Widgets

Φώτης Κόντογλου - Ἀσάλευτο θεμέλιο


Ο Φώτης Κόντογλου, συνέβαλε με το έργο του στην διατήρηση της Ελληνορθόδοξης Παράδοσής μας.Τα 16 μικρά κείμενα στο Ασάλευτο Θεμέλιο άλλοτε διηγήματα και άλλοτε συνεπτυγμνένα, δυσεύρετα σήμερα, αναδημοσιεύονται με σκοπό να αφυπνίσουν.

Φώτης Κόντογλου - Ἀσάλευτο θεμέλιο

Σήμερα νομίζεται καλὸς σὲ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος, ὅποιος δὲν νοιάζεται γιὰ τίποτα, ὅποιος δὲν νιώθει καμιὰ εὐθύνη. Ἀλλιῶς τὸν λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν χώρα μας, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας, τὴν παράδοσή μας, τὴν γλώσσα μας, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός. Οἱ ἀδιάφοροι παιρνοῦν γιὰ φιλελεύθεροι ἄνθρωποι, γιὰ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἔχουν γιὰ πιστεύω τὴν καλοπέραση, τὸ εὔκολο κέρδος, τὶς εὐκολίες, τὶς ἀναπαύσεις, κι ἂς μὴν ἀπομείνῃ τίποτα ποὺ νὰ θυμίζῃ σὲ ποιὸ μέρος βρισκόμαστε, ἀπὸ ποὺ κρατᾶμε, ποιοὶ ζήσανε πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴν χώρα μας. Ἡ ξενομανία μᾶς ἔγινε τώρα σωστὴ ξενοδουλεία, σήμερα περνᾶ γιὰ ἀρετή, κι ὅποιος ἔχῃ τούτη τὴν ἀρρώστεια πιὸ βαρειὰ παρμένη, λογαριάζεται γιὰ σπουδαῖος ἄνθρωπος.

Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα παζάρι ποὺ πουλιοῦνται ὅλα, σὲ ὅποιον θέλῃ νὰ τὸ ἀγοράσῃ. Καταντήσαμε νὰ μὴν ἔχουμε ἀπάνω μας τίποτα ἑλληνικό, ἀπὸ τὸ σῶμα μας ἴσαμε τὸ πνεῦμα μας. Τὸ μασκάρεμα ἄρχισε πρῶτα ἀπὸ τὸ πνεῦμα, καὶ ὕστερα ἔφθασε καὶ στὸ σῶμα. Περισσότερο ἀντιστάθηκε σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ὁ λαὸς καὶ βαστάξε καμπόσο, μὰ στὸ τέλος τὸν πῆρε τὸ ρεῦμα καὶ πάει καὶ αὐτός. Μάλιστα εἶναι χειρότερος ἀπὸ τοὺς γραμματισμένους. Τώρα μαϊμουδίζει τὰ φερσίματα καὶ τὶς κουβέντες ποὺ βλέπει στὸν κινηματογράφο, ἔγινε ἀφιλότιμος καὶ ἀδιάντροπος. Ἐνῷ πρῶτα ξεχώριζε ἀπὸ ἄλλες φυλές, γιατὶ ἦταν σεμνός, φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα ἔγινε ἀγνώριστος. Τὰ ὄμορφα χαρακτηριστικά του σβήνουνε μέρα μὲ τὴν μέρα. Καὶ οἱ λιγοστοὶ ποὺ διατηροῦνε ἀκόμη λίγα σημάδια ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς, παρασέρνονται σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ἀπὸ τοὺς πολλούς, ποὺ εἶναι οἱ ἔξυπνοι, οἱ συγχρονισμένοι, οἱ μοντέρνοι, ἀλλὰ ποὺ εἶναι στ᾿ ἀληθινὰ οἱ ἀναίσθητοι καὶ οἱ ἀποκτηνωμένοι. Οἱ καλοὶ ντρέπονται γιατὶ εἶναι καλοί, συμμαζεμένοι καὶ μὲ ἀνατροφή. Οἱ ἄλλοι τοὺς λένε καθυστερημένους. Συμπαθητικὸς ἄνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πιὰ σήμερα στὸν τόπο μας. Ἡ μόδα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἀντιπαθητικός, κρύος, ἄνοστος καὶ μάγκας. Μάλιστα ὅπως ὅλα φραγκέψανε, φράγκεψε καὶ ὁ μάγκας.

