Widgets

Σαν σήμερα περνά στο Πάνθεον των Ηρώων ο Γρηγόρης Αυξεντίου


Είναι στον κόσμο μια πανάρχαια φυλή που πήρε τη δύναμη απ’ το Θεό να ενσαρκώνει Αρχαγγέλους… Αρχαγγέλους της τιμής του ανθρώπου, της αξιοπρέπειας και της λευτεριάς. Και κάθε φορά που η ανάγκη χτυπά την πύλη της Ιστορίας για να χαράξει στον γρανίτη της Αιωνιότητας το πεπρωμένο, οι ανθρωπόμορφοι Αρχάγγελοι ξεδιπλώνουν απ’ την καρδιά τους το φιλότιμο και το μεσουρανούν σημαία… Ο ένας γεννιέται Λεωνίδας και θεμελιώνει την τιμή του λαού του με το δικό του το αίμα, στα στενά των Θερμοπυλών της κάθε εποχής, ο άλλος πυργώνεται Παλαιολόγος στην πύλη του Ρωμανού και με την λεβεντιά του υψώνεται ίνδαλμα…. Και όλοι οι Αρχάγγελοι, δρασκελούν μια μέρα τις χιονισμένες βουνοκορφές της Πίνδου, σκίζουν τα νέφη του πολέμου με τα χέρια τους σπαθιά, και δείχνουν σε μια πλαγιά ενός βουνού της Παναγίας τη Μαχαιριώτικη φάτνη της γέννησης του γιου της νεότερης δόξας…

Την αξία του θα την δοκιμάσει η φωτιά, θα τον βρεφουργήσει η δόξα. Η αντρειοσύνη του θα τον πυργώσει αθάνατο στον ατέρμονα χρόνο. Η Ρωμιοσύνη θα τον κλείσει στην καρδιά της, φυλαχτό ατίμητο, για να την προφυλάσσει από την υποταγή και τη φθορά.

Αυτόν τον στερνό Αρχάγγελο οι ιερουργοί της Ελευθερίας τον βαφτίζουν Γρηγόρη...Γρηγόρη Αυξεντίου…

Η Μοίρα τον γαλούχησε με το νέκταρ των Ολυμπίων Θεών, ο ιδρώτας του μεσσαρίτικου κάμπου τον ξεδίψασε, η Αμμόχωστος του εμφύσησε το πνεύμα του ηρωισμού, ο Ελληνικός Στρατός του έμαθε την πολεμική τέχνη των προγόνων του, η Ορθοδοξία του δώρισε το Άγιο Φώς που, φωτίζει και αγιάζει τους δρόμους των μεγάλων οραματιστών, η Ιστορία μας, η Ελληνική μας Ιστορία του δίδαξε την ωραιότητα της ανθρωπιάς του Ήρωα και το μεγαλείο της λεβεντιάς του Ηγέτη…

Γεννήθηκε στο χωριό Λύση Αμμοχώστου στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Με την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο μετέβη στην Ελλάδα για να σπουδάσει στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Μπήκε τελικά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και παράλληλα μελετούσε για να εγγραφεί στη Φιλοσοφική. Υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ως Ανθυπολοχαγός πεζικού και μετά επέστρεψε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε ως οδηγός ταξί.

Η Δόξα άρχισε να μετρά τον ιστορικό χρόνο του Γρηγόρη Αυξεντίου μια χειμωνιάτικη νύχτα στη Λύση… νύχτα του Γενάρη, όταν το φιλικό χέρι του αρχηγού του Αγώνα του Διγενή, έσφιξε δυνατά το χέρι του Ανθυπολοχαγού καλώντας τον στα Μαρμαρένια Αλώνια, σύντροφο στην πάλη με το θάνατο, και του έταξε να οδηγήσει πρωτοπόρος το λαό της Αμμοχώστου στις πρώτες αψιμαχίες με τον εχθρό.

1η Απριλίου του 1955 ξεκινά ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας κατά του αγγλικού ζυγού. Ο Αυξεντίου ηγείται των επιθέσεων κατά των άγγλων στον τομέα του και συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας.

Πολύ γρήγορα διακρίθηκε για τις ηγετικές του ικανότητες και του δόθηκε η θέση του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α, της μεγαλύτερης απελευθερωτικής οργάνωσης στο νησί, με κύριο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της σύντομης αντιστασιακής του δράσης έλαβε τα ψευδώνυμα «Ζήδρος», «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Μάστρος» και «Ζώτος».

Οι Άγγλοι κατακτητές τον επικηρύττουν από την πρώτη μέρα του αγώνα με το ποσό 250 λιρών που στην συνέχεια έφτασε μέχρι τις 5000 λίρες, μυθικό ποσό για την εποχή. Μετά την επικήρυξη του θα μετατεθεί στον τομέα Κερύνειας και έτσι θα συνεχίσει των αγώνα του από τα βουνά του Πενταδακτύλου. Εκεί ως έμπειρος αξιωματικός μαθαίνει τους συμπατριώτες του την χρήση των όπλων και τεχνικές ανταρτοπόλεμου. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Κερύνεια θα παντρευτεί κρυφά την αγαπημένη του Βασιλική στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου και μετά τον γάμο θα φύγει ξανά για τα βουνά.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 ο Αυξεντίου και η συναγωνιστές του παγιδεύτηκαν από τους άγγλους στο Τρόοδος και έδωσαν την ιστορική μάχη των Σπηλιών. Επιδεικνύοντας τις εξαιρετικές στρατιωτικές του ικανότητες πυροβόλησε και προς τις δύο κατευθύνσεις με αποτέλεσμα δύο φάλαγγες άγγλων στρατιωτών να αλληλοπυροβοληθούν . Τον Μάρτιο του 1956 μεταμφιέζεται σε καλόγηρο και για αρκετά μεγάλο διάστημα θα παραμείνει στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Εκεί θα υποδεχτεί και θα κεράσει τους άγγλους στρατιώτες, μεταμφιεσμένος, αφού μπήκαν στο μοναστήρι ψάχνοντας για κάποιον Αυξεντίου με το ψευδώνυμο «Ζήδρος».

