Widgets

Βασιλική Παπαθανασίου: Η ηρωική δασκάλα του Σκρά που μαρτύρησε για την Ελλάδα στα χέρια των κομμουνιστοσυμμοριτών




Εκείνη τη χαραυγή της 13ης Νοεμβρίου του 1946, βρήκαν οι κομμουνιστοσυμμορίτες να πλήξουν το Σκρά...

Τον Νοέμβριο του 1946 ελάχιστα Τάγματα προκαλύψεως είχαν συγκροτηθεί. Ό ‘Ελληνικός λαός μετά την πολλαπλή κατοχή και την κομμουνι­στική σφαγή των τελευταίων ετών, προσπαθούσε να περιμαζέψει ότι του απέμενε. Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη επικρατούσε ησυχία και οι λαοί της είχαν ήδη αρχίσει εντατικά την ανοικοδόμηση των ερειπίων τους. Έτσι και στο Σκρά, την έδρα του 564 Τάγματος Πεζικού επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Οι στρατιώτες, νέα παιδιά που είχαν στρατευθεί για να υπηρετήσουν τη θητεία τους και να φυλάξουν τα σύνορα κοιμόντουσαν ήσυχοι και αμέρι­μνοι.

Στα γύρω υψώματα είχαν συγκεντρωθεί, κυρίως από τη Γιουγκοσλαβία 800 περίπου συμμορίτες πάνοπλοι. Δολοφόνοι, σφαγείς της κατοχής, του Δεκεμβρίου, βιαστές, Νοφίτες, κατάδικοι τού κοινού ποινικού δικαίου, όλη ή αφρόκρεμα τού Κ.Κ.Ε. και τού «Δημοκρατικού Στρατού». Και στόχος, όχι μόνον το Τάγμα και οι αξιωματικοί του, αλλά και οι απλοί στρατιώτες, οι κάτοικοι τού Σκρά, ό Λαός – αυτός ό μεγάλος εχθρός του κομμουνισμού.

Μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό και τη δολοφονία των 5 αξιωματικών και 40 στρατιωτων, ή μανία των συμμοριτων ξέσπασε εναντίον των αθώων και φιλήσυχων κάτοικων τού Σκρά. Οι λίγοι πού είχαν απομείνει μετά τις σφα­γές των κατακτητών και των κομμουνιστών, ήξεραν τώρα τι τούς περίμε­νε… έκλαιγαν… Ήξεραν πώς αυτό πού τούς περίμενε τώρα πια, δεν ήταν μια καταστροφή, ήταν ξεθεμελίωμα, ξερίζωμα, αφανισμός. Τα ανθρωπόμορφα τέρατα ξεχύθηκαν σαν άγρια θηρία μέσα στο χωριό. Άρπαζαν μέσα από τα σπίτια τούς πατεράδες, τούς άνδρες, τούς αδελφούς, βίαζαν τις κοπέλες. Ό θρήνος των γυναικών και τα ξεφωνητά των παιδιών δεν τούς συγκινούσαν.

Πρώτη πιάστηκε και σύρθηκε στην πλατεία τού χωριού η Βασιλική Παπαθανασίου. Ήταν ή δασκάλα τού χωριού, ή Ελληνίδα δασκάλα, ό μεγά­λος εχθρός του Κ.Κ.Ε. και των Βουλγάρων συμμοριτών του. Η ‘Ελληνίδα δασκάλα πού με υπομονή και καρτερικότητα κατόρθωνε να ριζώνει στις ψυχές των μικρών και των μεγάλων, τα ιδεώδη της ελληνικής φυλής.

Η Βασιλική Παπαθανασίου ήταν γεννημένη και μεγαλωμένη στο Σκρά. Ήταν κόρη Ιερέως και ο αδελφός της, Υπολοχαγός, είχε σφαγιαστεί από τούς Έαμοβουλγάρους. Έτσι, ή μικρή δασκάλα είχε ποτισθεί ολόκληρη από την αγάπη για την ‘Ελλάδα και την αυτοθυσία για την Πατρίδα της, κι αυτά προσπαθούσε να μεταλαμπαδεύσει στις καρδιές και τις ψυχές των μικρών παιδιών πού ή Πατρίδα της εμπιστεύτηκε. Μόνη στο χωριό, ριζωμένη, δεμένη με τη μοίρα του τόπου πού γεννήθηκε, μαζεύοντας στο πατρικό της σπίτι, γιατί το σχολείο είχε καεί, τα παιδιά τού χωριού, μικρά και μεγάλα, προσπαθούσε να τα κάνει να νοιώσουν πώς κάθε σπιθαμή του μικρού τους χωριού είναι πολύ ακριβά πληρωμένη και ό,τι είναι δικό τους και δικό τους πρέπει να μείνει, γιατί το χώμα του αχνίζει από αίμα και ιδρώτα ελληνικό.

Σαν δασκάλα ακριτικής περιοχής, είχε νοιώσει βαθειά την αποστολή της. Δεν περιοριζόταν μόνο στο κύριο έργο της, αλλά με λόγια, με έργα, με το παράδειγμά της φρόντιζε να τονώσει το εθνικό φρόνημα των νέων και να εξυψώνει το πνευματικό επίπεδο των κοριτσιών. Ήταν ένας φάρος πού φώτιζε όλο το χωριό και σκόρπιζε το ζοφερό πνευματικό σκοτάδι, πού τόσο το χρειαζόταν ό κομμουνισμός για να μπόρεση να εισχωρήσει στις τυφλές ψυχές. Κι ό φάρος έπρεπε να γκρεμιστεί. Οι φάροι για τούς δολοφόνους του Κ.Κ.Ε. είναι άσπονδοι εχθροί…

Μπροστά ή μικρή δασκάλα του χωριού και πίσω της τριάνταπέντε ακόμη Έλληνες, σύρθηκαν στην πλατεία του χωριού.

