Widgets

Πλατωνική προσέγγιση της δικαιοσύνης


Στο παρόν κείμενο θα εξετάσουμε ακροθιγώς τις απόψεις του μεγίστου Πλάτωνος επί του εξόχως κρισίμου ζητήματος της Δικαιοσύνης, επικαίρου από την εποχή της αναγκαστικής ανθρώπινης οργανώσεως στις πρώτες κοινωνίες-πολιτείες, έως τις ημέρες μας. Θα αποπειραθούμε δε μιαν απόπειρα ανιχνεύσεως του τρόπου γονίμου χρήσεως των στοχασμών του στην σύγχρονη σκέψη περί το ζήτημα της δικαιοσύνης.

Παρά το ότι η έννοια της δικαιοσύνης ανεδείχθη στην αρχαία Ελλάδα ήδη από την αρχαϊκή – ομηρική εποχή, ωστόσον διαμορφώθηκε σε γραπτό κείμενο στον ιωνικό κόσμο, μέσα στις νομοθεσίες των Δράκοντος, Σόλωνος και Κλεισθένους, ευρισκόμενη σε απόλυτη συνάρτηση και αρμονία με τις λειτουργίες της Πολιτείας, του «άστεως», της «πόλεως». Η ιστορία του αττικού δικαίου αποδεικνύει ότι αυτές οι αρχικές απόπειρες γραπτής νομοθεσίας αποτυπώνουν ξεκάθαρα τα πρώτα ίχνη του δημοσίου δικαίου, καθώς και την διαμόρφωση των θεσμών απονομής δικαιοσύνης, όπως ο Άρειος Πάγος και η Ηλιαία. Το έγκλημα καθίσταται σταδιακά διαφορετικά αντιληπτό, μετατρεπόμενο από ιδιωτική διαφορά σε «πολιτικώς» τιμωρητέα συμπεριφορά, δηλαδή από καταξιωμένη αντεκδίκηση - βεντέτα γίνεται κομβικό δικαίωμα της «πόλης κράτους» να τιμωρεί τον δράστη. Ανελίσσεται συνεπώς και η περί δικαίου και δικαιοσύνης αντίληψη.

Για τον Πλάτωνα η δικαιοσύνη ήταν ηθική και φυσική τρισυπόστατη αρετή, συνιστώμενη από τον συνδυασμό της σοφίας, του θάρρους και της εγκρατείας. Η αντίληψη του τιτάνιου προγόνου μας περί δικαιοσύνης και αδικίας προβάλλει εντόνως στο πρώτο βιβλίο της περιβόητης «Πολιτείας», (ενός από τα σημαντικότερα έργα του Πλάτωνος, που χωρίζεται σε 10 βιβλία). Το πρώτο βιβλίο, σε αντίθεση με τα άλλα, ομοιάζει πολύ με τους πρώιμους πλατωνικούς διαλόγους («Απολογία»«Kρίτων») και αφορά στον διάλογο του Σωκράτη κυρίως με τον σοφιστή Θρασύμαχο. Ενώ ο Σωκράτης επισκέπτεται τον Πειραιά για να παρακολουθήσει την θρησκευτική τελετή μιας ξένης θεάς πείθεται να επισκεφθεί το σπίτι του Κέφαλου, ενός ηλικιωμένου πλούσιου μετοίκου από τις Συρακούσες. Συνομιλεί με αυτόν, με τον γιο του Πολέμαρχο και τον σοφιστή Θρασύμαχο και ο καθένας παρουσιάζει τις δικές του απόψεις για την δικαιοσύνη. Οι συνομιλητές οδηγούνται σε σύγχυση από τις συνεχείς και επάλληλες ερωτήσεις του Σωκράτη.