Θα παραμείνει στον τομέα Πιτσιλιάς μέχρι τα τέλη του 1956, όπου θα διαμένει στο σπίτι του Παπά Χριστόδουλου. Εκεί θα συναντηθεί με τον Κυριάκο Μάτση και τον Στυλιανό Λένα και θα γιορτάσουν όλοι μαζί τα Χριστούγεννα του 1956 αλλά θα χωρίσουν οι δρόμοι των αγωνιστών αφού η καταδίωξη των άγγλων στρατιωτών έγινε ασφυκτική.

Έτσι, καταφεύγει με την ομάδα του στον Μαχαιρά.

Από την αρχή ο Γρηγόρης κινδύνευε από την αιχμή του δίκοπου στιλέτου της προδοσίας… Από το μανιακό κυνηγητό της Αγγλοκρατίας…

Έτσι και τώρα, η προδοσία δεν ήταν μακριά.

Στα τέλη Φεβρουαρίου 1957 οι αγγλικές δυνάμεις ασφαλείας έλαβαν την πληροφορία από ένα βοσκό ότι ο Αυξεντίου και η ομάδα του κρύβονται σε μια σπηλιά πλησίον της Μονής Μαχαιρά στο όρος Τρόοδος.

Μέσα στο κρησφύγετο τους , λίγα μέτρα μακριά από το Μοναστήρι του Μαχαιρά, βρήκε το ξημέρωμα της 1ης Μαρτίου κρυμμένους τους αγωνιστές. Όλο και περισσότεροι άγγλοι στρατιώτες μαζεύονται στην περιοχή προκειμένου να εντοπίσουν τον Αυξεντίου. Η διαίσθησή του δεν ήταν καλή, κατάλαβε πως τα περιθώρια στένευαν «…Στην εσχάτη ανάγκη θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας. Αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν…» Οι κατακτητές ψάχνουν μανιωδώς όλη την περιοχή, μέχρι που στις 3 Μαρτίου 1957 το χέρι της προδοσίας κατέδωσε το κρησφύγετο των αγωνιστών και οι αγγλικές δυνάμεις κατακλύζουν όλη την περιοχή. Το απόσπασμα των 60 στρατιωτών περικύκλωσε την σπηλιά και κάλεσε των Αυξεντίου να παραδοθεί. Τότε ο Γρηγόρης πήρε την απόφασή του και διέταξε τους συναγωνιστές τους να παραδοθούν. Παρά τις διαμαρτυρίες τους υπάκουσαν στην εντολή παραδόθηκαν. Ο Σταυραετός του Μαχαιρά όμως ήταν αποφασισμένος και θα έκανε αυτό που τον πρόσταζε η ελληνική του ψυχή, θα πολεμούσε μέχρις εσχάτων. Στο νέο κάλεσμα του ανθυπολοχαγού Μίντλετον η απάντηση μέσα από το κρησφύγετο βγήκε δυνατή και καθαρή :«ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, ελάτε να με πάρετε» και ένας νέος Λεωνίδας γράφτηκε με χρυσά γράμματα στις σελίδες της μακραίωνης ιστορίας μας.

Ξεσπά τότε η μάχη, η οποία κράτησε 10 ολόκληρες ώρες, χωρίς αποτέλεσμα για τους κατακτητές. Αφού χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα και όπλα όλων των ειδών και απέτυχαν , οι Βρετανοί μη μπορώντας να πλησιάσουν το κρησφύγετο διαφορετικά, κατέβρεξαν την περιοχή με βενζίνη και το κρησφύγετο τυλίχτηκε στις φλόγες.

Ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, το καμάρι της Λύσης, δεν έδειξε απλώς πώς πολεμούν οι ήρωες, αλλά και πώς πεθαίνουν. Ρίχνει την τελευταία του χειροβομβίδα και παραμένει στο κρησφύγετο για να περάσει στην αιωνιότητα. Ήταν μόλις 29 ετών.

Οι άγγλοι φοβούμενοι λαϊκό ξεσηκωμό έθαψαν το καμένο σώμα του Γρηγόρη Αυξεντίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, τα λεγόμενα σήμερα «Φυλακισμένα Μνήματα» δίπλα σε άλλους αγωνιστές.

Πολύ λίγοι άνθρωποι έχουν την μεγάλη ευκαιρία στη ζωή τους να κάνουν κάτι για την Πατρίδα τους. Σε κάποιους όμως η μοίρα επιφυλάσσει πραγματικά διλήμματα. Να έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στην καλοπέραση και την δυσκολία, ανάμεσα στην ρουτίνα και τα βάσανα, ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.

