Widgets

Όνειρα από σίδερο, καρδιά από ατσάλι


- ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ -

Όταν κάποτε είπαν στον Πυθαγόρα πως είναι σοφός, ο ίδιος απάντησε ως εξής: «Όχι, εγώ δεν είμαι σοφός. Εγώ είμαι απλά ένας Φίλος της Σοφίας». Από αυτή την Αρχαία Ελληνική έκφραση βγήκε η έννοια του Φιλοσόφου, αυτός δηλαδή που Αγαπά την Σοφία, επειδή δεν την κατέχει, επειδή νιώθει πως του λείπουν πολλά πράγματα για να ολοκληρωθεί ως Άνθρωπος και γι’ αυτό ακριβώς την αγαπάει και την αναζητεί. Ερχόμενοι σε κάποια άλλα λόγια, αυτά του Πλάτωνος, ο οποίος έλεγε ότι: «Δεν αγαπάμε αυτά που έχουμε, αλλά αυτά που μας λείπουν», οδηγούμαστε προς εκείνο που μας λείπει, εκείνο που μας συμπληρώνει, εκείνο που μας τελειοποιεί. Γι’ αυτό, άλλωστε, όταν ο Σωκράτης έλεγε: «Ένα ξέρω, ότι τίποτα δεν ξέρω», δεν το έλεγε, φυσικά, για να συμβιβαστεί με το να μη ξέρει τίποτα. Είναι μια αναγνώριση όσων δεν γνωρίζουμε και ταυτόχρονα ένα σημείο εκκίνησης για να μάθουμε περισσότερα, επειδή χρειάζεται να ξέρουμε περισσότερα, καθώς η Γνώση αποτελεί Δύναμη. Για να μπορέσουμε να κατευθύνουμε, να διδάξουμε και να καθοδηγήσουμε, θα πρέπει πρώτα με τη σειρά μας, Εμείς, να είμαστε μαθητές, «δέσμιοι» της Γνώσης, και ως εκ τούτου πραγματικά ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ και όχι «ελεύθεροι» μέσα στην άγνοια και την ανία του σύγχρονου παρηκμασμένου κόσμου. Σημαντικό ρόλο για όλα αυτά παίζει η εκπαίδευση. Ο ρόλος της εκπαίδευσης είναι να αναβλύσουν οι εγγενείς ιδιότητες του ξεχωριστού Ανθρώπου. Αυτή η ιδιότητα της εκπαίδευσης προέρχεται ακριβώς από τη ρίζα της λέξης εκ-παιδεύω, που σημαίνει να βγάζω από μέσα προς τα έξω. Πολύ σωστά ο Πλάτωνας έλεγε ότι ο Φιλόσοφος παίζει τον ρόλο της Μαίας. Όπως υπάρχει μια Μαία που μας φέρνει στη ζωή με την γέννηση, έτσι υπάρχει και κάποιος Φιλόσοφος που μας δίνει ζωή την ημέρα που μας βοηθάει να βγάλουμε αυτά που έχουμε ενδόψυχα, να δέσουμε τις ιδέες μας, εκπαιδευόμενοι απ’ αυτές, να βάλουμε τάξη στα συναισθήματά μας και να ορίσουμε την Ζωή μας σύμφωνα με τα πρότυπα που πρεσβεύουμε, ακολουθούμε και τιμούμε. Η Αλήθεια μας μορφώνει (χωρίς να μας παραμορφώνει), μας πληροφορεί χωρίς να ψεύδεται, και ξυπνά στην Ψυχή, την Καρδιά και τον Νου εκείνες τις εσωτερικές δυνάμεις, που θα μας ανυψώσουν. Οι δύο ενότητες που ακολουθούν, με μια πρώτη ματιά, ίσως να μοιάζουν ασύνδετες μεταξύ τους. Αποτελούν, όμως, μια συνεχή (όσο και συνεπή) αλληλουχία θέσεων και απόψεων που εξετάζονται, από την Ιδέα μας, από μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρητική βάση, που μέσα από τον ρου της Ιστορίας, και με βασικό πυλώνα το Ομηρικό πρότυπο, ξετυλίχθηκε μέχρι τις ημέρες μας, βρίσκοντας την τελειότητα στις απαγορευμένες, από το αστομαρξιστικό κατεστημένο, Ιδέες που συγκλόνισαν την Ευρώπη του 20ου αιώνα. Γιατί η Καρδιά γράφει το σενάριο των Ονείρων, και το Σίδερο με το Ατσάλι μπορεί να αποτελούν δύο διαφορετικά υλικά, μοιράζονται όμως το ίδιο Μυστικό!  

- ΟΝΕΙΡΑ ΑΠΟ ΣΙΔΕΡΟ -

«Μόνο με μια φρικτή αποκαρδίωση ξυπνώ κάθε πρωί και θέλω πικρά δάκρυα να χύσω που θα ιδώ την ημέρα! Την ημέρα που στο πέρασμά της ούτε έναν πόθο της ψυχής μου δεν θα εκπληρώσει! Ούτε έναν πόθο, ούτε μια ελπίδα απ’ όσες με τη μυστική διαίσθηση μιας μακρινής απολαύσεως γεμίζει το στήθος μου η Δημιουργία με τις μύριες αχτίδες της ζωής που σκορπίζει! Κι όταν ξανάρχεται η Νύχτα να πλακώσει τη ψυχή μου, και με ξαπλώσει στην αγωνία του κρεβατιού, ούτε αυτή δεν μου χαρίζει καμιά ανάπαυση! Γιατί τότε τ’ άγρια όνειρα έρχονται να με τρομάξουν…» Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε.