Σκοπός του διαλόγου είναι να αποκαλύψει τι είναι η δικαιοσύνη (δηλαδή να ανακαλύψει την ουσία της) και να ορίσει γιατί οφείλουμε να είμαστε δίκαιοι ή ηθικά ορθοί. Ο Θρασύμαχος υποστηρίζει ότι, εφόσον αυτό που ονομάζουμε «δικαιοσύνη» απλώς συνδέεται με τα ενδιαφέροντα των εκάστοτε αντίθετων ομάδων μέσα σ' ένα κράτος, τότε ημπορούμε να πάψουμε να ασχολούμαστε με αυτήν. Υποστηρίζει, επίσης, ότι η δικαιοσύνη συνήθως ευνοεί τους ηγέτες, που θεσπίζουν τους νόμους για το συμφέρον τους και όχι τους υπηκόους. Πραγματικά ευτυχής, κατά την γνώμη του, είναι ο άδικος αφού πάντοτε αποκτά το καλύτερο.

Η δικαιοσύνη είναι αρετή, ως αρετή δε ορίζεται η δεξιότης της ψυχής για σοφία και δικαιοσύνη, η ενότης εσωτερικής υπεροχής και εξωτερικής αποδοχής. Οι τέσσερις ουσιώδεις κατά τον Πλάτωνα αρετές: η δικαιοσύνη, η σοφία, η ανδρεία και η σωφροσύνη, είναι ποιότητες που καθιστούν αυτούς που τις κατέχουν (άνδρες ή γυναίκες) «αγαθούς» (δηλαδή καλούς, ευγενείς, ανδρείους, άριστους). Ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι η αδικία είναι άγνοια και ότι κανείς δεν είναι εκ φύσεως κακός και πως κάποιος γίνεται κακός ή άδικος από άγνοια. Eδώ έχουμε το σωκρατικό παράδοξο: «αρετή είναι η γνώση». Yποστηρίζει δηλαδή ότι διαπράττουμε αδικία, επειδή δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το σωστό, συνεπώς η γνώση μάς οδηγεί στην αρετή.

Επίσης υποστηρίζει πως η δικαιοσύνη φέρνει στο άτομο και στην κοινωνία γαλήνη και ομόνοια, ενώ η αδικία φέρνει διχόνοια, ζηλοφθονία και αντιπαλότητα. Δίδει ακόμη έναν ορισμό της δικαιοσύνης: «H δικαιοσύνη είναι συνεργασία». O Σωκράτης εξ άλλου ήταν ο πρώτος που προσεπάθησε να δώσει ορισμούς των πραγμάτων, δηλαδή να ορίσει την ουσία τους («εζήτει το τι εστίν» όπως γράφει ο Αριστοτέλης, «Μεταφυσικά», 1078b 23). Κατά την παρουσίαση του διαλόγου, αναφέρεται πως όταν η αδικία εισχωρήσει σε ένα άτομο, τότε μετατοπίζεται το ενδιαφέρον από την δικαιοσύνη ως τρόπο εξωτερικής συμπεριφοράς στην δικαιοσύνη ως θεμελιώδη αρετή και ενεργητική αρχή της ανθρώπινης ψυχής. Οι νόμοι του δικαίου είναι οι ίδιοι και για τις πόλεις και για τις κοινωνικές τάξεις και για τα άτομα.

Όπως προανεφέρθη, στην αρχή του διαλόγου στην «Πολιτεία» του Πλάτωνος, (έργου που εγράφη στην ωριμότητα της ζωής του φιλοσόφου), ο Θρασύμαχος υπερασπίζεται σθεναρά το γεγονός ότι η δικαιοσύνη είναι το συμφέρον του ισχυρότερου (338c). Ορμώμενος λοιπόν ο Σωκράτης από αυτήν την αβαθή θεώρηση της δικαιοσύνης και οδηγούμενος από την παρότρυνση των υπόλοιπων συνομιλητών, (οι οποίοι δεν μπορούν να δεχτούν πως η δικαιοσύνη είναι προϊόν συνθήκης και ότι οπωσδήποτε η αδικία θα προτιμούταν από όλους αν είχαν την δύναμη να την διαπράξουν και να διαφύγουν το κίνδυνο), ύστερα από πρόταση του Γλαύκωνος θα προσπαθήσει να κάνει σύγκριση του δίκαιου και του άδικου. Καθώς όμως κατά τον ίδιο τον Σωκράτη, είναι ευκολότερο να ιδεί κάποιος οτιδήποτε βρίσκεται απλωμένο σε ευρύτερη επιφάνεια, θα διερευνήσει αυτήν την απάντηση μέσα σε μια νοητή - ιδεατή πολιτεία, ταυτίζοντας την κατ’ ουσίαν με την ψυχή του ανθρώπου.