Οι περισσότεροι επιλέγουν τον εύκολο δρόμο, κάτι που είναι ανθρώπινο. Σε κάποιους άλλους όμως η συνείδηση, τους βάζει να επιλέξουν την δύσκολη διαδρομή. Και κάποιοι λίγοι, γίνονται σύμβολα και γράφουν ιστορία. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αγαπά τη ζωή, που να μην θέλει να ζήσει. Όμως, μπροστά στο δίλημμα της επιβίωσης έναντι της Πατρίδας, γι αυτούς τους λίγους, υπερισχύει η Πατρίδα..

Έτσι, πριν 60 χρόνια, ένα σύμβολο επέλεξε κι αυτός την Πατρίδα. Κάποιοι που τον γνώρισαν ζουν ακόμα ανάμεσα μας. 




Ας δούμε την οικογένεια του Γρηγόρη. Με έναν πατέρα να βγαίνει από το νεκροτομείο όπου του ζήτησαν να αναγνωρίσει το νεκρό σώμα του γιου του με ένα πλατύ χαμόγελο. Τον είχε αναγνωρίσει από τις «χοντρές του κοκκάλες» αλλά χαμογελούσε μέχρι που απομακρύνθηκε διότι δεν ήθελε να τον δουν οι σκύλοι να κλαίει. Με μία μάνα σύγχρονη Σπαρτιάτισσα, που είπε:"Καλύτερα μια χούφτα τιμημένη στάχτη παρά γονατισμένος ο γιόκας μου"... Η απόφαση του ήταν χαραγμένη μέσα στο DNA του!

Ο Αυξεντίου υπήρξε λαμπρός επαναστάτης και πιστός στο σκοπό του Αγώνα που διεξήγαγε, την Απελευθέρωση-Αυτοδιάθεση και Ένωση της Κύπρου με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και παραμένει αθάνατος στις μνήμες όλων μας...

Κορίνα Πενέση


ΠΗΓΗ



ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ,Ο ΗΜΙΘΕΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ


«Στην εσχάτην ανάγκην θα αγωνιστώ και θα πεθάνω σαν Έλληνας, 
αλλά ζωντανόν δεν θα με πιάσουν».
- Γρηγόρης Αυξεντίου

Σαν σήμερα ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου πολεμώντας μόνος, περικυκλωμένος από 60 Άγγλους , έπεφτε νεκρός. Ήταν το τέλος ενός ανθρώπου που απέδειξε ότι ο ηρωϊσμός δεν είναι θεωρία, λόγια και κραυγές, αλλά αποφάσεις και πράξεις.

Ήρθε στην Ελλάδα για να γίνει στρατιωτικός. Το 1949 απέτυχε στις εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων και γράφτηκε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού και έλαβε κατάρτιση ανθυπολοχαγού. Εκεί αφού αποφοίτησε, έκανε τη στρατιωτική του θητεία στον 1° λόχο του 613ου τάγματος πεζικού, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Τελείωσε τη θητεία του στις 15/11/1952 και επέστρεψε στην Κύπρο, όπου άρχισε να εργάζεται στα κτήματα του πατέρα του σαν οδηγός, μεταφέροντας εργάτες από τη Λύση στην Αμμόχωστο. Εκείνη την περίοδο αρραβωνιάζεται.

Τον Ιανουάριο του 1955 μυήθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, με κύριο στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα) από τον Ανδρέα Αζίνα και είχε την πρώτη του επαφή με το Γρίβα στις 20/1/1955, που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. και μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων. Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής δέχτηκε τον λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου. Την άνοιξη του ιδίου χρόνου συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Ηλεκτρικής Εταιρείας και του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Λευκωσίας.

Μέσα στην Οργάνωση πήρε το κωδικό όνομα «Ζήδρος» (το αγωνιστικό του ψευδώνυμο παρέπεμπε στο Ζήδρο, το Δυτικομακεδόνα κλεφταρματολό επί Τουρκοκρατίας.), το οποίο και κράτησε μέχρι τον ηρωικό του θάνατο.

Ήταν ηγετική φυσιογνωμία και διέθετε οργανωτικές και στρατιωτικές αρετές. Ήταν ο μόνος από τους νεαρούς μαχητές που διέθετε στρατιωτική κατάρτιση.



Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955, πρώτη μέρα του αγώνα κατά των Άγγλων, επειδή ανακαλύφθηκε το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε για την επιχείρηση ανατινάξεων στις πετρελαιοαποθήκες της αγγλικής βάσης Δεκέλειας, βγήκε στα βουνά και ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του.

Ήταν ο υπ' αριθμόν ένα καταζητούμενος από τους Άγγλους, οι οποίοι τον επικήρυξαν αρχικά με 250 λίρες και στην συνέχεια, με το υπέρογκο για την εποχή, ποσό των 5.000 λιρών, επειδή ανατίναξε αγγλικές περιουσίες.

Κατέφυγε στην οροσειρά τού Πενταδάκτυλου, σε μια σπηλιά. Εκεί τον βρήκε ο βοσκός από τη Λάπηθο, γέρο Γιώργος Ζοππής και άρχισε να τον τροφοδοτεί, εκμεταλλευόμενος το επάγγελμά του που δικαιολογούσε την καθημερινή παρουσία του στο βουνό. Εκεί ο Αυξεντίου μαθαίνει στους αγωνιστές την χρήση των όπλων, καθώς και τεχνικές ανταρτοπόλεμου.