Τι είναι τα όνειρα; Είναι μια σειρά ψευδαισθήσεων που περνά από την σκέψη μας κατά την διάρκεια του ύπνου ή μήπως υποδηλώνουν κάτι πολύ πιο σημαντικό; Απέναντι στον στείρο ορθολογισμό και την ψυχρή λογικοφάνεια, ας θεωρήσουμε τα όνειρα ως κάτι πολύ περισσότερο από τις ψευδαισθήσεις ενός κοιμώμενου ανθρώπου. Ίσως τελικά τα όνειρα να αποτελούν μια ακόμη πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας, παρότι αυτή βρίσκεται σ’ έναν φαινομενικό λήθαργο. Γιατί τα όνειρα αποτελούν το ξέσπασμα της βούλησης και της συνείδησης σε μια κατάσταση, όπου ο εγκέφαλος και η καρδιά δεν «ελέγχονται» από συμφεροντολογικές καταστάσεις και αδυναμίες της ψυχής. Τα όνειρα και το περιεχόμενό τους αντικατοπτρίζουν και τον αληθινό χαρακτήρα, την ταυτότητα, εκείνου που ονειρεύεται. Στα όνειρα δεν χωρούν ψέμματα και υποκρισία, δεν υπάρχει μέρος για εξαπάτηση και γλοιώδη συμπεριφορά, καθώς μέσα σ’ αυτά η σκοπιμότητα και η υποκρισία δεν χωρούν. Στα όνειρα δείχνουμε τον πραγματικό μας εαυτό, στα όνειρα αποδεικνύεται και αναδύεται  η καλή ή η κακή φύση μας, τα όνειρα με το περιεχόμενό τους, έστω κι αν αυτό φαινομενικά μοιάζει, αρκετές φορές, ασαφές, αποδεικνύουν και την δική μας ιδιοσυγκρασία. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, ένα από τα συνθήματα των Γερμανών Εθνικοσοσιαλιστών ήταν το «Περισσότερα Κανόνια και λιγότερο βούτυρο». Μεταφέροντας το σύνθημα στη σύγχρονη εποχή και στο αντικείμενο που εξετάζουμε, μπορούμε να το μεταφράσουμε «Όνειρα από Σίδερο και όχι από πλαστελίνη». Γι’ αυτό τα όνειρά μας θα πρέπει να διέπονται από την ειλικρίνειά μας και την αυθεντική φύση των Ιδεών μας, και αν τελικά είμαστε Αληθινοί και Συνεπείς σ’ αυτά, τα οποία ισχυριζόμαστε πως πιστεύουμε, τότε και τα όνειρά μας, σ’ όλες τις εκφάνσεις τους, ακόμη και τις πιο προσωπικές, θα χαρακτηρίζονται από τα ίδια Ευγενή χαρακτηριστικά. Εφόσον, λοιπόν, τ’ όνειρά μας είναι από Σίδερο, αυτό σημαίνει πως δεν είμαστε διπρόσωποι, δεν σημειώνουμε τεράστια κενά μεταξύ λόγων και πράξεων και πως μπορούμε να ελέγχουμε ικανοποιητικά, αν όχι πλήρως, την παρακμιακή πλευρά του εαυτού μας, που καιροφυλακτεί για μια λάθος κίνησή μας, για μια αδυναμία μας, για να εκτεθούμε είτε προσωρινά, είτε -πολύ χειρότερα- ανεπανόρθωτα. Σύμφωνα με τον Καρλάυλ, Ήρωας είναι κάθε Υπέροχος Άνθρωπος, ανεξάρτητα από το που συνιστάται η υπεροχή του. Όσο και αν ακούγεται περίεργο, η αυθεντικότητα ενός Ήρωα έγκειται και στο περιεχόμενο των ονείρων του, καθώς μέσα απ’ αυτά αναδύεται ο αληθινός του εαυτός δίχως αλχημείες, αλλά εντελώς αυθόρμητα. Η μαλθακότητα, η παλιανθρωπιά, η προδοσία, η δειλία, ο φιλοτομαρισμός δεν μπορούν να έχουν θέση στα όνειρά μας. Εφόσον βιώνουμε την πραγματική κατάσταση του εσωτερικού μας κόσμου, τα όνειρα λένε πάντα την Αλήθεια για μας, πέρα από τις πιθανές ψευδαισθήσεις που μπορεί να τρέφουμε για τον εαυτό μας. Αποτελούν την πιο αυθεντική, αλογόκριτη και αυθόρμητη έκφραση του ανθρώπινου ψυχισμού κι εκεί μας δίνονται ευκαιρίες: Να αντιμετωπίσουμε τις εκφράσεις του κατώτερου εαυτού μας, να νιώσουμε την απατηλότητα του συνηθισμένου «εγώ», αλλά να έρθουμε και σε επαφή με το Θείο, σε μια πορεία ενθύμησης και ανάληψης ευθύνης, καθώς και του ξεπεράσματος της όποιας φτηνής  ατομικής αντίληψης. Δεν αρκεί, όμως, μόνο αυτό, γιατί πολύ σημαντικό για τα «Σιδερένια Όνειρα» είναι το να μπορέσουμε να διατηρήσουμε αλώβητη την Πίστη μας στη Ζωή και τη Δημιουργία, ειδάλλως οι εφιάλτες μπορεί να είναι το αντίδοτο στον Ιδεαλισμό μας. Χρησιμοποίησα, στην αρχή της ενότητας,  τα απεγνωσμένα λόγια του Γκαίτε για να δείξω πως όσο Αληθινοί, Ειλικρινείς και Ανιδιοτελείς κι αν είμαστε, αν χάσουμε τη θέληση για Δύναμη, τότε παγιδευόμαστε σε μια εφιαλτική κατάσταση ανάμεσα στο Βιοθεωρητικό τρόπο ζωής μας και το  ανεκπλήρωτο των πόθων μας. Πολεμώντας πάντοτε για το καλύτερο και για την πλήρη εκδίωξη της αρνητικής πλευράς του εαυτού που κρύβεται μέσα μας, ας παραδειγματιστούμε από την προσευχή του Νιτσεϊκού Ήρωα: «Ω, θέληση της ψυχής μου, που σε αποκαλώ μοίρα, συ που είσαι εντός μου, συ που είσαι πάνωθε μου φύλαξέ με και κράτησέ με για ένα μεγάλο πεπρωμένο.» Γιατί εκείνος, ο οποίος ξέρει να παρακαλεί (και να προκαλεί) με ένα τόσο Ηρωικό Μεγαλείο, πάντα εισακούγεται και τα όνειρά του θα είναι όπως και η Θέλησή του, δηλαδή από Σίδερο. Γι’ αυτό, άλλωστε, θα είναι και ο Τελικός Νικητής!  

- ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ -

Σε μια εποχή, που αν μη τι άλλο, οι έννοιες και οι αξίες έχουν χάσει το αληθινό τους νόημα και όλα μοιάζουν συγκεχυμένα και διφορούμενα, τι νόημα θα είχε άραγε να μιλήσουμε για την Αξία του Ιπποτισμού; Και όμως, εκεί έγκειται η όλη σημασία του εγχειρήματος καθώς ο Ιππότης και οι Ιδέες που αντιπροσωπεύει εμφανίζεται πάντοτε στις πιο σκοτεινές, μίζερες, ελεεινές και στατικές στιγμές για να τις φωτίσει και να τις σηματοδοτήσει με τη δική του λαμπρή Αξία και Πορεία. Αν θεωρήσουμε πως το Ιπποτικό Πνεύμα έχει μια διαχρονική παρουσία, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει ηρωική εποχή, αλλά Ηρωικοί Άνθρωποι. Όπως είχε αναφερθεί και στην προηγούμενη ενότητα, σύμφωνα με τον Καρλάυλ, Ήρωας είναι κάθε Υπέροχος Άνθρωπος, ανεξάρτητα από το που συνιστάται η υπεροχή του. Στην περίπτωσή μας, ο Ιππότης είναι ο Ηρωικός Άνθρωπος, ο οποίος συνδυάζει, με μια εκπληκτικά ταιριαστή αναλογία, τον ρομαντισμό με την σκληρότητα. Ο ρομαντισμός του Ιππότη έγκειται στην καθαρότητα της Ψυχής του, στις άφθαρτες και ως εκ τούτου αιώνιες Ιδέες του, που αποτελούν τον κινητήριο μοχλό των πράξεων του, στο γεγονός που αποτελεί τον μαχόμενο φορέα της Αλήθειας, της Τιμής, της Φυλής, της Δικαιοσύνης. Η σκληρότητα έχει να κάνει με την αντιμετώπιση των εχθρών του, οι οποίοι «δεν παίζουν τίμια το παιχνίδι». Όσο ευγενική κι αν είναι η Ψυχή του Ιππότη, δεν πρέπει να χαριστεί στον εχθρό, ο οποίος έχει τη νοοτροπία του φιδιού. Αυτός ο απαραίτητος συνδυασμός του ρομαντισμού με την σκληρότητα αποτελεί τον κώδικα συμπεριφοράς του Ιππότη, είτε πολεμά για τα Ιδανικά του, είτε για την Αξιοπρέπειά του, είτε για την Δουλτσινέα του! Ο συνειδητοποιημένος Εθνικιστής, ο Χρυσαυγίτης, είναι στις ημέρες μας, ο τελευταίος κρίκος της αδιάσπαστης αλυσίδας του Ιπποτικού Πνεύματος, αποτελώντας τον Ιππότη της εποχής μας. Ο Ιππότης της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι ο συνδετικός κρίκος του Αίματος και της Γης. Το Αίμα και η Φυλή έχουν τις ρίζες τους στα σπλάχνα της Γης, γι’ αυτό και η φωνή του Αίματος στον άνθρωπο είναι στην ουσία η φωνή του ενστίκτου της Γης. Με βάση αυτά τα δεδομένα, ο Χρυσαυγίτης Ιππότης αποτελεί το ξεχωριστό εκείνο πρόσωπο, το οποίο φέρνει την Ελευθερία στον κόσμο, αφού πρώτα την φέρει στον εαυτό του. Είναι το Ανεξάρτητο και Υπερήφανο Πνεύμα που έρχεται σε άμεση επαφή με το Αληθινό Νόημα της Ζωής, που έχει να κάνει με την εκπλήρωση μιας Ιερής Αποστολής, δρώντας «ως ένας Αληθινός Στρατιώτης του Κινήματος», σύμφωνα με τον πολύ εύστοχο ορισμό του Ιουλίου Έβολα. Έτσι, ο Χρυσαυγίτης Ιππότης έχει το μοναδικό προνόμιο, ως γνήσιο ηρωικό στοιχείο, να αναπνέει έναν διαφορετικό, μοναδικό, διάφανο και ζωογόνο αέρα, έναν αέρα για ρωμαλέες καρδιές και ελεύθερα, ανυπότακτα πνεύματα. Γιατί η Ελευθερία είναι το τελικό νόημα του Ιππότη, το νόημα της μαχόμενης ζωής του και της ενδεχόμενης πτώσης του στον αγώνα εναντίον της αστικής αντίληψης και των σιχαμερών υπανθρώπων, που άμεσα ή έμμεσα την υποστηρίζουν. Ο Χρυσαυγίτης Ιππότης αποτελεί τον αναγκαίο Ήρωα της ιστορικής διαδρομής, γι’ αυτό και αντιμετωπίζεται από τους αστούς εχθρικά, σαν να πρόκειται για έναν δαίμονα, για μια θεομηνία. Πράγματι, έτσι είναι, γιατί όπως η φύση έχει ανάγκη από τις καταιγίδες και τους κυκλώνες για να ξεσπάσει η περίσσια δύναμή της σε μια βίαιη εξέγερση κατά της σταθερότητάς της, έτσι και ο Χρυσαυγίτης Ιππότης αποτελεί το «δαιμονικό ον», τον Ήρωα (ή μάλλον τον «αντιήρωα», λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα δεδομένα των θλιβερών καιρών μας), του οποίου η Ηθική Ανωτερότητα και το Πολεμικό του Πνεύμα ορθώνονται αντιμέτωπα στην διαστρέβλωση της σκέψης και την μονοτονία της ηθικής, όπως την αντιλαμβάνονται οι χαμερπείς αστοί. Ποιο είναι, άραγε, το μυστικό αυτής της συμπεριφοράς; Είναι το ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΤΣΑΛΙΟΥ, η Γνώση πως η αδάμαστη θέληση της ψυχής κινεί το σώμα, πως το Ατσάλι έχει Αξία, όταν το χέρι που το κραδαίνει είναι σταθερό, σφριγηλό, συντεταγμένο πλήρως με την σφυρηλατημένη καρδιά που το καθοδηγεί. Πρέπει, λοιπόν, ο Χρυσαυγίτης Ιππότης να διαθέτει μια ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ ΑΤΣΑΛΙ, που όπως πολύ σωστά λένε οι υπέροχοι στίχοι ενός διαχρονικού τραγουδιού: «Αυτή η Καρδιά από Ατσάλι ήταν πολύ σκληρή για να τσακίσει, πολύ επίπονο να την έχεις».  Έτσι, ο Χρυσαυγίτης Ιππότης, όσο κι αν αγαπάει την Ζωή, δεν φοβάται τον Θάνατο, γιατί γνωρίζει πως αν πέσει, θα πέσει μαχόμενος για τα Ιδανικά και τις Αξίες που πρεσβεύει και τότε μια Βαλκυρία, με την πανέμορφη παρουσία της, θα τον μεταφέρει στους τόπους, όπου του αρμόζει. Και επειδή η έννοια του Ιπποτισμού είναι Αιώνια και άφθαρτη από την οποιαδήποτε σκοπιμότητα, γι’ αυτό και ο Αληθινός Ιππότης είναι Αιώνιος μέσω των πράξεών του, δημιουργώντας τους δικούς του οπαδούς και πιστούς, δικαιώνοντας πλήρως τον Γκαίτε, ο οποίος έλεγε: «Ο καθένας ας διαλέξει τον Ήρωα του και ας τον ακολουθήσει στη δοξασμένη του πορεία μέχρι τον Όλυμπο.»!

- ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΑΥΛΑΙΑΣ -

Στην σημερινή εποχή, όπου οι Μύθοι και τα Έπη, καθώς και η Ιδεολογία που τα εκφράζει, μοιάζουν να έχουν ναρκωθεί απέναντι στην άσπλαχνη και ασυναίσθητη τεχνολογία των ηλεκτρονικών υπολογιστών, καθώς και στον ανέραστο υλισμό της χρηματιστικής κυριαρχίας ως επικρατούσας αντίληψης, «η δαιμονική φύση της οικονομίας» - όπως έλεγε ο Ιούλιος Έβολα - είναι το βασικό πρόβλημα που μαστίζει τους μοντέρνους καιρούς. Η φιλαργυρία και η απληστία αποτελούν  ένα από τα πολλά κοινά χαρακτηριστικά των δύο ιδεολογημάτων που σκλάβωσαν την Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά τις φαινομενικές διαφορές τους, τα ιδεολογικά εκτρώματα του φιλελευθερισμού και του μπολσεβικισμού, γεννήματα της ίδιας διεστραμμένης μήτρας, οδηγούν εξίσου στην προσωπική εξαθλίωση του χαρακτήρα και κατά συνέπεια στην εθνική ανυποληψία και την κοινωνική διάσπαση λόγω ακριβώς της εξ ολοκλήρου οικονομικής αντίληψης και των δύο αυτών συστημάτων, τα οποία δημιουργούν μια διπλή κοινωνία αντιπάλων, «πλουσίων» και «φτωχών», που συνωμοτούν διαρκώς οι μεν εναντίον των δε. Έτσι, το κοινό καλό γίνεται μια πολύ αφηρημένη έννοια, χωρίς να έχει προφανώς καμία συγκεκριμένη εφαρμογή στην κοινωνία. Από την άλλη, τα ιδιοτελή ατομικά και συντεχνιακά συμφέροντα κυριαρχούν πάνω στο γενικό συμφέρον, φθάνοντας, με αυτόν τον τρόπο, σε μια νέα διατύπωση θέσεων, που είναι η απόρριψη κάθε προσωπικής υποχρέωσης προς την Πολιτεία, ή αλλιώς η έλλειψη δέσμευσης. Το να αναζητείται κάτι το οποίο θεωρείται  ως «ευχάριστο» και όχι το αναγκαίο ωφέλιμο, οδηγεί σε μια παρακμιακή διακύμανση της ψυχικής κατάστασης που ονομάζεται δουλοπρέπεια, δηλαδή μια πλήρης ηθική ευθραυστότητα και κατωτερότητα, που οδηγεί στην επιβολή μιας ανίερης και ανήθικης εξουσίας πάνω στον Ηθικό Νόμο, οδηγώντας ταυτόχρονα στην καταρράκωση της αξιοπρέπειας σε τόσο έσχατο σημείο, που το ένστικτο συντήρησης του σώματος, «με κάθε κόστος», κυριαρχεί ολοκληρωτικά πάνω στο ένστικτο διατήρησης της Ψυχικής Υπερηφάνειας. Το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και το ντόπιο υπηρετικό του προσωπικό γνωρίζουν πως μέσω της στρατηγικής της εξαθλίωσης θέλουν να κάνουν όλους τους Έλληνες πειθήνια όργανα της δουλοπρέπειας. Η απώλεια του Ήθους, ο εξανδραποδισμός της Εθνικής Ανεξαρτησίας, η συντριβή της Κοινωνικής Δικαιοσύνης αποτελούν το λογικό αποτέλεσμα της κλιμακωτής πορείας του διεφθαρμένου τρόπου ζωής, τον οποίο επέβαλε ο σάπιος κυνοβο(υ)λευτισμός. Σίγουρα ζούμε σε καιρούς, κατά τους οποίους το να μιλάμε, και κυρίως να δρούμε, ίσως να μας κάνει να κινδυνεύουμε, αλλά το να σιωπούμε είναι πολύ χειρότερο γιατί κάνει την ψυχή μας να κινδυνεύει. Γι’ αυτό και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, Βιοθεωρητικός Φορέας μιας Αιώνιας Κοσμοθεωρητικής Νεότητας, καθώς θεωρεί πως η Νιότη δεν βρίσκεται στο πρόσωπο και στο σώμα αλλά στην ψυχή, θέλει να ξανανιώσει τον Κόσμο και γι’ αυτό είναι η πιο επαναστατική πράξη που μπορεί να γίνει! Έτσι, οι Συνειδητοποιημένοι Χρυσαυγίτες, έχοντας Όνειρα από Σίδερο και Καρδιά από Ατσάλι, θα πορευθούν το δύσβατο μονοπάτι του Πολεμιστή χωρίς να φοβούνται τίποτε και κανέναν στην Ιερή Αποστολή, που έχουν αναλάβει. ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ! 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ 