Ή λύσσα των κομουνιστοσυμμοριτών ξέσπασε, εκεί μπροστά σε όλους, στο αδύνατο κορμί της άμοιρης κοπέλας. Παιδεύουν, βασανίζουν επί ώρες το κορμί της για να δαμάσουν την ψυχή. Ξεριζώνουν τις τρίχες του κεφαλιού της, λες και θέλουν να τραβήξουν μέσα από το φωτισμένο μυαλό της την Ελλάδα.

Η κοπέλα δεν βγάζει καμιά κραυγή, κανένα βογγητό. Μόνο ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, φωνάζει. Οι συμμορίτες την έδερναν αλύπητα, τη βασάνιζαν, την παραμόρφω­ναν.

Της ζητούσαν επίμονα, επιτακτικά να φωνάξει ΖΗΤΩ Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ. Και όλα αμέσως θα σταματούσαν. Ή κοπέλα επέμενε. Μόνο μια κραυγή ακουγόταν από το φλογισμένο στόμα της: ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ!

Οι μυσαροί πράκτορες τού σλαβισμού έξαλλοι, αποτρόπαιοι δολοφόνοι, της έκοψαν τα δάκτυλα τού χεριού, γιατί μ’ αυτά τολμούσε να μαθαίνει στα παιδάκια να γράφουν Ελληνικά. Μα ή δασκαλίτσα έμεινε απτόητη. Ελληνίδα. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, ακουγόταν από το στόμα της. Οι συμμορίτες τού Κ.Κ.Ε. ήσαν πλέον έκτος εαυτού. Δεν μπορούσαν άλλο να ακούν το ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ, και της έκοψαν τη γλώσσα.

Ή δασκάλα τού Σκρά, φωτεινό σύμβολο, σύμβολο μοναδικό σ’ ολόκληρη την Ιστορία μας δεν άντεξε άλλο. Εκεί στην πλατεία τού χωριού, άφησε την τελευταία της πνοή. Μέχρι τότε φώτιζε μόνο το μικρό της χωριό. Από τότε φωτίζει ολόκληρη την Ελλάδα.

Εκεί πού μαρτύρησε ή Βασιλική Παπαθανασίου, υπάρχει ή προτομή της. Όποιος περάσει από εκεί, ας ρωτήσει τους χωρικούς, για να μάθη κι από εκείνους την ιστορία της. Κι ας ανάψει ένα κερί, σε μια πραγματική μάρτυρα.

Αυτή είναι η ιστορία, ή πρώτη μάχη της ξενοκίνητης Βουλγαροκομμουνιστικής επιβουλής κατά της Ελλάδος. xryshaygh.com



Η ΗΡΩΪΔΑ Βασιλική Παπαθανασίου ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΕΙΤΑΙ από τους Κ/Σ




Ακόμη μια θλιβερή επέτειος του μαρτύριου της Ηρωΐδας ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ και φέτος. Η Δασκάλα που βρήκε βασανιστικό θάνατο στα χέρια του κομμουνιστικού υπόκοσμου, αρνούμενη να προδώσει την Πατρίδα και την Θρησκεία της. Από εκεί ψηλά που βρίσκεται, φωτίζει σαν υπέρλαμπρο αστέρι κάθε Έλληνα πατριώτη αλλά και κάθε άνθρωπο που αγαπά την Ελευθερία.  Τελ.Ιωαννίδου-Λαμπέα "Με το Φωτοστέφανο του Μαρτυρίου".
Ή ιστορική κωμόπολις ΣΚΡΑ τής επαρχίας Παιονίας τοΰ Νομού Κιλκίς, λόγω της θέσεώς της, κατά τον A' παγκόσμιο πόλεμο υπήρξε θέρετρο πολεμικών επιχειρήσεων ιδιαιτέρας σημασίας, μεταξύ Ελληνικών στρα­τευμάτων κατά Βουλγάρων Κομιτατζήδων, οί οποίοι είχαν οργανωθεί άμυντικώς είς τήν ευαίσθητη αυτή περιοχή τοΰ ΣΚΡΑ. Τήν ακριτική κωμόπολη άπελευθέρωσε άπό τόν ζυγό τών Βουλγάρων Κομιτατζήδων τό θρυλικό Ελληνικό Πεζικό, στις 17 Μαίου 1918. 'Έ­κτοτε το Σκρά, όπως καί τά άλλα σκλάβα μέρη τής Μακεδονίας καί Δυτ. Θράκης, ενσωματώθηκαν μέ τήν Μητέρα Ελλάδα. Κατά τήν περίοδο τοΰ φοβερού ζυγού, θαρραλέοι κάτοικοι τών σκλάβων αύτών περιοχών, γνήσιοι Έλληνες πατριώτες άνέπτυξαν πλούσια Ε­θνική δράση. 'Ιδίως κατά τήν διάρκεια τοΰ Μακεδονικοΰ άγώνος, αδιάφο­ροι στους κινδύνους, δημιούργησαν τοπικά ανταρτικά σώματα και έπολέμησαν μέ πίστη και αυτοθυσία τούς Βουλγάρους Κομιτατζήδες. Ό ήρωϊσμός εκείνων τών πατριωτών κατά τον μεγαλειώδη άγώνα τής Φυλής μας, συνετέλεσε στήν άπελευθέρωση τών σκλάβων και άφάνταστα καταπιεζο­μένων Ελλήνων αδελφών μας τής Μακεδονίας μας, άπό τούς άγροίκους, απολίτιστους Βουλγάρους Κομιτατζήδες.
Στήν ακριτική μά και σκλάβα κωμόπολη τοΰ ΣΚΡΑ, ζοΰσε ό Ιερεύς 'Αθανάσιος Ζιάρας, ό οποίος γεννήθηκε τό 1874 στά άγια αυτά μέρη, τά ποτισμένα μέ άφθονο αίμα Ελληνικό και κατάσπαρτα άπό κόκκαλα Ελ­λήνων 'Ιερά. Ό παπά 'Αθανάσιος, παράλληλα μέ τά ιερατικά του καθήκοντα, άνέπτυξε πλούσια Εθνική δράση, κατά τήν δύσκολη περίοδο τοΰ Μακεδονι­κοΰ άγώνος. Ύπήρξεν ό εμπνευστής, πρωτοπόρος και δημιουργός τοπικού ανταρτικού σώματος, προσφέροντας ποικίλες υπηρεσίες Εθνικές, εις τον μεγαλειώδη εκείνον άγώνα τής Φυλής μας. Μαζί μέ τήν πρεσβυτέρα του Άννα, γαλούχησαν τά τρία παιδιά τους Δημήτριο 1906, Άντωνία 1908 και Βασιλική 1910, Ελληνοχριστιανικά. Τούς μεταλαμπάδευσαν τήν δι­κή τους μεγάλη λατρεία προς τήν πατρίδα Ελλάδα. Τό δικό τους «πιστεύω» προς τα αθάνατα ιδεώδη της Φυλής μας. Τους οποίους εποίησαν με τήν α­γάπη και τήν αυτοθυσία χάριν αυτής.
Τά παιδιά τους γαλουχημένα Έλληνοπρεπώς μέ τά άκατάλυτα αύτά νάματα, παρέμειναν ώς τό τέλος τής ζωής των, πιστοί θεματοφύλακες 'Οσίων και 'Ιερών. Τον 'Οκτώβριο τοΰ 1937 έχασαν τήν μητέρα τους, τήν στοργική και πλημμυρισμένη 'Ελλάδα μάννα τους, τήν οποία έκλαψαν πικρά.
Εικόνα