Η δράση του ήταν πλούσια τόσο στον Πενταδάκτυλο όσο και στο όρος Τρόοδος όπου κατέφυγε αργότερα. Κρυφά παντρεύτηκε και κάτω από μυθιστορηματικές συνθήκες την ως τότε μνηστή του Βασιλεία Παναγή, μια νύχτα στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου στις 10/6/1955.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους.



Το Πάσχα του 1956 βρίσκει τον ήρωα ν’ αναρρώνει στο ιστορικό (ιδρύθηκε το 1148) μοναστήρι του Μαχαιρά, μετά από εγχείρηση. Εκεί συνέβη και το πρωτοφανές της εμφάνισής του ενώπιον των διωκτών του, όταν πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες έζωσαν το μοναστήρι.

Μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, με γενειάδα και ράσο, ο Γρηγόρης Αυξεντίου παρουσιάστηκε και συστήθηκε στον Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος» και στην συνέχεια τους…κέρασε. Ο Διγενής τού ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής – Μαχαιρά. Τον Ιούλιο του 1956 προστέθηκαν στον τομέα του και τα κρασοχώρια Λεμεσού. 

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται μαζί με τα παλικάρια του στο χωριό Ζωοπηγή και ακολουθεί σφοδρή σύγκρουση. Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει, αφήνει όμως νεκρό πίσω, τον συναγωνιστή του Μάκη Γεωργάλλα.

Την 1η Μαρτίου του 1957, οι Άγγλοι ξαναεισβάλλουν στο μοναστήρι του Μαχαιρά. Υποβάλουν σ’ εξαντλητική ανάκριση τον αγωγιάτη της Μονής και τον αναγκάζουν ν’ αποκαλύψει ότι ο Αυξεντίου έχει κατασκευάσει καταφύγιο-κρύπτη ένα χιλιόμετρο πιο κάτω.

Στις 3 Μαρτίου 1957, Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στον Μαχαιρά.

Ο Γρηγόρης φώναξε τότε:

«Σύντροφοι, ο θεός να με βγάλει ψεύτη, προδοθήκαμε». «Αρχηγέ, μαζί σου και στον θάνατο» ψιθύρισαν όλοι. Δεν πρόλαβαν να τελειώσουν την κουβέντα τους και οι στρατιώτες έφθασαν στην είσοδο του κρησφύγετου. Φώναξαν στους άνδρες να παραδοθούν όμως καμία απάντηση.




Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο και να παραδοθούν για να σωθούν, ενώ αυτός έμεινε και πολέμησε μόνος επί 10 ώρες τους εχθρούς, τραυματισμένος από θραύσμα χειροβομβίδας. Ο ίδιος αποφασισμένος να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των Άγγλων και αν χρειαστεί να θυσιαστεί τους είπε επί λέξη:

Μέχρι σήμερα μαθαίνατε πώς πολεμούν οι Έλληνες. Σήμερα θα μάθετε και πως πεθαίνουν.





Σε προτροπές τών Άγγλων να παραδοθεί είχε μόνο μία απάντηση να δώσει «Μολών Λαβέ». Αμέσως, τέσσερις στρατιώτες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο Αυξεντίου τους υποδέχτηκε με καταιγιστικά πυρά. Οι τρεις Βρετανοί οπισθοχώρησαν έντρομοι, ο τέταρτος, ένας δεκανέας, έπεσε νεκρός. Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και να τον πείσει να παραδοθεί.



Ο Αυγουστής προτίμησε να μείνει μαζί με τον αρχηγό του. Ο Γρηγόρης φώναξε: «Τώρα είμαστε δύο. Ελάτε να μας πάρετε». Και η μάχη συνεχίστηκε ως το απόγευμα. Προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. 

Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν τον σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής Ευσταθίου, με βαριά εγκαύματα, επιχειρεί έξοδο και συλλαμβάνεται.

Οι εμπρηστικές βόμβες πετρελαίου, λαμπαδιάζουν τα πάντα. Έτσι, καιόμενος σαν λαμπάδα, έπεσε ο Γρηγόρης Αυξεντίου, άμορφη μάζα από καμένη σάρκα, πυροβολώντας ως το τέλος, Κυριακή 3 Μαρτίου 1957. (onalert.gr)


Ισχυρή η παρουσία του Ε.ΛΑ.Μ. στον Μαχαιρά - Ετήσιο μνημόσυνο Αυξεντίου 2016




Την περασμένη Κυριακή ετελέσθη το ετήσιο Μνημόσυνο του Υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α Γρηγόρη Αυξεντίου στον Μαχαιρά. Το Ε.ΛΑ.Μ ήταν παρών και στην Εκκλησία κατά την διάρκεια της Θείας λειτουργίας και της τέλεσης του Μνημοσύνου του Γρηγόρη Αυξεντίου και με ένα βροντερό παρών στο κρησφύγετο του, με πλήθος ΕΛΑΜιτών όλων των ηλικιών, από μικρά παιδιά μέχρι την τρίτη ηλικία, από όλες τις γωνιές της Κύπρου, που στη συνέχεια πλήθος κόσμου συνενώθη στις μάζες των ΕΛΑΜιτών και τους καταχειροκροτούσαν, φωνάζοντας μαζί τους, αντιομοσπονδιακά συνθήματα και όπως η Κύπρος είναι Ελληνική κ.α.