Στην ιδεατή αυτή πολιτεία, που έχει ως αντικειμενικό σκοπό της λειτουργίας της την ευδαιμονία του συνόλου των πολιτών και όχι μεμονωμένα του ατόμου, κυρίαρχο θεμελιώδες χαρακτηριστικό της είναι η θεσμικά κατοχυρωμένη ανισότης της κοινωνικής διαστρωματώσεως. Οι πολίτες χωρίζονται ιεραρχικώς σε τρεις σαφώς διακριτές και διακριτέες τάξεις, όχι με βάση τον πλούτο που διαθέτουν αλλά αποκλειστικά με βάση το «είναι» τους, την ίδια τους την φύση. Έτσι στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας τοποθετούνται οι φύλακες «φιλόσοφοι – βασιλείς», η άρχουσα τάξη των σοφών και γνωστικών που εξασκούν την κυβέρνηση. Ακολούθως ευρίσκονται οι «επίκουροι», εκείνοι οι πλέον ανδρειωμένοι των πολιτών, επιφορτισμένοι με το καθήκον να προστατεύουν την πόλη από κάθε εξωτερικό ή εσωτερικό κίνδυνο. Τέλος στην βάση της κοινωνικής πυραμίδος τοποθετούνται οι «δημιουργοί», οι οποίοι αποτελούν την πολυπληθέστερη τάξη και είναι υπεύθυνοι για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών της πόλης. Οι πολίτες αφού κατανεμηθούν σε αυτές τις τάξεις με μόνο κριτήριο την εν γένει ικανότητά τους, ασκούνται στην παιδεία, για την οποία είναι υπεύθυνη η Πολιτεία, ενώ κατόπιν δεν μπορούν να αλλάξουν τάξη.

Το πολιτειακό πρότυπο του Πλάτωνος δεν είναι τυχαία διαμορφωμένο, αλλά βασίζεται στην λογική ανατομία και ανάλυση της ψυχής. Ο Πλάτων με τον τρόπο αυτόν τοποθετεί ως χαρακτηριστικό γνώρισμα κάθε τάξεως, ένα από τα τρία μέρη της ψυχής: το «Λογιστικό» υπεύθυνο για την φρόνηση στην άρχουσα τάξη, το «Θυμοειδές» υπεύθυνο για την ανδρεία στην τάξη των επικούρων και τέλος την «Σωφροσύνη», η οποία είναι χαρακτηριστικό όλων των τάξεων αλλά κυρίως των δημιουργών. 




Εφόσον λοιπόν κάθε τάξη διακρίνεται και ορίζεται από την δική της αρετή, συνεπάγεται ότι το έργο της κάθε τάξεως εκτελείται κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αφήνοντας συνάμα τις άλλες τάξεις να εκτελούν εξίσου επιτυχώς το δικό τους έργο. Δηλαδή στην πολιτεία επικρατεί η «οικειοπραγία», η οποία με την σειρά της οδηγεί το σύνολο των πολιτών στην δικαιοσύνη, επειδή βεβαίως ουδείς αρνείται να παραδεχθεί ως δίκαιο το να πράττει έκαστος αυτό το οποίο είναι εκ της φύσεώς του προικισμένος να πράττει καλύτερα.

