγμή και κάθε λεπτό της ζωής μας, και δεν είναι άλλη από τις βαριές και ασύμμετρες για κάποιους σήμερα, πτυχές της ιστορίας μας.  
 
Λέει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματα του:

«Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Ημείς, αν δεν είμεθα τρελλοί, δεν εκάναμε την επανάσταση, διατί ηθέλαμε συλλογισθεί πρώτον δια πολεμοφόδια, καβαλλαρία μας, πυροβολικό μας, πυροτοθήκες μας, τα μαγαζιά μας, ηθέλαμε λογαριάσει τη δύναμη την εδική μας, την τούρκικη δύναμη. Τώρα όπου ενικήσαμε, όπου ετελειώσαμε με καλό τον πόλεμό μας, μακαριζόμεθα, επαινόμεθα. Αν δεν ευτυχούσαμε, ηθέλαμε τρώγει κατάρες, αναθέματα».

Ασύμμετρο για σήμερα; Ναι για ορισμένους.

Όχι για κάποιους άλλους όμως:

«Και χορό τριγύρω σου θα στήσουν, με βιολιά και με ζουρνάδες..γύφτοι, εβραίοι, αράπηδες, πασάδες και τα γόνατα τους θα λυγίσουν οι ΤΡΑΝΟΙ σου..και θα γίνουν των ραγιάδων οι ΡΑΓΙΑΔΕΣ..και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί να κατρακυλήσεις πιο βαθειά στου κακού την σκάλα, για ΤΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΞΑΝΑ ΠΟΥ ΣΕ ΚΑΛΕΙ!
Θα αιστανθείς να σου φυτρώνουν, ω χαρά!
ΤΑ ΦΤΕΡΑ..ΤΑ ΦΤΕΡΑ,ΤΑ ΠΡΩΤΙΝΑ ΣΟΥ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ!».

Η ιστορία λοιπόν και αυτοί που την έχουν γράψει με το αίμα τους..ήταν είναι και θα είναι πάντα η αρμόδια αρχή που θα πρέπει να μας δείχνει τον δρόμο της αξιοσύνης και της θέλησης μας για ένα καλύτερο αύριο, για μας και όλους τους συνέλληνες μας..Η ιστορία και η καταξίωση αυτών που την έγραψαν ο καθένας με το αίμα  του, πρέπει να συνεχίσει να κατευθύνει την συνείδηση μας και την ίδια την ζωή μας.

Όσοι ακόμα αντιστέκονται, όσοι ακόμα δεν έχουν φυγομαχήσει από την καθημερινή εξαθλίωση και την συνεχιζόμενη απειλή κατά της ίδιας της ύπαρξης τους από τους «ψυχολόγους του όχλου και των υποταγμένων συνειδήσεων» πρέπει ο κάθε ένας, να γυρίσει την σκέψη του πίσω.. εκεί σε κάποιες βουνοκορφές απάτητες, σε κάποια  κρησφύγετα κάποτε όπου κάποιοι έλεγαν μεταξύ τους: την λευτεριά μας το ιδανικό των ιδανικών μας..εμείς την υπογράψαμε  με το αίμα μας..σε κάποια κρησφύγετα όπου οι ώρες περνούσαν με δέος και οι ελεύθερες ψυχές γέμιζαν από λευτεριά ατόφια.

Οφείλουμε και έχουμε χρέος λοιπόν..να μην ενδώσουμε..να μην παραχωρήσουμε ούτε ένα γράμμα από την λέξη πατρίδα..από την λέξη τιμή και περηφάνια για το ποιοι είμαστε και ποιους έχουμε προγόνους..Η Ελλάδα μας..δεν χάνεται. Η Κύπρος των ηρώων και της ελληνικής καταβολής πάλι δεν πρόκειται να χαθεί.

Ό,τι κι αν κάνουν, όσο κι αν προσπαθήσουν να καθυποτάξουν το πνεύμα το ελληνικό μας, εμείς οφείλουμε να έχουμε στην παντοτινή σκέψη μας πως:

«Απ' των προγόνων τα άφθαρτα βιβλία, που δείχνουν τα πανάρχαια μεγαλεία, ένας ψαλμός ακούγεται βαθύς σα μελωδίες ενός κόσμου άλλου, κι ανατριχιάζει ακούοντας καθείς προφητικά τα λόγια του δασκάλου με μια φωνή βαριάΜην σκιάζεστε στα σκότη! Η λευτεριά σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει».

Εδώ εμείς, εδώ και όλοι αυτοί λοιπόν που θα 'θελαν να μην υπάρχουμε..Υπάρχουμε όμως και ερχόμαστε! Το φεγγοβόλο αστέρι της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει!

Ο καιρός γαρ εγγύς.

Πέτρος Κουντουρέσιης

Μέλος Πολιτικού Γραφείου


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

E.ΛΑ.Μ. 4591091246882483961

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ
ΟΜΑΔΑ στο FACEBOOK
Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item