Ήταν μεγάλη η συγκίνηση του κόσμου από τον όλο Εθνικισμό που δημιουργήθηκε από τους ΕΛΑΜίτες, με τις δεκάδες Ελληνικές Σημαίες και λάβαρα.

Αξιοσημείωτο δε το γεγονός, τη στιγμή των καταθέσεων των στεφάνων έμπροσθεν του κρησφυγέτου του Ήρωα, από εκπροσώπους των τριών συνεργαζομένων μνημονιακών κομμάτων, τα χειροκροτήματα ήταν πενιχρά έως μηδαμινά. Φανερώνει πρώτιστα την απογοήτευση των πολιτών από τον παλαιοκομματισμό που έσπειραν ζιζάνια και θερίζουν αγκάθια, ενώ αντίθετα με τη κατάθεση στεφάνου από τον Πρόεδρο του Εθνικιστικού Κινήματος Ε.ΛΑ.Μ του κ. Χρίστου, τα χειροκροτήματα ήταν εκατοντάδες και ο Εθνικιστικός παλμός στο μεγαλείο του.

Αυτό δείχνει το μεγάλο ενδιαφέρον του κόσμου, που στέκονται συμπαραστάτες και που αύριο θα Τιμήσουν με την ψήφο τους το Ε.ΛΑ.Μ, για την Μεγάλη αλλαγή που έρχεται, για το μέλλον της Πατρίδας μας και γενικότερα του Λαού μας, ένα μέλλον ευοίωνο και ενθαρρυντικό, με φιλολαϊκή πολιτική, που οι πολίτες αυτό που αναμένουν μόνον το Ε.ΛΑ.Μ θα υλοποιήσει και θα σταθεί αρωγός δίπλα στον πολίτη, υπερασπιστής των Δικαίων του και με Πατριωτισμό για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Μαρτυρικής μας Πατρίδας, που θα πρυτανεύσει η λογική, η Δημοκρατία και η Δικαιοσύνη.

Έφθασε λοιπόν η ώρα, που ο ήλιος θα ανατείλει λαμπερός και γλυκός, χωρίς μαύρα σύννεφα και σκόνη. Έφθασε η ώρα και η στιγμή, που η Μαρτυρική μας Πατρίδα και ο λαός της θα ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ,και η Ανάσταση είναι κοντά και που οι καμπάνες που σήμερα κτυπούν λυπητερά, αύριο θα κτυπούν χαρμόσυνα και Αναστάσιμα.

Οι θυσίες των Ηρώων μας, θα βρουν ανάταση ψυχής και Άξιους συνεχιστές των Ενδόξων Αγώνων τους, για τη πολυπόθητη ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ, που ήταν ο Εθνικός σκοπός και ο Ιερός τους όρκος.

Άριστος Κακουλής

ΠΗΓΗ

Γρηγόρη ζεις, εσύ μας οδηγείς - Ετήσιο μνημόσυνο Αυξεντίου 2015


Δυναμική η παρουσία του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.) για άλλη μία χρονιά στο ετήσιο μνημόσυνο του Γρηγόρη Αυξεντίου, που τελέστηκε στον Μαχαιρά. Στα λημέρια που ο ανδρειωμένος σταυραετός έπεφτε μαχόμενος κατά του ξένου δυνάστη.

Στις βουνοκορφές που έγραφε με ανεξίτηλα ολόχρυσα γράμματα νέες σελίδες Ελληνικής Ιστορίας, επαναλαμβάνοντας την ιστορία και το ρητό των Σπαρτιατών. Το στεντόρειο «Μολών λαβέ» που ταξίδεψε από τις Θερμοπύλες και έφτασε στα βουνά του Μαχαιρά, για να στοιχειώσει τις μνήμες των Αποικιοκρατών, αλλά και όλων όσων ξεχνούν τι πάει να πει Έλληνας.

Το μεγαλείο του ημίθεου Γρηγόρη Αυξεντίου δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε μέσα σε τόμους βιβλίων, πόσο μάλλον μέσα σε λίγες γραμμές.

Οι Έλληνες Εθνικιστές νιώθοντας το χρέος που βαραίνει τις πλάτες του παρευρέθηκαν στο μνημόσυνο, για να αποτίσουν ελάχιστο φόρο τιμής, αλλά και γιατί αυτό προστάζει το χρέος που έχουμε στις μελλοντικές γενεές να μεταλαμπαδεύσουμε τα ιδανικά και τις αξίες του Γρηγόρη.

Αυτό όμως που προσέξαμε δυστυχώς για ακόμα μια φορά, ήταν η απάθεια του κόσμου. Την περασμένη εβδομάδα, χιλιάδες συμπατριωτών μας έτρεχαν να ξεφαντώσουν στα καρναβάλια μέχρι πρωίας, γιατί αυτό επιτάσσει το νέο lifestyle. Όλοι αυτοί όμως δεν είχαν λίγη ώρα να μεταβούν και να τιμήσουν έναν ήρωα που άφησε πίσω όλες τις ανέσεις τις ζωής για να αγωνιστεί για όλους εμάς.