Το άρθρο προέρχεται από το πρώτο τεύχος του περιοδικού "Μαίανδρος".


xryshaygh.com


Προσωπικότητα και ατομοκεντρισμός



Προσωπικότητα και ατομοκεντρισμός

Η ανατομία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης είναι μια πολύπλοκη-περίπλοκη διαδικασία. Ένας ψυχικός και διανοητικός λαβύρινθος σκέψεων, απόψεων, αποφάσεων, όπου χρειάζεται ένας «μίτος της Αριάδνης» προκειμένου να βγει στην επιφάνεια η ιδιοσυγκρασία, ο χαρακτήρας, η ποιότητα του κάθε Ανθρώπου. Εμείς οι Χρυσαυγίτες, Άνδρες και Γυναίκες, πιστεύουμε ακράδαντα στην Αξία της Ανθρώπινης ιδιότητας, όταν αυτή κινείται πάνω στα Αιώνια Φυσικά Πρότυπα και όχι στην κίβδηλη θεώρηση της σημερινής μίζερης εποχής. Αυτό σημαίνει ότι βαδίζουμε ενάντια στην κυρίαρχη δομή του σύγχρονου συστήματος. Μια δομή, η οποία -μιλώντας με ψυχολογικούς όρους- έχει ως ουσία και αξιακό πυρήνα τον ατομοκεντρισμό. Ο ατομοκεντρισμός, λοιπόν, είναι η πλήρης διαστροφή και παραποίηση της έννοιας της ΠροσωπικότηταςΕφόσον διατυπώνουμε ως ακλόνητη Αξία και Αρχή την Ανισότητα, αυτό σημαίνει ότι υπερβαίνουμε την ποσότητα και δεχόμαστε την Ποιότητα. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο οι έννοιες του ατόμου και του Προσώπου διαφοροποιούνται πλήρως, καθώς το άτομο κατανοείται ως μια απλή μονάδα, ή σαν ένας αριθμός υπό την κυριαρχία της ποσότητας. Αντιθέτως, το Πρόσωπο είναι ο Άνθρωπος εκείνος που έχει ξεπεράσει τον στενό σκόπελο της ατομικότητας και έχει διαφοροποιηθεί θετικά διαμέσου της εσωτερικής του ποιότητας. Έχει προικισθεί με την δική του ξεχωριστή φυσιογνωμία, την δική του δυναμική Φύση και μια ακόμη σειρά ενεργητικών και ευεργετικών χαρακτηριστικών, που το ξεχωρίζουν από την μετριότητα των άλλων. Η Αληθινή Ανοδική πορεία του Προσώπου, η οποία δικαιολογεί την Αριστοτέλεια άποψη, για τον Άνθρωπο, αφορά σε κάθε ζωτική, πολιτική, κοινωνική και ηθική διαδικασία που οδηγεί στην ολοκλήρωσή του.Αναγνωρίζοντας, επομένως, ότι η έννοια του Πολέμου, με την ευρύτερη διάσταση της, αποτελεί κάτι Ανώτερο και Σημαντικό από μια «απλή» σύρραξη με όπλα, αναγνωρίζουμε ταυτόχρονα και τις διαδικασίες του Μεγάλου και του Μικρού Ιερού Πολέμου, με το αντίστοιχο εσωτερικό και εξωτερικό περιεχόμενο, όπως τις όρισε ο Ιούλιος Έβολα. Θα ήταν λάθος, λοιπόν, να περιοριστεί η Ιδέα του Πολέμου σε υλιστικά πλαίσια, μιλώντας απλώς για ωμή χρήση βίας και καταστρεπτική δύναμη. Για όσους μπορούν να δουν πίσω από την ομίχλη, και πολύ περισσότερο να ερμηνεύσουν αυτό που βλέπουν, η Τιμή, η Ευσυνειδησία, η συνεχής ανάπτυξη της Εσώτερης Ύπαρξης, η Πίστη στην Ιδέα, το Καθήκον, ο Προσωπικός Κώδικας Ηθικής, η Ιεραρχία, η Τάξη (όταν αυτή είναι ταυτόσημη με τα προαναφερθέντα), η σημαντική ικανότητα να υποτάσσεται το συναισθηματικό-ατομικιστικό στοιχείο της (εκλεπτυσμένης) Προσωπικότητας σε Ανώτερους Στόχους και Διαχρονικές Αρχές, όλα αυτά είναι απαραίτητα στοιχεία της Πολεμικής Ιδέας και συγκεκριμενοποιούν την αξιόλογη και χαοτική διαφορά μεταξύ Προσώπου και ατόμου.