Ό πόλεμος τοΰ 1940 βρήκε τον Δημήτριο Παπαθανασίου ή Ζιάρα, πρωτότοκο υιό τής οικογενείας, 'Ανθυπολοχαγό στον λαμπροφόρο άγώνα τοΰ Έθνους μας, εκεί ψηλά στά κακοτράχαλα Βορειοηπειρωτικά βουνά, άντιμέτωπο τής Ίταλο - Φασιστικής επιβουλής. Έπι τοΰ πεδίου τής μά­χης παρασημοφορήθηκε διά τήν ανδρεία του και προήχθη σέ Υπολοχαγό κατά τήν θρυλική, μεγαλειώδη εκείνη εποποιία τής Φυλής μας. Μετά τήν κατάρρευση τοΰ μετώπου, τό 1941 επέστρεψε στήν γενέτειρά του μέ πολλά τραύματα και κρυοπαγήματα. Λίγο άργότερα παντρεύε­ται τήν Μαρία Σάββα Παπαδοπούλου άπό το Κιλκίς και άπό τοΰ Δεκεμ­βρίου 1941 εγκαθίσταται οριστικά στήν ιδιαιτέρα πατρίδα τής συζύγου του. Λόγω τής στρατιωτικής του ιδιότητος -ήτο μόνιμος Άξ/κός- τοποθετείται ως υπεύθυνος δελτίων τροφοδοσίας είς τήν Νομαρχία τής πόλεως. Περί τά μέσα τού 1943 άποκτά τόν μοναδικό του υιό, είς τόν οποίον δίδει τό όνομα τού άγαπημένου του πατέρα, 'Αθανάσιος.
Τόν επόμενο χρόνο καί συγκεκριμένα στις 4 Νοεμβρίου 1944, συλλαμ­βάνεται άπο τούς κομμουνιστάς καί φυλακίζεται, άναιτίως, σέ μία απόκεν­τρη αποθήκη τής πόλεως. 'Επί τρεις συνεχείς ήμέρες βασανίζεται άπάνθρωπα καί δέρεται ανελέητα άπό τούς δήμιους του. Στις 7 Νοεμβρίου, ήτοι μετά τριήμερον, άποφασίζουν οί 'Εθνοπροδότες νά εκτελέσουν τον "Ελληνα 'Αξιωματικό τον τόσο άγρίως κακοποιηθέντα άπό αύτούς τούς μητραλοίες. Το απόγευμα της αύτης ημέρας, μπαίνει στην αποθήκη ένας γνωστός εγκληματίας κομμουνιστής. Ό λυκάνθρωπος ορμά μετά μανίας στό ανθρώ­πινο αυτό ράκος και με μίσος του δαγκώνει καί ξερριζώνει τό αυτί του, ενώ του καταφέρει φοβερά κτυπήματα, χωρίς καθόλου οίκτο στην κολασμέ­νη του ψυχή. Ό Δημ. Παπαθανασίου ή Ζιάρας, μέσα στήν απελπισία του, προσ­παθεί να βγη από την αποθήκη. Όμως ταυτόχρονα δέχεται ομαδική επίθεση καραδοκούντων κομμουνιστών, επικεφαλής των οποίων ευρίσκεται η «συντρόφισσα» Αγάπη ή Λούπια Ξανθοπούλου από το Βαθύ Κιλκίς. Αυτή δίνει το σύνθημα φωνάζοντας: «Απάνω του σύντροφοι». 
Πολλοί κομμουνιστοσυμμορίτες επιτίθενται κατά τού Υπολοχαγού: Τον ρίχνουν καταγής, τον ποδοπατούν, τον σέρνουν απάνθρωπα αλαλάζοντες οί καννίβαλοι, τον κλωτσούν, τον κτυπούν μέ λύσσα επί ώρες, με ρόπα­λα, φονικά όργανα, δρεπάνια, καρφιά, μαχαίρια, στο κεφάλι, στο σώμα, παντού...Ό υπέροχος αυτός Έλληνας Αξιωματικός, θανατώνεται βάναυσα, απάνθρωπα κατά τον τραγικό αυτόν τρόπο. Και το αφάνταστα κακοποιη­μένο σώμα του, μένει εκτεθειμένο όλη την νύκτα στην άκρη της πόλεως βορά των αγρίων θηρίων.
Τήν επομένη τής δολοφονίας τού Έλληνος 'Αξιωματικού, 8 Νοεμ­βρίου 1944, τό άψυχο σώμα παραλαμβάνει ή γυναίκα του καί τό ενταφιάζει στήν θέση τού Στρατοπέδου Καμπάνη, έξω άπό νεκροταφείο, χωρίς θρη­σκευτική τελετή καί ψαλμωδία, κατ' επιταγή τών άπαισίων δολοφόνων του, κομμουνιστών. Μετά πέντε μήνες, τον Μάρτιο τού 1945, όταν άπεκατεστάθη το νό­μιμο Κράτος, έγινε ή άνακομιδή τών λειψάνων καί ο ένταφιασμός τού μάρ­τυρος Υπολοχαγού, είς το νεκροταφείο τού Κιλκίς μέ κάθε επισημότητα καί τις πρέπουσες Στρατιωτικές τιμές μέσα σέ σπαρακτικούς θρήνους, δά­κρυα καί κατάρες τόσο τών συγγενών, γνωστών καί φίλων, όσων καί τών κατοίκων τής πόλεως, οί όποιοι σύσσωμοι παρευρέθησαν στήν κηδεία τού άδικοσκοτωμένου 'Αξιωματικού, άπό τούς άπαίσιους δολοφόνους τής κομ­μουνιστικής μαφίας.