Ακόμα πιο τραγικοί ήταν οι πολιτικάντηδες μας, που ενώ ολόχρονα σκίζουν τα ιμάτια τους για την θεόσταλτη δήθεν, λύση ομοσπονδίας, με δάκρυα στα μάτια τρέχουν να τιμήσουν ένα παλληκάρι που έδωσε και την ζωή του για να μείνει η Κύπρος Ελληνική.

Για εμάς τιμή αποτελούν τα λόγια των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, προς τα μέλη μας, καθώς σε εμάς βλέπουν το μέλλον. Σε εμάς εναποθέτουν τα σκήπτρα για να συνεχίσουμε των αγώνα για να παραμείνει ο Ελληνισμός ζωντανός, σε αυτό το νησί που η ύπαρξη του απειλείται καθημερινά, με την ανέχεια και τις ευλογίες των ριψάσπιδων που μας διοικούν.

Στεφάνι εκ μέρους του Κινήματος μας, κατέθεσε ο Πρόεδρος του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.), Χρίστος Χρίστου, κάτω από τα έντονα χειροκροτήματα των παρευρισκομένων, ενώ αξίζει να αναφερθεί ότι η κουστωδία των πολιτικάντηδων που παρευρέθηκαν αποδοκιμάστηκαν έντονα.

Οι Έλληνες Εθνικιστές, πιστοί στα διδάγματα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, θα συνεχίσουν να μάχονται, στο δρόμο που χάραξαν τα αμούστακα παλληκάρια τότε. Τα μέλη του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.) δεν θα υποστείλουν την σημαία της αντίστασης, γιατί ο στόχος είναι ένας. Κύπρος – Ελεύθερη – Ελληνική.

ADM 1921 0e9c9
ADM 1947 4aa7f
ADM 1951 b1634
IMG 9736 831b0
IMG 9746 b94af
IMG 9738 5dd40
IMG 9802 7a059
ADM 2033 6ca91
Εθνικό Λαϊκό Μέτωπο (Ε.ΛΑ.Μ.)


Πολεμώντας για την Λευτεριά, πεθαίνοντας για την Ένωση





Πενήντα οχτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το ολοκαύτωμα ενός από τους μεγαλύτερους γιους που γέννησε η Κύπρος, ενός από τους αμέτρητους αθάνατους, που έγραψαν με χρυσά γράμματα στην ιστορία το όνομα της Ελλάδας. Πενήντα οχτώ χρόνια από τον θάνατο του έφεδρου ανθυπολοχαγού Γρηγόρη Αυξεντίου, που άφησε πίσω τα πάντα, πολέμησε για το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας και πέθανε με την δίψα της Ένωσης στα χείλη του. Το νεανικό του πρόσωπο, που στην όψη του εκφράζει τα μεγαλύτερα ιδανικά, παρέμεινε άφθαρτο στο πέρας των χρόνων.

Αδιαμφισβήτητα υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του επικού αγώνα της ΕΟΚΑ. Καθόλου τυχαία, λοιπόν, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από διάφορους γιαλαντζί πατριώτες, που εάν ζούσαν εκείνη την εποχή πολύ πιθανόν να αποτελούσαν στόχο για τον Γρηγόρη και τους άλλους αντάρτες. Από τη μία η νεοφιλελεύθερη δεξιά πλήρως υποταγμένη στις επιταγές της Αγγλίας και της Αμερικής. Μία δεξιά που, ξεπούλησε το αίμα των ηρώων μας, ξέγραψε τον πόθο της Ένωσης και τον μετέτρεψε σε Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, έχει το θράσος σήμερα να τιμά τον Αυξεντίου.

Από την άλλη η αριστερά, οι κατ' εξοχήν καταδότες του αγώνα της ΕΟΚΑ, προσπαθούν να οικειοποιηθούν τον Υπαρχηγό της ΕΟΚΑ και να τον παρουσιάσουν ως αριστερό. Δυστυχώς, όμως συντρόφια, ο Αυξεντίου πέραν από τον αγώνα της ΕΟΚΑ έχει και ένα ιστορικό παρελθόν στον ελληνικό στρατό, του οποίου αποτελούσε στέλεχος. Όπως είναι γνωστό την τότε εποχή, κατά την διάρκεια του συμμοριτοπολέμου, ο ελληνικός στρατός πολέμησε τους κομμουνιστές για να κρατήσει την Ελλάδα ελληνική μακριά από την σφαίρα επιρροής της ΕΣΣΔ. Σε αυτόν τον στρατό και για αυτά τα ιδανικά εντάχθηκε ο Γρηγόρης Αυξεντίου. Άρα καμία σχέση δεν μπορούσε να έχει με κομμουνισμό και σοβιετικούς παράδεισους.

Τώρα, ερχόμενοι στο σήμερα, θα πρέπει να αναλογιστούμε και εμείς ως νέοι, που τιμούμε την θυσία του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, τι ακριβώς πράξαμε για να διαιωνίσουμε τον όρκο του και να συνεχίσουμε τον αγώνα του. Η στείρα θύμηση της θυσίας του, θεωρώ πως είναι ότι χειρότερο και αυτό που έχουμε ως ελάχιστο καθήκον να πράξουμε απέναντι στους νεκρούς μας είναι να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών τους.

Δυστυχώς όμως στην Κύπρο του 2015 το μέλλον εμφανίζεται ζοφερό. Η νεολαία πλήρως αποχαυνωμένη, βολεμένη στην καλοπέραση της, καμία σχέση δεν έχει με όλους αυτούς της δικής μας ηλικίας, που πριν από κάποιες δεκαετίες θυσιάζονταν για μία μεγάλη Ιδέα.