Μιας και αναφερθήκαμε προηγουμένως στο συναισθηματικό στοιχείο και την υπέρβασή του, είναι γεγονός πως η Αποστολή μας είναι δύσβατη και επικίνδυνη, ενώ όταν σ’ αυτή φορτώνονται οι όποιες προσωπικές αναποδιές τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου η αντιμετώπιση της κοινωνικής πραγματικότητας έχει αρνητικές επιδράσεις στον εσωτερικό μας κόσμο. Έτσι, αρκετές φορές, η ψυχική μας διάθεση ποικίλει ανάμεσα στην χαρά και την λύπη, την αισιοδοξία και την απαισιοδοξία, θυμίζοντας την ψυχοσύνθεση ενός αγαπημένου εφηβικού Ήρωα των κόμικς διηγημάτων, του Κόναν του Βάρβαρου, «με τις μεγάλες ευθυμίες και τις βαθιές μελαγχολίες». Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ιερότητα της Αποστολής, η οποία μας ανατέθηκε από την Θεία Πρόνοια, τους Προγόνους και τους Απογόνους της Φυλής μας, είναι σημαντικότερη από την οποιαδήποτε Προσωπική υπόθεση, όσο σημαντική κι αν την θεωρούμε για την ποικίλου χαρακτήρα ανόρθωση του Εαυτού μας, όχι βεβαίως με φτηνό και χυδαίο ατομικιστικό περιεχόμενο. Πιστεύοντας ακράδαντα ως Άνθρωποι, οι οποίοι θέλουν να ρουφούν δημιουργικά την Ζωή σ’ όλους τους τομείς, ακόμη και τους πιο προσωπικούς, ότι τα Πάθη πρέπει να εκπαιδεύονται και όχι να εκμηδενίζονται μας έρχεται στο Νου η ρήση του Νίτσε: «Αξιολογώ έναν άνθρωπο από την ικανότητα να καθυστερεί τις αντιδράσεις του». Όχι ως μια αφοριστική διδαχή, αλλά  σαν μια γενική βασική αρχή εναντίον του άναρχου αυθορμητισμού και εκρηκτικότητας. Η αυθόρμητη ροπή της ανθρώπινης ψυχής πρέπει να κατευθύνεται και όχι να εξαφανίζεται. Η ικανότητα του ελέγχου και της ισορροπίας στην έκφραση του συναισθήματος δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να οδηγήσει στην παράλυση και μηχανοποίηση της Καρδιάς μας, αλλά στην σωστή διαχείρισή της. Το Πάθος, είτε αυτό αφορά αίσθημα ή άλλη πτυχή της ζωής μας, δεν πρέπει επ’ ουδενί να καταπιέζεται οδηγούμενο σε ηθικολογικά (και όχι ηθικά) δεσμά. Αντιθέτως, πρέπει να εκπαιδεύεται καταλλήλως και, ανεξάρτητα από την επιτυχή ή μη ευόδωσή του, να διοχετεύεται στην αξιοποίηση της Ιδέας που Ενστερνιζόμαστε και Υπερασπιζόμαστε. Το να αντισταθούμε στην πολτοποίηση της ιδιοσυγκρασίας μας και την επιχειρούμενη μετατροπή μας σε χειραγωγούμενο πλήθος και καταναλωτών αποτελεί σημαντικό καθήκον.