Συνεπώς όπως επιτυγχάνεται η δικαιοσύνη στην ψυχή καθαυτή, μέσα δηλαδή από την ισορροπία του λογιστικού, του θυμοειδούς και του επιθυμητικού, έτσι επικρατεί και η πολιτειακή δικαιοσύνη μέσω της ισορροπίας των τριών τάξεων, η καθεμία των οποίων φέρει ένα από τα τρία χαρακτηριστικά μέρη της ψυχής. Όταν η ψυχή ηγεμονεύεται από το λογιστικό και ο άνθρωπος δεν επιτρέπει στα άλλα μέρη της να πράττουν άλλα από τα δικά τους, τότε όλες του οι πράξεις (είτε αυτές αφορούν δημόσια, είτε ιδιωτικά ζητήματα), χαρακτηρίζονται από δικαιοσύνη, η δε γνώση η οποία οδηγεί σε αυτήν την πράξη ονομάζεται «σοφία». Αντιθέτως, όταν αυτή η ισορροπία διαταράσσεται, τότε οι πράξεις χαρακτηρίζονται από αδικία και η σφαλερά γνώμη που οδηγεί σε αυτή διαλυτική πράξη, ονομάζεται «αμάθεια» (444b).

Το να ορίζει κανείς την ψυχή του, σύμφωνα με την φυσική τάξη των πραγμάτων είναι αρετή και η αρετή της ψυχής είναι η δικαιοσύνη, ενώ ελάττωμά της, κακία της είναι η αδικία και η κακία μόνο να καταστρέφει ημπορεί, συνεπώς ο άδικος άνθρωπος δεν θα ημπορέσει ποτέ να καταστεί ευδαίμων (354a) Η επίτευξη της καταστάσεως αυτής δεν είναι βεβαίως μια εύκολη υπόθεση, εφόσον προϋποθέτει την πλήρη κατοχή της ιδέας του αγαθού. Η ιδέα του αγαθού είναι το πραγματικό αίτιο της γνώσεως και της αληθείας, με τις οποίες έχει μεν άμεση συνάφεια, ωστόσον είναι κατά πολύ ανωτέρα τους ιεραρχικώς, καθώς η γνώση του αγαθού στον ιδεατό κόσμο (που συνεπάγεται πλήρη κατανόηση της ουσίας των πραγμάτων), αποτελεί κάτι ανώτερο από την ίδια αυτήν ουσία όπως την αντιλαμβανόμεθα στο κόσμο των αισθητών, (αυτών δηλαδή των πραγμάτων που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας και μόνον). Συνεπώς το «ιδεατώς αγαθόν» είναι ανώτερο τόσον αξιωματικά, όσον και από πλευράς δυναμικής εφαρμογής - (509b).

Κατά συνέπειαν απορρέει ως συμπερασματική διαπίστωση ότι, ο Πλάτων καθιστά απολύτως υπευθύνους για την ορθή και σωστή διακυβέρνηση της ιδανικής του πολιτείας, τους άρχοντες Βασιλείς – Φιλόσοφους, διότι αυτοί κατέχουν την πραγματική γνώση μέσω της «επιγνώσεως» του αγαθού της δικαιοσύνης, συνεπώς αυτοί είναι που ημπορούν να την αποδώσουν και να την εφαρμόσουν αποτελεσματικότερα. Δικαιοσύνη όχι τύπου συμβάσεως ή διαμεσολαβήσεως μεταξύ αδικούντων και αδικουμένων, αλλά πραγματική δικαιοσύνη βασιζομένη στους ακατάλυτους κοσμικούς και φυσικούς νόμους και με διαρκή μόνο σκοπό της την «ευδαιμονία» του συνόλου των πολιτών.