Ο καθένας όμως ξεχωριστά, που αηδιάζει με την κοινωνία που αντικρύζει σήμερα, ας βάλει μέσα στην ψυχή του τον Γρηγόρη, τον Βαγορή, τον Γιάλλουρο και όσους έδωσαν τα πάντα για εμάς και να δώσει τον δικό του αγώνα για το Έθνος μας και την Λευτεριά.

"Χρωστάμε σε όσους ήλθαν, πέρασαν, θα έρθουν, θα περάσουν" λέει ο ποιητής και αυτό ακριβώς θα πρέπει να γίνει βίωμα μας. Αγωνιζόμαστε για τα αγέννητα παιδιά μας, για να τα μεγαλώσουμε σαν Έλληνες, για να υψώνουν και αυτοί υπερήφανοι τις γαλανόλευκες, για να καυχιώνται την Ιστορία των προγόνων μας, έτοιμοι να τους ξεπεράσουν.

Ο αγώνας που δίνουμε είναι αγώνας πάνω από όλα επιβίωσης. Όποιος δεν ενδιαφέρεται για το μέλλον του διπλανού του, ας ενδιαφερθεί τουλάχιστον για το μέλλον των δικών του παιδιών και ας αναλογιστεί τι είδους ζωή θέλει να ζήσουν.

Ο Γρηγόρης έδειξε τον δρόμο. Η προτομή του βρίσκεται σε μία από τις υψηλότερες κορφές της Κύπρου και μας διατάζει να μην συμβιβαστούμε και να μην υποταχθούμε. Και εάν όλοι οι άλλοι έγιναν άπιστοι εμείς δεν δικαιούμαστε να γίνουμε. Είμαστε υποχρεωμένοι να υψώσουμε υπερήφανα τη σημαία μας και να αγωνιστούμε. Μόνο αυτό είναι ένα τίμιο και ειλικρινές μνημόσυνο προς τον Γρηγόρη.

Σωτήρης Ιωάννου
Μέτωπο Νεολαίας
Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)

3 Μαρτίου 1957: Μνήμη Εθνομάρτυρα Γρηγόριου Αυξεντίου


Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στην κωμόπολη Λύση, της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 22 Φεβρουαρίου 1928. Γονείς του Γρηγόρη ο Πιερής και η Αντωνού Αυξεντίου και αδελφή του η Χρυσταλλού Αυξεντίου - Σουρουλλά , σύζυγος του η Βασιλική Γρηγόρη Αυξεντίου.
Έπεσε στις 3 Μαρτίου 1957 κοντά στην Ιερά Μονή Μαχαιρά, σε μάχη εναντίον των Άγγλων. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Λύσης και το Ελληνικό Γυμνάσιο Aμμοχώστου. Σπούδασε στη Σχολή Εφέδρων Aξιωματικών της Ελλάδας και υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, με τον βαθμό του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού.

Μετά την επιστροφή του στην Κύπρο το 1953, ανέπτυξε πλούσια κοινωνική και εθνική δράση. Αρχές Ιανουαρίου του 1955 ο Γρηγόρης Αυξεντίου μυήθηκε στον αγώνα από τον ίδιο τον Αρχηγό Διγενή. Αντί του καθιερωμένου όρκου, ο Διγενής δέχτηκε τον λόγο της στρατιωτικής τιμής του Αυξεντίου. Αμέσως μετά άρχισε τη στρατολόγηση ανδρών στις τάξεις της ΕΟΚΑ.

Ο Αυξεντίου ήταν ο πρώτος τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου και την 1η Απριλίου του 1955 ηγήθηκε των επιθέσεων εναντίον αγγλικών στόχων στον τομέα του. Επικηρύχθηκε από τους Άγγλους από την ημέρα εκείνη για το ποσό των 250 λιρών, το οποίο αργότερα αυξήθηκε σε 5.000 λίρες.

Μετά την επικήρυξή του κατέφυγε στην οροσειρά του Πενταδακτύλου και ηγήθηκε της πρώτης ορεινής ανταρτικής ομάδας. Από εκεί, στις 29 Νοεμβρίου 1955, κλήθηκε από τον Διγενή στο αρχηγείο της ΕΟΚΑ στην περιοχή Σπηλιών.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1955 επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες στην ιστορική μάχη των Σπηλιών, παρασύροντας δυο φάλαγγες των Άγγλων στρατιωτών, που ανηφόριζαν προς τα κρησφύγετα, να συγκρουστούν μεταξύ τους. Ο Διγενής τού ανέθεσε μαζί με τον τομέα Πιτσιλιάς και τα χωριά της Ορεινής - Μαχαιρά και τα κρασοχώρια Λεμεσού. Έδρασε με τα ψευδώνυμα Ζήδρος, Αίας, Άρης, Ρήγας, Ζώτος, Ανταίος.