Για Εμάς τους Χρυσαυγίτες, Άνδρες και Γυναίκες, η Κοσμοθεωρία του Εθνικισμού δεν αποτελεί απλώς το γραπτό υλικό πολλαπλών σελίδων ενός ιδεολογικού βιβλίου, αλλά έχει πρωτίστως Βιοθεωρητικό χαρακτήρα και περιεχόμενο. Μια Κοσμοθεωρία, έγκριτη στα όσα ενστερνίζεται, βασίζεται όχι στην μηχανική αφήγηση θέσεων, αλλά σε μια ζώσα πραγματικότητα των Ανθρώπων-Φορέων της. Το να λέει κάποιος ότι υποστηρίζει την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ είναι, όντως, δύσκολο. Το να φέρεται, όμως, ή τουλάχιστον να προσπαθεί να φέρεται, ως Χρυσαυγίτης είναι ακόμη πιο δύσκολο, επίπονο, επικίνδυνο. Η έννοια της Ελευθερίας, όπως την αντιλαμβανόμαστε Εμείς, δεν έχει να κάνει ούτε με την ελευθεριότητα, ούτε με την ασυδοσία. Έχει να κάνει τη νοηματοδότηση ενός Νέου Τρόπου Ζωής πλήρως αντιθέτου με τα σημερινά επιβεβλημένα πρότυπα σκέψης και συμπεριφοράς. Πιστεύουμε ότι η Ελευθερία, για να έχει υπαρκτό, θετικό, αναζωογονητικό νόημα, πρέπει να συνδέεται με την εύρυθμη λειτουργία της Φύσης. Να εκδηλώνει την δύναμη ενεργοποίησης των καλύτερων δεδομένων της Ψυχής, επιδιώκοντας την προσωπική ολοκλήρωση και τελειοποίηση, διαμέσου ενός αναλόγου Πολιτικού-Κοινωνικού συστήματος ή επειδή αυτό δεν συμβαίνει στον κυρίαρχο κόσμο της μεταπολίτευσης, διαμέσου ενός ιδεολογικοπολιτικού φορέα με παρόμοιες αντιλήψεις, όπου οι διδαχές του δεν θα είναι απάτη, ανεντιμότητα και φλύαρη «παπαγαλία». Αντιθέτως, θα αποτελούν το «φροντιστήριο» για την επιτυχημένη είσοδο σ’ ένα Νέο Τρόπο Ζωής, με Κυρίαρχες Αξίες και Αρχές, την Τιμή, την Φιλοπατρία, την Ειλικρίνεια, την Αξιοπρέπεια, την Αλληλεγγύη. Όλα αυτά, φιλτραρισμένα-μπολιασμένα από μια Ανώτερη Συλλογικότητα Ανθρώπων, Ιεραρχημένη κατά τα Αιώνια πρότυπα. Αυτή η Ελευθερία έχει λειτουργικό και οργανικό χαρακτήρα, είναι αδιαχώριστη από μια έμφυτη και αλάνθαστη επιδίωξη, καθώς χαρακτηρίζεται από το κλασσικό ρητό «Να είσαι ο εαυτός σου». Ένας Εαυτός ποιοτικά διαφοροποιημένος από τον πολτοποιημένο μαζάνθρωπο του σήμερα, φιλελεύθερης ή μαρξιστικής προέλευσης. Εν τούτοις, δεν είμαστε όμηροι των ψευδαισθήσεων, ούτε ωραιοποιούμε καταστάσεις. Παρά τις αλλεπάλληλες αντιφάσεις και την δεδομένη αρνητικότητά της η αντιπολίτευση, επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, γαλούχησε τους Έλληνες με κάθε αρνητική ιδιότητα, την οποία διαθέτει. Ακόμα και η έλευση του μνημονίου δεν έχει ξυπνήσει ολοκληρωτικά τους συμπατριώτες μας, αλλά αποσπασματικά. Θα ήταν, πραγματικά, παραίσθηση και λάθος εκτίμηση της πραγματικότητας αν θεωρούσαμε ότι οι Έλληνες έχουν φτάσει στο σημείο να είναι πνευματικά και πολιτικά ώριμοι, ώστε να αντικρύσουν όλο το μέγεθος του προβλήματος που μαστίζει την Πατρίδα μας, και όχι μόνο. Το καθεστώς της Εθνικής απαξίωσης, της Κοινωνικής εξαθλίωσης και της Ηθικής εκμηδένισης, όλα αυτά τα χρόνια, δημιούργησε «πολίτες» πνευματικά αδιαμόρφωτους, πολιτικά απαίδευτους, έρμαια σε κάθε υποβολή και χειραγώγηση εκ μέρους των φαύλων και των λαοπλάνων. Έτσι, κυριαρχήθηκε η σκέψη τους από ρεύματα απόψεων και θέσεων, υπεύθυνα για το πνευματικά, πολιτικά και κοινωνικά άθλιο περιβάλλον, το οποίο μαστίζει την Ελλάδα. Ανεξάρτητα από την δεδομένη μαρξιστική επικράτηση στον χώρο της μεταπολιτευτικής διανόησης, το υπάρχον σύστημα αποτελεί την επιτομή του αστικού θριάμβου, όχι με την οικονομική έννοια αλλά με την ερμηνεία ενός επιπέδου και ρηχού τρόπου ζωής, που οδηγεί σε κούφιες, παρηκμασμένες και διεφθαρμένες συνειδήσεις. Η υπερνίκηση αυτού ακριβώς του αφύσικου τρόπου ζωής αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ουσιαστική επιτυχία του τιτάνιου αγώνα μας. Αυτή, όμως, η εμφύσηση της αστικής νοοτροπίας αποτελεί και την «ταφόπλακα» για το καθεστώς της σήψης, της παρακμής, της διαφθοράς. Ο πολιτικά ανίδεος υπήκοος αυτού του ψευδεπίγραφου «Ελληνικού» κράτους δεν έχει κανένα ισχυρό λόγο να υπερασπιστεί αυτό το σύστημα. Η επαφή μαζί του βασίστηκε σε μια σχέση συμφερόντων, σ’ ένα εμπορικό «πρότυπο» προσφοράς και ζήτησης, όπου τίποτε άλλο δεν συνδέει γερά «κράτος» και «πολίτη». Σε αυτόν τον τύπο κοινωνίας το να περιμένεις από έναν «υπάλληλο» να θυσιαστεί για την σωτηρία αυτού του καθεστώτος, και ακόμη χειρότερα (και γελοιότερα)  όταν αυτό καθρεφτίζεται στα πρόσωπα του Σαμαρά, του Τζέφρυ, του Βενιζέλου και άλλων παρομοίων, ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Αυτό συμβαίνει απλούστατα γιατί η χρόνια θεμελίωση και η μόνη επαρκής αιτία ύπαρξης του καταρρέοντος συστήματος ήταν το στενό συντηρητικό συμφέρον του κάθε ατόμου. Μια κοινωνία, η οποία στερείται κάθε ιδεολογικού υποβάθρου, πνευματικής επικύρωσης και υπερβατικής διάστασης δεν έχει καμία πιθανότητα επιβίωσης, όταν το γυαλί της επίπλαστης υλικής ευημερίας σπάσει για τα καλά. Κανείς δεν πρόκειται να το υπερασπίσει, ακριβώς γιατί κανείς δεν πρόκειται να διακινδυνεύσει την ζωή, την ασφάλεια και την ησυχία του για κάτι, το οποίο ποτέ δεν σεβάστηκε Ιδεολογικά, Ηθικά, μεταφυσικά, αλλά συνδέθηκε μαζί του με μια γλοιώδη έννοια ενός «κοινωνικού συμβολαίου».