Ό παπά 'Αθανάσιος ή Ζιάρας (επεκράτησε τό Παπαθανασίου λόγω τοΰ ότι ήτο 'Ιερεύς) πατέρας τοΰ Υπολοχαγού Δημητρίου Παπά 'Αθανα­σίου, άπέθανε τον 'Απρίλιο τοΰ 1946, δηλαδή 18 περίπου μήνες αργότερα, άπό τον αφάνταστα μεγάλο ψυχικό σπαραγμό του, γιά τήν άνανδρη, άπανθρωπη δολοφονία τοΰ ήρωος Υπολοχαγοΰ υιού τοΰ Δημητρίου άπό τούς μητραλοϊες τής Φυλής μας. Εις το ακριτικό ΣΚΡΑ άπέμειναν ορφανές και απροστάτευτες οί δύο αδελφές ΑΝΤΩΝΙΑ και ΒΑΣΙΛΙΚΗ, οί όποιες άνετράφησαν Έθνοπρεπώς άπό τούς γονείς των. Η Βασιλική Παπαθανασίου ή Ζιάρα, ήταν απόφοιτος τοΰ Διδασκαλείου Νηπιαγωγών 'Εδέσσης. Τό 1930 σέ ήλικία μόλις 20 χρόνων, διορίστηκε Νηπιαγωγός εις τήν ιδιαιτέρα της πατρίδα, όπου και υπηρέτησε άνελλιπώς μέχρι και τήν 13η Νοεμβρίου 1946, ημέρα τοΰ φρικτού σφαγιασμοΰ της, άπό τούς Εθνοπροδότες κομμουνιστοσυμμορίτες.
Ή Βασιλική Παπαθανασίου, έχουσα απόλυτη έπίγνωση τής υψηλής της ΕΘΝΙΚΗΣ αποστολής ώς Διδασκαλίσσης και υπηρετώντας εις τήν ευαίσθητη αυτή ακριτική περιοχή, προσπαθούσε μέ κάθε τρόπο, νά τόνω­σει τό 'Εθνικό φρόνημα τών μαθητών της άπό τής νηπιακής άκόμη ηλι­κίας. 'Ηθελε νά τούς θωράκισει γερά ώστε νά τούς καταστήσει τελείως άτρωτους, απρόσβλητους όχι μόνο ώς προς τήν αντεθνική - άντιχριστιανική κομμουνιστική προπαγάνδα, αλλά και ώς προς τά ύπουλα, καταχθόνια σχέδια τής Βουλγαρικής τοιαύτης. 'Αγωνιζότανε υπεράνθρωπα μέ λό­για, έργα και παραδείγματα γιά τά Ελληνόπουλα τά οποία τής εμπιστεύ­θηκε ή Πατρίδα, μικρά και μεγάλα, νά μεταλαμπαδεύσει στις άγνές ψυ­χές των τήν ιερή φλόγα πού έκαιγε μέσα της, στα πνευματικά της αύτα παιδιά, νά τά βοηθήσει γιά νά τά διαφυλάξει και τά διάσωσει άπό τήν αρπάγη καΐ τά νύχια τών αγριμιών πού ήσαν έτοιμα να τα κατασπαράξουν ψυχικά και σωματικά. 'Αγωνιζότανε επίσης μέ όλη της τήν ψυχική δύναμη γιά τήν άνύψωση τοΰ 'Εθνικού φρονήματος και τοΰ πνευματικού ε­πιπέδου τών νεανίδων τοΰ χωριού, γιά νά μπορέσουν νά διαφυλάξουν εις τά βάθη της ψυχής των τήν λατρεία τους γιά τήν μεγάλη και αιώνια Πατρίδα μας ΕΛΛΑΔΑ. Κατά τήν περίοδο τής Γερμανο-Βουλγαρικής κατοχής, άντέδρασε δυ­ναμικά στά σχέδια τής Βουλγαρικής προπαγάνδας, πού άγωνίζονταν γιά τον έκβουλγαρισμό τών Ελλήνων και πήρε σαφή θέση εναντίον όλων εκεί­νων οί οποίοι είχαν άπαρνηθή τις ήθικές άξιες τής Πατρίδος μας. Η άνανδρος δολοφονία του Υπολοχαγού αδελφού της και ό θάνατος τοΰ πατρός της Ιερέους Παπά Αθανασίου συνεκλόνισαν τόν ψυχικό της κόσμο, ώστε τήν κατέστησαν περισσότερον μαχητική.
Κατά τό σχολικόν έτος 1945 λόγω πυρπολήσεως τοΰ Δημοτικού Σχο­λείου -γνωστόν άπό ποίους έπυρπολήθη τό σχολείον- και τήν ολοσχερή έλλειψη διδασκάλων, ή γνησία αυτή Ελληνίδα έδίδασκε μόνη της τόσο τα νήπια, όσο και τούς μαθητάς τοΰ Δημοτικού Σχολείου, μετατρέπουσα την πατρική της στέγη σέ νηπιαγωγείο καί Δημοτικό Σχολείο, φροντίζουσα μέ ζήλο, αγάπη καί 'Εθνική συνείδηση, ό λαμπερός αύτός φάρος, γιά τήν διαπαιδαγώγηση καί σφυρηλάτηση τού 'Εθνικού φρονήματος όλων γενικά τών μαθητών της αγοριών και κοριτσιών. Ό Εθνικός αύτός άγώνας τής διδασκάλισσας - νηπιαγωγού έξερέθησε άκόμη περισσότερο μερικούς άρνησιπάτριδες και μητραλοίες κομμουνιστοσυμμορίτες τόσο άπό τό ΣΚΡΑ, όσο και άπό τά γύρω χωριά. Διότι, ή νηπιαγωγός Βασιλική Παπαθανασίου ή­ταν το γρανιτένιο τείχος, πού μέ αύταπάρνηση και αύτοθυσία κατώρθωνε νά φυλλάτει άγνή και άμόλυντη τήν 'Ιδέα τής Πατρίδος και τής Ελευ­θερίας, στις ψυχές τών μικρών μαθητών της και τών μεγάλων συγχω­ριανών της.