Στις 3 Μαρτίου 1957 Άγγλοι στρατιώτες περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στο Μαχαιρά, ύστερα από προδοσία. Η μάχη κράτησε για ώρες. Στην ομάδα του ήταν οι Ανδρέας Στυλιανού, Αυγουστής Ευσταθίου, Αντώνης Παπαδόπουλος και Φειδίας Συμεωνίδης, τους οποίους, όμως, διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο. Σύμφωνα με μαρτυρία του συμπολεμιστή του Αυγουστή Ευσταθίου, που μετά τη ρίψη χειροβομβίδας στο κρησφύγετο επέστρεψε, με υπόδειξη των Άγγλων, για να διακριβώσει αν ο Αυξεντίου ήταν ζωντανός και παρέμεινε σ' αυτό. Προσπάθειά τους ήταν να κρατήσουν τη μάχη μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. Οι Άγγλοι στρατιώτες, που αντιλήφθηκαν τον σκοπό τους, περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη, το πυρπόλησαν και έκαψαν ζωντανό τον Αυξεντίου, ενώ ο Αυγουστής διασώθηκε με βαριά εγκαύματα.

Από φόβο λαϊκών εκδηλώσεων οι Άγγλοι έθαψαν το καμένο σώμα του Αυξεντίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στον χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως Φυλακισμένα Μνήματα.


Ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, ο σταυραετός του Μαχαιρά, γίνεται ένας σύγχρονος Λεωνίδας. Το «Μολών Λαβέ» που ξεστόμισε όταν οι Άγγλοι του ζήτησαν να παραδοθεί έκανε τον Λεωνίδα να ξαφνιαστεί, έκανε τους Άγγλους να παγώσουν και να σαστίσουν ,όταν του ζήτησαν να παραδοθεί και να προδώσει το όραμα του για ελευθερία και Ένωση, και έτσι η ιστορία άρχισε να γράφει ακόμα μια λαμπρή σελίδα ηρωισμού στην μακραίωνη ιστορία του Ελληνισμού. «Με το αίμα των ηρώων και με γράμματα χρυσά» γράφτηκε στις 3 του Μάρτη του 1957 άλλη μια σελίδα σύγχρονου ηρωισμού και αυταπάρνησης.

Είχε συνειδητοποιήσει ότι η Λευτεριά δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αίμα. Είχε συνειδητοποιήσει το χρέος του. Είχε αποδείξει ότι οι ιδέες είναι πιο δυνατές από την φωτιά και δεν λύγισε! Κι όμως... Εκείνη τη μέρα οι Άγγλοι πανηγύριζαν μια νίκη. Αλλά στην ιστορία δεν έμεινε ούτε το όνομα, ούτε και η φωτογραφία του επικεφαλής βρετανού αξιωματικού. Στην ιστορία έμεινε το καρβουνιασμένο σώμα του Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου.
Έμεινε το χρέος προς τους υπόλοιπους Έλληνες της Κύπρου που πρέπει να παραδειγματιστούν από την θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου και να μην ελπίζουν στις κάλπικες υποσχέσεις των πολιτικών και στα ύπουλα σχέδια ξεπουλήματος που θέλουν να μας επιβάλουν! 

«Αν λαχταράς τη λευτεριά, σε ξένους μην ελπίζεις. Μόνος σου παρ' την αν μπορείς αλλιώς δεν την αξίζεις». 
- Γρηγόρης Αυξεντίου

Δεν θέλουμε να αναφερθούμε περισσότερο στις σημερινές συνθήκες, γιατί το θεωρούμε ύβρη για την τιμή του ήρωα. Αυτός «απέθανεν πτερωθείς», πέθανε περήφανος και δεν δέχτηκε να γονατίσει και να προσκυνήσει τον ξένο δυνάστη! Εμείς μέρα με τη μέρα αυτοκτονούμε ηττοπαθείς.

Αιωνία σου η μνήμη Γρηγόρη Αυξεντίου
ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Από την ιστοσελίδα του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου

Ακολουθεί ένα από τα καλύτερα ποιήματα που έγραψε ο εξαίρετος ποιητής Κώστας Μόντης για τον ημίθεο Ήρωα.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΔΕΡΦΟ ΜΑΣ
«Στιγμές», 1958

Να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου
να καθαρίσουμε το δικό μας,
να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου
να μπολιάσουμε το δικό μας,
να πάρουμε μια σταγόνα απ᾽ το αίμα σου 
να βάψουμε το δικό μας 
να μη μπορέσει πια ποτέ 
να το ξεθωριάσει ο φόβος. 

Να πάρουμε το τελευταίο σου βλέμμα 
να μας κοιτάζει να μην ξεστρατίσουμε, 
να πάρουμε την τελευταία σου εκπνοή 
να ᾽χουμε οξυγόνο ν᾽ αναπνέουμε 
χιλιάδες χρόνια, 
να πάρουμε τις τελευταίες σου λέξεις 
να ᾽χουμε να τραγουδάμε 
ανεξάντλητα εμβατήρια για τη λευτεριά…

Μην πέσει σκιά στον τάφο αυτό
ούτε από γιασεμί στο φεγγάρι.
Ο τάφος αυτός είναι για να παίζει
με ξίφη αυγουστιάτικων ηλιαχτίνων
και να στέλνει διπλούς ήλιους 
πίσω στον ήλιο. 
Κι ακόμα όχι, ο τάφος αυτός 
δεν είναι για ν᾽ αντανακλά τον ήλιο, 
ο ήλιος είναι για ν᾽ αντανακλά τους ήλιους του. 


- Κώστας Μόντης

Ο Εθνικός Ποιητής της Κύπρου


ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ - ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ 440704707475842234

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item