Ένα μειονέκτημα που καταλογίζουν οι σύγχρονοι μελετητές του πλατωνικού έργου στις αντιλήψεις του τρισμάκαρος φιλοσόφου για την δικαιοσύνη είναι ότι αυτές αφορούν τάχα σε μιαν ουτοπική πολιτεία. Γνωρίζουμε βεβαίως πως κάτι τέτοιο δεν είναι απολύτως αληθές, μιας και ο ίδιος ο Πλάτων προσεπάθησε να εγκαταστήσει αυτό το ιδανικό πολίτευμα στις Συρακούσες επί κυβερνήσεως του Διονυσίου του Πρεσβυτέρου (388 π.Χ) αλλά απέτυχε. Ο βασικός λόγος της αποτυχίας του πολιτειακού συστήματος του Πλάτωνος, έγκειται στην εύλογη δυσχέρεια να εντοπισθούν επαρκή ικανά άτομα, κατάλληλα να στελεχώσουν την τάξη των Φιλοσόφων - Βασιλέων, καθώς τα απαιτούμενα χαρακτηριστικά συνδυάζονται σε εξαιρετικά σπάνιες στατιστικώς περιπτώσεις. Παραλλήλως η Πολιτεία του Πλάτωνος προϋποθέτει ένα σύστημα παιδείας το οποίον θα είναι ικανό να διαπιστώνει αλάνθαστα την ψυχολογική ταυτότητα ενός ανθρώπου, αντικείμενο το οποίον έως και σήμερα δεν γνωρίζουμε με την απαιτούμενη πληρότητα ή πόσον εφικτό μπορεί να είναι.

Έτσι το πλατωνικό ιδεώδες στηρίζεται στην ισότιμη παιδαγωγική και πνευματική κατάρτιση των πολιτών, αλλά και στην ηθική διάπλασή τους που διαμορφώνεται από το ιδεώδες της ανδρείας, της τιμής, του σεβασμού και της αφοσιώσεως στην πατρίδα, καθώς και την υπακοή στους νόμους. Τότε η αριστοκρατικά διατεταγμένη Πολιτεία, θωρακισμένη από την αρίστη δικαιοσύνη λειτουργεί ως διαρκής αρωγός της κοινωνικής ευδαιμονίας του συνόλου της Λαϊκής Κοινότητος, αλλά και παράγει Πολιτισμό.

Συνεπώς, καθήκον του συνειδητού Εθνικιστή, ο οποίος πορεύεται ως Πολιτικός Στρατιώτης της Ιδέας, είναι η επιδίωξη της εντίμου και ανδρείας αρετής, ο σεβασμός των αρίστων, η αμετακίνητη πίστη στην πάτριο σοφία και ο ανειρήνευτος υπέρ δικαίου Αγών για την οριστική εξάλειψη της «αμαθείας» και των δολίων προαγωγών της!

Δημήτρης Κ. Τζεμπετζής

www.xryshaygh.com



Ο μόνος δρόμος Ελπίδας είναι η Χρυσή Αυγή!

Ο μόνος δρόμος Ελπίδας είναι η Χρυσή Αυγή!

Οι διαρθρωτικές αλλαγές που υποχρεούται να ακολουθήσει ένα κράτος όταν ζητά την βοήθεια του ΔΝΤ είναι:

‒ Μειώσεις των μισθών με στόχο την μεγιστοποίηση των κερδών των επιχειρήσεων. 
‒ Απουσία προστασίας της εθνικής παραγωγής.
‒ Ιδιωτικοποιήσεις.
‒ Ένα γενικότερο μοντέλο μονεταριστικής πολίτικης με βάση την λιτότητα, την περικοπή των δημοσίων δαπανών και των κοινωνικών παροχών.

Συνέπεια των παραπάνω είναι η άρση των προστατευτικών μέτρων και η διευκόλυνση της αγοράς των μεγαλύτερων δημοσίων επιχειρήσεων από πολυεθνικούς κολοσσούς. Οι όροι του δανεισμού είναι εις βάρος των χωρών που δανείζονται και η δημόσια περιουσία φτάνει να πωλείται σε εξευτελιστικές τιμές. Ο Στίγκλιτς σχολιάζει επί τούτου«Τι περίεργος κόσμος αυτός στον οποίο οι φτωχές χώρες επιδοτούν τις πλουσιότερες».