Στις 13 Νοεμβρίου 1946, ύστερα άπό μία συντονισμένη έπίθεση αρ­κετών κομμουνιστικών συγκροτημάτων, τό ΣΚΡΑ βυθίζεται σέ μέγα Ε­θνικό πένθος. Οί ύπερασπισταί του Ταγματάρχης Πάστρας Κων/νος, Λο­χαγός Ταβουλάρης Γεώργιος, Ανθυπολοχαγοί Ζαφείρης Δημήτριος και Παρτσόκας Κωνσταντίνος, ό Άνθυπίατρος Καραβασίλης Νικόλαος και όλοι οί γενναίοι ύπερασπισταί του Υπαξιωματικοί και όπλίται, καθώς και οί ύπερασπισταί τού Σταθμού Χωροφυλακής, μεταξύ τών οποίων και ό γενναίος χωροφύλαξ Μέξης 'Ιωάννης, Βορειοηπειρώτης τήν καταγωγή, όλοι τους πέφτουν μαχόμενοι ήρωϊκά κατά τών ξενοδούλων ερυθρών σατα­νάδων επιδρομέων.
Τό ήρωϊκό ΣΚΡΑ, μετά τήν πολυήμερη άντίσταση τών γενναίων πε­σόντων υπερασπιστών του, κατόπιν προδοσίας, κυριεύεται δι' ολίγον χρονικόν διάστημα άπό τις ερυθρές ύαινες, μέ τις τόσον εγκληματικές μορ­φές και ψυχές των. Ποδοβολητά άλογων και άλλαλαγμοί επιδρομέων καννιβάλων. "Υβρεις και απειλές έκστομίζονται άπό τούς βαρβάρους πού ξε­σχίζουν τον άέρα τού μικρού ΣΚΡΑ. Οί καρδιές τών κατοίκων σφίγγονται μέ πόνο ενώ δάκρυα κυλούν στά χλωμά πρόσωπά των. Επικεφαλής τών επιδρομέων κομμουνιστοσυμμοριτών είναι ό άρχισυμμορίτης 'Υψηλάντης, ό πλέον αίμοχαρής αύτός έθνοπροδότης, μέ τούς άγροίκους συμμορίτες καπετάν Στράτο ή Κούτα Πέτρο άπό τό παραπλήσιο χωριό Κούπα, καπετάν Μαύρο άπό τό Κιλκίς, καπετάν Στάθη και καπετάν Δίμηζα από το Σκρα με τις ομάδες τους.
Όλος αυτός ό συρφετός, άναζητά τήν νηπιαγωγό ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑ­ΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, τον φωτεινό φάρο τής μικράς κώμης. Αύτή πρέπει νά παύσει νά ύπάρχει, γιατί μέ τά Εθνικά κηρύγματά της έμποδίζει το δικό τους προδοτικό, βρώμικο, άνούσιο, εγκληματικό τους έργο. Οί κάτοικοι τού Σκρά βουβοί, μέ παγωμένα πρόσωπα και σφιγμένη τήν ψυχή τους παρακο­λουθούν τό μεγάλο δράμα πού άρχισε. Κλαίνε πονεμένα και τό κλάμα τους άντηχεί πένθιμα στήν γύρω περιοχή. Ό άέρας πού φυσά δαιμονισμένα, μα­ζί μέ τις ψιχάλες τής βροχής, άνακατεύεται και μαστιγώνει τά πρόσωπά τους τά τρομοκρατημένα... Κλαίνε οί άνθρωποι, κλαίει και ό ούρανός μαζί τους. Γνωρίζουν τήν τραγικότητα πού τούς περιμένει. Ξερριζωμός, βιασμοί, ξεθεμελίωμα, καταστροφές, άρπαγες παιδιών, άσέλγειες, δολοφονίες. 
Επακολουθούν συλλήψεις όλων όσων αντέδρασαν στά δικά τους σκοτεινά, δόλια σχέδια τών ξενοδούλων καταστροφέων κομμουνιστών και φυσικά συλλαμβάνουν καί τήν νηπιαγωγό Βασιλική Παπαθανασίου. Στις 13 Νοεμβρίου 1946, στις 7 τό άπόγευμα, η νηπιαγωγός καί 33 ακόμη κάτοικοι του ΣΚΡΑ άνδρες, γυναίκες καί κοπέλες συλλαμβάνονται, κακοποιούνται καί εκτελούνται άπάνθρωπα στήν τοποθεσία «ΚΟΚΚΙΝΗ ΧΑΡΑΔΡΑ» κατόπιν «ΛΑΪΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ» καί όμοφώνου κατα­δικαστικής αποφάσεως τών «ΛΑΪΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ» τοΰ Κ.Κ.Ε.