Όπως γράψαμε και προηγουμένως, αυτή η κοινωνία στερείται κάθε Ιδεολογικού υποβάθρου. Δεν θεωρεί την ύπαρξή της ως τίποτε άλλο παρά ως ένα άθροισμα ατόμων, «ίσων» μεταξύ τους. Μια Κοινωνία με όρους συμβολαίου, της οποίας τα μέλη δεν συνδέονται με τίποτε άλλο παρά με κάποιου είδους «εμπορική συμφωνία», διαπραγματεύσιμη και ανακλητή μονοπλεύρως, ανά πάσα στιγμή. Αυτού του είδους οι πεποιθήσεις οδηγούν σε μια εμπορικού τύπου χρηματιστική κοινωνία, για την οποία κανείς δεν θέλει να θυσιαστεί, υπερασπιζόμενος τα όποια πεπραγμένα της, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτή η αφύσικη κοινωνία δεν κάνει να απορρέουν τα δικαιώματα από Καθήκοντα, ενώ επίσης αυτή εθίζει τα μέλη της να σκέπτονται ότι τίποτε (και ιδίως η αποεθνικοποίηση και η διάλυση της Κοινωνίας) δεν είναι χειρότερο από τον ατομικό θάνατο. Μια τέτοια διεστραμμένη κοινωνία είναι καταδικασμένη σε παρακμή και σήψη, διότι κανείς, όπως είπαμε, δεν είναι διατεθειμένος να την υπερασπιστεί θυσιαζόμενος γι’ αυτήν. Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι οι εκπρόσωποι του καθεστώτος θα αποδεχθούν μοιρολατρικά την τύχη που τους αξίζει. Θα προσπαθήσουν, επικαλούμενοι την όποια επικοινωνιακή δύναμη προπαγάνδας τούς έχει απομείνει, να επηρεάσουν το Λαϊκό αισθητήριο, χρησιμοποιώντας με εντελώς διαστρεβλωτικό περιεχόμενο, Αξίες και Αρχές όπως Πατρίδα, Λαός, Τάξη, Ασφάλεια, Εργασία. Επικαλούμενοι με βέβηλο και κάλπικο τρόπο τις συγκεκριμένες έννοιες, αυτοί οι ανίεροι τύποι στιγματίζουν κάθε άλλη στάση, που δεν συμβαδίζει με την υπεράσπιση του μεταπολιτευτικού καθεστώτος και των στενών συντηρητικών τους συμφερόντων, ως «ανθέλληνες», «αντιδημοκράτες», «εχθρούς της ελευθερίας», «απάνθρωπους θιασώτες του ολοκληρωτισμού» κλπ. Το νέο «φρούτο» που χρησιμοποιείται κατά κόρον τους τελευταίους μήνες είναι αυτό του «συνταγματικού τόξου», στην προσπάθειά τους να εκβιάσουν πολιτικά, κοινωνικά, ψυχολογικά τους ολοένα και περισσότερους Έλληνες που έλκονται από τον Λόγο και τις Πράξεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Δεν υπάρχει, επομένως, καμία αμφιβολία για την δική μας στάση απέναντι σ’ αυτά τα τερτίπια των ποικιλώνυμων εχθρών μας. Πρέπει να μην παρασυρθούμε από οποιαδήποτε καθεστωτική παγίδα, η  οποία βασίζεται στα έμφυτα στοιχεία της νομιμοφροσύνης και του συναισθηματικού δεσμού με έννοιες όπως Έθνος, Σημαία, Κράτος, τις οποίες σφετερίζονται οι κάπηλοί τους προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία και να εξυπηρετούν τα αντεθνικά και αντιλαϊκά σχέδια των διεθνών τοκογλύφων και της παγκοσμιοποίησης. Συνεπώς είμαστε αντίθετοι σε κάθε πονηρή προσπάθεια υπεράσπισης, επεξήγησης, θετικής ερμηνευτικής προσέγγισης, ακόμη και εξιδανίκευσης, της ισχύουσας μεταπολιτευτικής κατάστασης. Να αρνηθούμε να νομιμοποιήσουμε ηθικά, πολιτικά, κοινωνικά το ψευτοδημοκρατικό άθλιο τερατούργημα του 1974, το οποίο γεννήθηκε εξαιτίας της Εθνικής τραγωδίας της Κύπρου. Τα «αναθέματα» και οι «κατάρες» των διαφόρων φατριών του συστήματος ρίχνονται εναντίον μας, ακριβώς επειδή -σε πείσμα των μίζερων καιρών- επιμένουμε να θυμόμαστε ποιοι είμαστε, από πού προερχόμαστε και τι σκοπεύουμε. Πολύ περισσότερο, δεν διστάζουμε να ονοματίζουμε τα πράγματα όπως είναι και να παλεύουμε εναντίον της σύγχρονης τυραννίας, αντί να «συμμορφωνόμαστε» με την επικρατούσα παρακμή. Σε μια βαθύτατα ανήθικη και ανίερη εποχή, έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι μένουμε ΠΙΣΤΟΙ στον Όρκο που έχουμε δώσει, και ο οποίος διαφέρει πλήρως από την αστική υπόστασή του. Για Εμάς, ο Όρκος υπερβαίνει τις κατηγορίες του υλιστικού-εκκοσμικευμένου κόσμου, καθώς σε αντίθεση με την τυπική ορκωμοσία των σύγχρονων διαφθαρμένων καπιταλιστικών κρατών, αντιλαμβανόμαστε την ουσία του Όρκου ως την ενσωμάτωση μιας Υψηλής Πνευματικής Αρχής και ενός Κορυφαίου Ψυχικού Μεγαλείου. Ο Όρκος, λοιπόν, έχει νόημα όταν προέρχεται από Αληθινούς Πιστούς και απευθύνεται σε μια Ανώτερη Ιδέα, για την οποία αξίζει να δώσει κανείς ακόμη και την ίδια του την Ζωή. Και αυτή η Ανώτερη ιδέα πρέπει να αποτελεί την εσωτερική εκείνη παρότρυνση που θα μας κάνει να ξεπερνάμε τις οποιεσδήποτε προσωπικές απογοητεύσεις, γνωρίζοντας ότι η ιερότητα του Σκοπού, τον οποίο έχουμε αναλάβει, μας δίνει και τον ουσιαστικότερο λόγο ύπαρξης. Πιστοί στο Ιπποτικό Πνεύμα, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για ό,τι αγαπάμε σε προσωπικό επίπεδο, ανεξάρτητα από το αν θα ευοδωθούν θετικά οι προσπάθειες μας ή όχι. Όπως έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης: «Πολεμούμε, γιατί έτσι μας αρέσει, τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει. Δουλεύουμε, κι ας μην υπάρχει αφέντης, σα βραδιάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματό μας. Δεν ξενοδουλεύουμε. Εμείς είμαστε οι αφέντες. Το αμπέλι τούτο της Γης είναι δικό μας, σάρκα μας κι αίμα μας». Αναπτύσσοντας, λοιπόν, μέσα από τις Τάξεις της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ την Προσωπικότητά μας και ενταφιάζοντας τον ατομοκεντρισμό, γνωρίζουμε ότι θα είμαστε Εκείνοι, που θα σταθούν όρθιοι στους επερχόμενους σωρούς ερειπίων του σάπιου ανθελληνικού συστήματος, έτοιμοι να χτίσουμε την Δική μας Νέα Πολιτεία.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Διαβάστε περισσότερα στο ένατο τεύχος του περιοδικού "Μαίανδρος" που κυκλοφορεί.


xryshaygh.com

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 3499098956110994391

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ
ΟΜΑΔΑ στο FACEBOOK
Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item