Οι αρνητικές συνέπειες τέτοιων χειρισμών διαφαίνονται κατά την διάρκεια του 1960, όταν ο μέσος συνολικός παγκόσμιος ρυθμός της οικονομίας κυμαινόταν στο 3,5% και το 1970 στο 2,4%, ενώ τις επόμενες δεκαετίες ‒ που επικράτησε το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού ‒ σημειώθηκε πτώση, με την δεκαετία του 1980 να είναι στο 1,4%, του 1990 στο 1,1% και του 2000 να μειώνεται δραστικά στο μόλις 1%. Αντιπαράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της Κίνας που μεγιστοποιεί την οικονομική της ανάπτυξης ακλουθώντας εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές.

Τα μετρά που πάρθηκαν δεν αντιμετώπισαν τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης αλλά προέβησαν σε περαιτέρω αποσταθεροποίηση των δημοσίων οικονομικών, καθώς η επιχορήγηση των ζημιών των τραπεζών και του ιδιωτικού τομέα διόγκωσε το δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Η διαφορά στην αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης από τις ΗΠΑ και την ΕΕ έγκειται στο γεγονός ότι η αμερικανική Κυβέρνηση του Μ. Ομπάμα στήριζε την ζήτηση με κονδύλια ύψους 750 δισ. δολαρίων, ενώ η ΕΕ, κάτω από τις οδηγίες της Γερμανίας, πήρε αποφάσεις που βασίστηκαν σε πολιτική αυστηρής λιτότητας, με αποτέλεσμα την διόγκωση της ύφεσης και την αναιμική ανάπτυξη. 

Ο Samuelson αναφέρει χαρακτηριστικά στην Οικονομική ότι «για να καταπολεμήσουμε την ύφεση, υπάρχουν δύο τρόποι: αύξηση των δαπανών ή μείωση των φορολογικών συντελεστών». Οι ΗΠΑ ακολούθησαν αυτό ακριβώς το παράδειγμα, σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου ακολουθήθηκε πολιτική ακραίας λιτότητας με υπέρμετρη αύξηση φορολογίας και παράλληλη μείωση δημόσιων δαπανών. Αποτέλεσμα της παρελκυστικής αυτής οικονομικής πολιτικής ήταν τελικά μία ύφεση που πλησιάζει, ή και ξεπερνάει, το 30% τα τελευταία 5 χρόνια, καθώς και η μείωση των ιδιωτικών επενδύσεων και η περαιτέρω μείωση της αποταμίευσης.

Τα κόμματα που ανέλαβαν την εξουσία στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια χαρακτηρίζονται από έλλειψη αποφασιστικότητας και εργατικότητας, καθώς και από αδυναμία επίλυσης των προβλημάτων και χάραξης μιας υγιούς δημοσιονομικής και μακροοικονομικής πολιτικής και κυρίως εκτεταμένη διαφθορά. Τα σκάνδαλα που αναστάτωσαν τις τελευταίες δεκαετίες τον ελληνικό λαό ποικίλουν. Οι υπαίτιοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν οδηγηθήκαν στην Δικαιοσύνη. Η ανάμειξη πολιτικών προσώπων στην διαφθορά αποτελεί τροχοπέδη στην περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Ο Έλληνας λογοτέχνης Εμμανουήλ Ροΐδης αναφέρει χαρακτηριστικά: «Κόμμα εν Ελλάδι είναι ομάς ανθρώπων ειδότων να αναγιγνώσκωσιν και να γράφουν, εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσιν εργασίαν, οίτινες εννούμενοι υπό έναν οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσιν να αναβιβάσωσι αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν Πρωθυπουργόν, ίνα παράσχη αυτοίς τα μέσα δια να ζώσι δίχως να σκάπτωσι».

Κρίνεται επιτακτική η ύπαρξη μια υγιής εθνικής κυβέρνησης που θα λειτουργήσει με γνώμονα την εξυγίανση της δημοσιονομικής πολιτικής. Με πολιτικούς αμόλυντους, αδέκαστους που θα καθοδηγούνται από την αγάπη τους για την πατρίδα!
Σε αυτές τις εκλογές ψηφίζω Χρυσή Αυγή γιατί Αγαπάω την Ελλάδα!