Μεταξύ τών άπανθρώπως εκτελεσθέντων 'Εθνικοφρόνων 'Αγωνιστών καί οί Πρόεδρος καί Αντιπρόεδρος τής Κοινότητος, Μήτζιας Ιωάννης καί Σαμαράς 'Αθανάσιος, καθώς καί 31 άκόμη κάτοικοι τού Σκρά, Σταυ­ρίδης 'Αναστάσιος, Ζιώγας Πέτρος, Εππας Στέφανος, Βαντάς Δημήτριος, Χρήστου 'Ιωάννης, Μήτζιας Δημήτριος, Μήτζιας 'Αναστάσιος, Τζαθάς 'Αθανάσιος, Μήτζιας 'Ιωάννης τού Βασιλείου, Τσιόκκας 'Αθανάσιος, Εμμανουήλ Σουσάνα, 'Εμμανουήλ Δημητρούλα, Μέσση Μαρία, Μπούρση Στυ­λιανή, Μήτζια Άννέτα, Πίσκα Μαρία, Τζαθά Μελπομένη, Βαντά Περίνα, Βαντά Δημητρούλα, Βαντά Πετρίνα, Βαντά Σουσάνα, Ράμμα Δημη­τρούλα, Βανώκα Άννέτα, Βανώκα Σουσάνα, Βανώκα Πετρίνα, Μήτζια Αννέτα, Μήτζια Ελένη, Μήτζια Μαρία, Μήτζια Άννέτα καί Τσιώνη Μα­γδαληνή.
Ή λύσσα των εθνοπροδοτών ξεσπά με ιδιαίτερη μανία στο αδύναμο σώμα της άμοιρης νηπιαγωγού με την αδάμαστη πίστη, την γρανιτένια ψυχή και την ατσάλινη καρδιά. Επί ώρες την βασανίζουν ελπίζοντες ότι τυραννώντας την θα επιτύχουν να δαμάσουν την υπέροχη Ελληνική ψυ­χή της. Ομως δεν το επιτυγχάνουν. Διά τούτο μέ σαδιστική ικανοποίηση αποκόπτουν τα δάκτυλα της δεξιάς της παλάμης, διότι εδίδασκε γραφή στά Ελληνόπουλα. Τούφες - τούφες ξερριζώνουν τα μαλλιά της, σαν να προσπαθούν νά ξερριζώσουν τις υπέροχες εθνικές της Ιδέες μέσα από τον παμφωτισμένο εγκέφαλο της. «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ», είναι η συνεχής κραυγή πού ακούγεται από το αιμορραγούν στόμα της...Οι καννίβαλοι δήμιοι συνεχίζουν τα φρικτά βασανιστήρια στην Ελ­ληνίδα νηπιαγωγό. Της κόβουν την μύτη, τα αυτιά, της ξεσχίζουν το πρό­σωπο. Οι πόνοι αφόρητοι, ενώ το γνήσιο ελληνικό της αίμα ποτίζει την γη της «κόκκινης χαράδρας» του ΣΚΡΑ. Και όμως η Βασιλική Παπαθανασίου δεν κάμπτεται. Παραμένει άκαμπτη στις Ελληνοχριστιανικές της πε­ποιθήσεις. Αρνείται την αποκήρυξη του «ΠΙΣΤΕΥΩ» της καί ζητωκραυ­γάζει υπέρ των Εθνικών, Χριστιανικών αρχών της, υβρίζοντας τους ­εγκληματίας εθνοπροδότας του ΚΚΕ, οι οποίοι με κάθε καννιβαλικό, βίαιο τρόπο προσπαθούν να την εξαναγκάσουν να υποκύψει. Η Βασιλική Παπαθανασίου παραμένει άκαμπτη φωνάζοντας «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ». «Ζήτω η Ελλάδα» φωνάζει σχεδόν ξεψυχισμένα γιά τελευταία φορά, γιατί τα άνθρωπόμορφα αυτά τέρατα της κολάσεως, σαν λυσσασμένες ύαινες της κόβουν την γλώσσα, γιά να μην την ακούν πλέον...
Τό λαμπρό αυτό φωτεινό μετέωρο τοΰ ακριτικού όσον και ήρωϊκοΰ Σκρά, ή νηπιαγωγός φαινόμενο ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, υπέκυ­ψε μετά τά μεσαιωνικά φρικιαστικά μαρτύρια εις τά όποια υπεβλήθη άπό τά τέρατα τής κολάσεως, τούς έθνοπροδότες τής Φυλής μας. Ή Ελλη­νική υπέροχη Ψυχή της πέταςε εκεί ψηλά στά ουράνια, νά συναντήσει τον Αγωνιστή Μακεδονομάχο 'Ιερέα πατέρα της και τον επίσης άπανθρώπως εκτελεσθέντα Υπολοχαγό Ήρωα αδελφό της. Τά άνθρωπόμορφα τέρατα, οί καννίβαλοι δήμιοι τής νηπιαγωγού τοΰ Σκρά, δεν θά κατορθώσουν ποτέ νά καταλάβουν, ότι τό άπαίσιο φρικτό άνοσιούργημά τους έγινε λαμπρός μετεωρίτης πού θά φωτίζει στήν αιω­νιότητα όχι μόνον τό ιστορικό - ακριτικό Σκρά, όχι μόνον τήν 'Ελλάδα μας άλλα και ολόκληρη τήν Οικουμένη, διότι όλους τούς πολιτισμένους λαούς τής γής, συνεκλόνισε βαθύτατα ό ακατονόμαστος τρόπος εκτελέσεως τής Έθνομάρτυρος και συνεκίνησε άφάνταστα κάθε γνήσιο πατριώτη, τό με­γαλείο τής ψυχής τής ήρωίδος νηπιαγωγού ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΠΑΠΑΘΑ­ΝΑΣΙΟΥ.