Ευγενία Χρήστου - Γερμενή

xryshaygh.com



Σιμωνίδης ο Κείος - Εξυψώνοντας την Ελληνική Εθνική Συνείδηση

Σιμωνίδης ο Κείος - Εξυψώνοντας την Ελληνική Εθνική Συνείδηση

Ο Σιμωνίδης υπήρξε ένας εκ των διασημότερων λυρικών ποιητών της αρχαιότητας, στον οποίο αποδίδεται η τελειοποίηση του επιγράμματος και του ελεγείου. Γεννήθηκε στην Ιουλίδα της νήσου Κέα περί το 556 π.Χ. και απεβίωσε το 468 π.Χ. Είχε ιωνική καταγωγή και ήταν γιος του Λεωπρέπους. Διδάχθηκε ποίηση και μουσική και συνέθεσε παιάνες προς τιμήν του θεού Απόλλωνα, ενώ είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη για τις πολυποίκιλες γνώσεις του. Αν και η γνώση γύρω από τη ζωή και τη δράση του είναι ελάχιστη, μια πληθώρα παραδόσεων μας πληροφορεί ότι ο ποιητής διέπρεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδας, όπως στην πόλη των Αθηνών υπό την αιγίδα του Ιππάρχου, ενώ το 514 π.Χ., έπειτα από τη δολοφονία του προστάτη του μετοίκισε στην Κραννώνα της Θεσσαλίας, στην αυλή των Αλευαδών και Σκοπαδών, όπου διέμεινε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. 

Αργότερα, μετά τη μάχη του Μαραθώνα, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα, την εποχή των Μηδικών Πολέμων, όπου έγραψε τα περίφημα επιγράμματα για τους πεσόντες του Μαραθώνα και των Θερμοπυλών, μετατρεπόμενος σε υμνητή των ελληνικών νικών. Υπήρξε προσωπικός φίλος τόσο του Θεμιστοκλή, όσο και του Παυσανία, ενώ η ώθηση που έδωσε στην ελληνική εθνική συνείδηση μέσω της ποίησης του, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Πέρσες, υπήρξε καθοριστική και αναμφισβήτητη. Τα τελευταία έτη της ζωής του τα πέρασε, ως επί το πλείστον, στον Ακράγαντα, αλλά και στην αυλή του Ιέρωνα των Συρακουσών, μαζί με τον ανιψιό του Βακχυλίδη, όπου και απεβίωσε.

Λέγεται ότι τον ποιητή τον έψεξαν, διότι πουλούσε τα ποιήματα του στους αθλητές και στους ισχυρούς, αντί χρυσίου και τιμών. Ωστόσο, το γεγονός ότι κατέστησε την ποίηση επάγγελμα, δεν ελαττώνει καθόλου την αξία του σαν λυρικού ποιητή, εφάμιλλου του Πίνδαρου. Ο Σιμωνίδης αποτέλεσε ένα ξεχωριστό πρότυπο πνευματικού, αλλά και ευαίσθητου ανθρώπου. Θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ως πρόδρομος των πνευματικών τάσεων που οδηγούν στους σοφιστές, καθώς ήταν πνεύμα εύστροφο, ελαφρά σκεπτικιστικό και απαισιόδοξο, με λεπτό και πνευματώδες ύφος και ελεύθερο από μυστικιστικές επιδράσεις.

Όσον αφορά στο έργο του, ασχολήθηκε με όλα τα είδη της λυρικής ποίησης, προσθέτοντας στο εκπληκτικό και πολύπλευρο ενεργητικό του ελεγείες, ύμνους επινικίων, χορικά ποιήματα διθυράμβους, παρθένια, καθώς και επιγράμματα και θρήνους, για τα οποία έγινε ιδιαιτέρως γνωστός, προκαλώντας έντονο θαυμασμό. Στα ποιήματα του κυριαρχεί το ορθολογικό κριτικό του ταλέντο και το βαθύ συναίσθημα, ενώ με του διθυράμβους του, οι οποίοι δεν σώζονται, πέτυχε πενήντα έξι νίκες. Ακόμη, κατά την νεαρή του ηλικία δίδαξε χορό στο ιερό του Απόλλωνος στην Καρθαία της Κέας και έγραψε επινίκια για πολλούς αθλητές των πανελληνίων αγώνων.

Επίσης, ο Σιμωνίδης θεωρείται ο μεγαλύτερος επιγραμματοποιός της αρχαιότητας, ενώ για τους πεσόντες Έλληνες αγωνιστές της μάχης του Μαραθώνα έγραψε, πολύ χαρακτηριστικά: «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι, Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν». Αξιοσημείωτο παραμένει το γεγονός, ότι τα επιγράμματα του, εκ των οποίων εβδομήντα σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία, τα είχε αναγάγει σε μέγιστη τελειότητα, εξαιτίας της απλότητας, της ασύγκριτης φραστικής τους συμπύκνωσης, καθώς και του ύψους των περιεχομένων σε αυτών νοημάτων. Επιπροσθέτως, ιστορικές πηγές μας πληροφορούν ότι μετά τη νίκη κατά των Περσών στο Μαραθώνα, ο Σιμωνίδης έγραψε για τους μαραθωνομάχους και μια ελεγεία, με την οποία μάλιστα κατόρθωσε να νικήσει ακόμα και τον Αισχύλο, σε σχετικό ποιητικό αγώνα που προκηρύχτηκε και διενεργήθηκε. Επίσης, το 476 π.Χ. αναγορεύτηκε για δεύτερη φορά νικητής, σε ανάλογο διαγωνισμό.

Σύνδεση του θρήνου με το εγκώμιο μπορεί να θεωρηθεί το ποίημα του για τους πεσόντες των Θερμοπυλών, ενώ το σχετικό, περίφημο επίγραμμα είναι το ακόλουθο: «Ο ξειν αγγέλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Επιπλέον, πηγές μας πληροφορούν ότι έγραψε μερικά άσματα για τη ναυμαχία του Αρτεμισίου, της Σαλαμίνας, καθώς και μια ελεγεία για τους πεσόντες στις Πλαταιές. Ωστόσο, αποτελεί αναμφισβήτητο γεγονός ότι τα ποιήματα του για τον πόλεμο εναντίον των βαρβάρων, ενίσχυσαν σημαντικά τον ελληνικό εθνικό πατριωτισμό.

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι το είδος του επινίκιου αποτελεί εύρημα του Σιμωνίδη, ενώ φέρεται ως εισηγητής του χορικού τραγουδιού. Επίσης, στον ίδιο αποδίδεται η προσθήκη της όγδοης χορδής στη λύρα, καθώς και η εφεύρεση της μνημονικής τέχνης. Ωστόσο, τα διασωθέντα αποσπάσματα του έργου του, αν και ελάχιστα, παρουσιάστηκαν από τον νεώτερο κόσμο και κυρίως από τους Γερμανούς , περί τον δέκατο αιώνα, σε ωραιότατες εκδόσεις.

Ο εξαίσιος Κείος ποιητής έχαιρε άκρας εκτίμησης στον αρχαιοελληνικό χώρο, για αυτό εξάλλου και πλήθος μεγάλων ανδρών της εποχής, όπως ήταν ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής και ο Παυσανίας, τον τιμούσαν με τη θερμή φιλία τους. Μετά το θάνατο του, στην αυλή του τυράννου των Συρακουσών Ιέρωνα, ο οποίος τον φιλοξενούσε, του έστησαν λαμπρό μνημείο μπροστά στη κεντρική πύλη της Ελληνικής τους, τότε, πολιτείας. 
Αντεπίθεση


ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 1867247685698035712

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item