Τό τραγικό αύτό δράμα τής οικογενείας ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ή ΖΙΑΡΑ, ολοκληρώθηκε μέ τόν έπισυμβάντα νευροψυχικό κλονισμό τής μεγαλυτέρας άδελφής τής νηπιαγωγού, ΑΝΤΩΝΙΑΣ, ή όποία παρακολουθώντας τό φρικτό μαρτύριο καί τήν θανάτωση τής Βασιλικής, είχε σάν ε­πακόλουθο τήν άθεράπευτη ψυχοπάθειά της. Τό άβουλο αύτό άνθρώπινο ράκος, περιεφέρετο επί έτη στό Δημόσιο Ψυχιατρείο τής Θεσσαλονίκης. Ύπαιτιοι της μεγάλης οικογενειακής τραγωδιας, είναι οι αρνησιπατριδες - μητραλοίαι τού Κ.Κ.Ε., οί άμετανοητοι έγκληματίαι τού Ελληνισμού.
Κατά τήν πανηγυρική συνεδρίαση τής 24ης Μαρτίου 1947, ή 'Ακα­δημία 'Αθηνών άπένειμε μεταθανατίως είς τήν 'Εθνομάρτυρα ΒΑΣΙΛΙ­ΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ «ΒΡΑΒΕΙΟΝ άρετής καί αύτοθυσίας καί ύπερτάτου πατριωτισμού».
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ
Απόσπασμα Εκθέσεως. Συνταχθείσης υπό τοΰ Γενικού Γραμματέως κ. Γεωργίου Π. Οικονόμου και άναγνωσθείσης ύπό αυτού έν τή πανηγυ­ρική Συνεδρία τής 'Ακαδημίας τής 24ης Μαρτίου 1947 περί τών απονε­μομένων Βραβείων, Μεταλλίων και 'Αριστείων.
ΒΡΑΒΕΙΟΝ 'Εθνικής αρετής και αύτοθυσίας και υπέρτατου πα­τριωτισμού απονέμει ή Άκαδημία μετά θάνατον εις τήν έν Σκρά μαρτυρήσασα δημοδιδασκάλισσα ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ.
Η διδασκάλισσα αύτη καταγόμενη εκ Σκρά είργάσθη επί μακρά έτη ώς νηπιαγωγός μεταξύ τών ξενόφωνων κατοίκων. Κατά τήν τελευταίαν διετίαν εις το χωρίον της δεν υπήρχον διδάσκαλοι, το οίκημα δε του σχο­λείου είχε πυρποληθή, αύτη συνεκέντρου εις τήν πατρικήν της οίκίαν όχι μόνον τά νήπια άλλα και τούς άλλους μεγαλυτέρους μαθητάς, τούς πα­ραμένοντας άνευ διδασκάλου και έδίδασκεν αυτούς Ελληνικά 'Εθνικά τρα­γούδια και γράμματα. Ένεκα τής δράσεως αυτής ταύτης ή Παπαθανασίου είχε προκαλέσει τήν μήνιν τών άντεθνικών στοιχείων τής περιοχής. Οτε κατά τάς περί τά μέσα τοΰ Νοεμβρίου τοΰ 1946 γενομένας μάχας τοΰ Ε­θνικού Στρατού κατά τών σλαβοαναρχικών συμμοριών κατελήφθη προσω­ρινώς τό Σκρά, ή διδασκάλισσα συνελήφθη πρώτη ύπό τών συμμοριτών και έβασανίσθη άπανθρώπως. "Ηρχισαν νά τής άποσποΰν τάς τρίχας τής κε­φαλής διά νά τήν άναγκάσουν νά φωνάξη διεθνιστικά συνθήματα και νά άρνηθή τήν πατρίδα της, άλλ' αύτη έμενε άκλόνητος εις τήν έθνικήν της πίστιν. Τής απέκοψαν τά δάκτυλα τής δεξιάς χειρός, διότι «μέ αύτά έμάθαινε τά παιδιά νά γράφουν Ελληνικά». Τής άπέκοψαν έπειτα τά ώτα και τήν ρίνα. Αύτη όμως έμεινε μέχρι τέλους άκλόνητος. Αί τελευταίαι αυτής λέξεις πριν έκπνεύση εκ τών συνεχισθέντων μαρτυρίων ήσαν «Ζή­τω ή Ελλάς». Ούδένα καταλείπει συγγενή, ίνα άπολάβη τό Βραβεΐον διότι οί μεν γονείς αύτης προαπέθανον (ό πατήρ της ήτο Ιερεύς Εθνικής δράσεως), ό δέ αδελφός της Υπολοχαγός τοΰ Εθνικού Στρατού έσφάγη ύπό αντεθνικών στοιχείων τω 1944, ή δέ μόνη επιζώσα αδελφή της θερα­πεύεται έν Ψυχιατρείω Θεσσαλονίκης.
Ακριβές άντίγραφον
ΒΛΑΧΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ταγ/ρχης - Δ/ντής Γ.Δ.Σ/Χ Μερ.

'Ακριβές απόσπασμα Έν 'Αθήναις τή 1η Μαΐου 1947
Ό Γενικός Γραμματεύς

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Π. ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΤΥΧΗ ΑΓΑΘΗ ΕΔΟΞΕ ΤΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΒΡΑΒΕΥΣΑΙ

ΑΡΕΤΗΣ ΕΝΕΚΑ ΚΑΙ ΑΥΊΌΘΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΟΥ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ ΑΝΕΤΠΕΙΝ ΔΕ ΤΑΣ ΤΙΜΑΣ ΕΝ ΤΗ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΣΤΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ ΑΝΗΓΥΡΕΙ ΕΤΟΥΣ ΕΒΔΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΕΣ­ΣΑΡΑΚΟΣΤΟΥ ΚΑΙ ΕΝΝΕΑΚΟΣΙΟΣΤΟΥ ΚΑΙ ΧΙΛΙΟΣΤΟΥ.

Κατά τήν ήμέραν τής άπονομής τοΰ Βραβείου δεν παρευρίσκετο κα­νένας συγγενής έξ αίματος νά δεχθή τήν υπέρτατη αυτή τιμή. Διότι ή μεν αδελφή της, άβουλο ράκος άνθρώπινο, ένοσηλεύετο είς τό Δημόσιο Ψυ­χιατρείο θεσσαλονίκης, το δέ παιδί, τοΰ άγρίως σφαγιασθέντος 'Υπολοχα­γού άδελφού της ήτο νήπιο μόλις τεσσάρων χρόνων, τήν έποχή έκείνη.

Τό Γενικό 'Επιτελείο Στρατού, τό έτος 1961 (15 έτη μετά τον άπάνθρωπο σφαγιασμό τής Διδασκαλίσσης), άναγνωρίζοντας τήν μεγάλη θυσία τής τραγικής νηπιαγωγού καί τιμώντας τήν Ιερά της μνήμη, έτοποθέτησε τήν χαλκίνη προτομή της είς τό προαύλιο τού νεοανεγερθέντος είς ΣΚΡΑ Δημοτικού Σχολείου, πού έγνώρισε καί αύτό κατά τό 1944 τήν καταστροφική μανία τής πυρπολήσεως τών έρυθρών καννιβάλων επιδρο­μέων τών ΕΑΜ - ΕΛΑΣ τοΰ ΚουΚουΕ.


'Επί τής προτομής

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΣΣΑ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ

ΕΣΦΑΓΙΑΣΘΗ ΤΗΝ 13ην ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1946 ΥΠΟ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΣΥΜΜΟΡΙΤΩΝ.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΕΞ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΗΡΩΪΔΟΣ ΔΙΑ ΝΑ ΔΕΧΘΗ ΤΗΝ ΤΙΜΗΝ, ΑΛΛ' ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΕΚ ΨΥΧΗΣ OΛΟΚΛΗΡΟΣ Η ΕΛΛΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ Η ΔΟΞΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ.

ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ ΕΣΤΗΘΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΓΕΣ, ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ, ΔΙΟΤΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΥ­ΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΕΣΤΗ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙ­ΚΗΣ ΙΔΕΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΑΡ­ΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΟΜΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ. 


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ: 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ – ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (ΚΚΕ, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΔΣΕ, ΟΠΛΑ, ΕΠΟΝ)

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΠΡΟΔΟΤΕΣ-ΛΑΜΟΓΙΑ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ 3247205323172042321

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ
ΟΜΑΔΑ στο FACEBOOK
Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item