Οἱ πιὸ ἀγράμματοι ἀνακατώνουνε στὴν κουβέντα τους κάποια ἐγγλέζικα καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν χρειάζονται. Ὅσο γιὰ τοὺς γραμματισμένους, ὅλη ἡ γραμματοσύνη τους εἶναι νὰ μιλᾶνε ἐγγλέζικα καὶ σὲ λίγο καιρὸ δὲν θὰ ὑπάρχει Ἕλληνας νὰ μιλᾶ ἑλληνικά. Ἂς καταργηθῇ λοιπὸν ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ὁλότελα, νὰ μὴν κουράζονται τὰ παιδιά μας στὴν ἄσκοπη ἐκμάθευσή της. Κοιτάχτε τὰ παιδιά μας. Παρατηρεῖστε τὶς φυσιογνωμίες τους, τὸ βλέμμα τους, τὶς κουβέντες τους, τὰ ἀστεῖα τους, τὰ παιχνίδια τους. Ὅλα μυρίζουνε ... Ἑλλάδα, νὰ μὴν ἀβασκαθοῦμε! Τὸ μόνο ποὺ ἀπόμεινε ἑλληνικὸ εἶναι τὸ «ρέ». Τὸ μασκάρεμα γίνεται γοργὰ καὶ στὸ κορμὶ καὶ στὴν ψυχή. Οἱ λιγοστοὶ ποὺ ἀντιστέκονται ἀκόμη σὲ αὐτὸν τὸν κατακλυσμό, πῶς νὰ μπορέσουνε νὰ βαστάξουνε; Γύρω τους βογγᾶ ἡ μεθυσμένη ἀνθρωποθάλασσα. Ἔρχεται καινούργιος κόσμος! Τὸ κολοσσαῖο μὲ τὰ οὐρλιάσματά του σκεπάζει τὶς ψαλμῳδίες ποὺ λένε οἱ μάρτυρες, περιμένοντας τὰ θηρία νὰ τοὺς φᾶνε.

Ἀλλὰ ἂν θὰ λείψουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, μήπως θὰ ἀπομείνουν τὰ βουνά, οἱ ἀκροθαλασσιές, οἱ θάλασσες, τὰ νησιὰ καὶ τὰ βράχια μὲ τὸν ἑλληνικὸ χαρακτήρα τους; Καθόλου! Τὰ περισσότερα τὰ ἔχουνε ἀγοράσει ἄνθρωποι ποὺ ἤρθανε ἀπὸ τὸν βόρειο Ὠκεανό, ἀπόγονοι τῶν Βικίγκων. Ἐκεῖνα τὰ κακόμοιρα νησιὰ τί συμφορὰ ἔχουνε πάθει! Ἡ φτώχεια τους στάθηκε ἡ καταστροφή τους. Σήμερα τὰ ρημάξανε ἄλλοι κουρσάροι, πιὸ ἐπικίνδυνοι ποὺ σφάζουνε μὲ τὸ μπαμπάκι. Σκλαβώσανε τὰ νησιὰ μὲ εὐγενικὸ τρόπο, μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη. Τὰ ἄσπρα σπιτάκια τῶν νησιωτῶν, ποὺ ζούσανε σὲ αὐτὰ ἁπλοϊκοὶ καὶ συμμαζεμένοι ἄνθρωποι, θαρρεῖς πὼς γίνανε δημόσια. Κυκλοφοροῦν χιλιάδες φωτογραφίες τῆς Μυκόνου, τῆς Πάρου, τῆς Αἴγινας, τῆς Ὕδρας, καὶ ἀντὶ νὰ βλέπῃ κανεὶς στοὺς στενοὺς δρόμους τοὺς κάποιους ἀραιοὺς νησιῶτες ψαράδες, ψημένους στὴν θάλασσα καὶ νησιώτισσες μὲ τὰ σεμνά τους ροῦχα, βλέπει νὰ γυρίζουν κάποια πλάσματα μισόγυμνα ἢ ὁλόγυμνα, ξενόφερτα, ἀγκαλιασμένοι θεατρινίστικα καὶ νὰ κάνουνε κάποιες ἄνοστες ἐπιδείξεις «ταμπλῶ βιβᾶν», σὰ νὰ παίζουν στὸν κινηματογράφο. Καὶ ρωτᾶς, κουνώντας τὸ κεφάλι σου: τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν αὐτὰ τὰ δίποδα, μὲ ἐκεῖνα τὰ σπίτια καὶ μὲ τὰ στενοσόκκακα τῶν νησιῶν; Ταιριάζουνε μὲ αὐτά, ὅσο ταιριάζουνε οἱ τουρίστες μὲ τὰ σὸρτς μὲ τὸν Παρθενώνα ποὺ μπροστά του φωτογραφίζονται. Ὅμως ἐκεῖ στέκονται ὅσο νὰ φωτογραφηθοῦνε, καὶ δὲν ἔχουνε γιὰ σπίτι τοὺς τὸν ἀρχαῖο ναό, ἐνῷ τοῦτοι στὰ νησιά, κατοικοῦνε μέσα σὲ ἐκεῖνα τὰ ἀταίριαστα σπίτια. Ὅλα ὑπηρετοῦνε τὰ γοῦστα αὐτῶν τῶν ἀφεντάδων. Μάλιστα τόσο πολὺ ἀγαποῦν αὐτοὶ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ εἶναι ἐνθουσιασμένοι πὼς δὲν θὰ ἀφήσουνε τίποτα ἑλληνικὸ ὅπου πατήσουνε.

Καημένη Ἑλλάδα! Τί τέλος σὲ περίμενε! Μὰ δὲν ἔχεις μήτε κάποιον νὰ σὲ κλάψει, γιατὶ τὴν κηδεία σου τὴ γιορτάζουνε σὰν γάμο, μὲ χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια, ποὺ αὐτὰ εὐτυχῶς δὲν εἶναι ἑλληνικά. Ἀκοῦστε τὴν ἑξῆς ἱστορία: ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας, μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακίζουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: μὲ πιάσανε μάνα! Ἡ μάνα του τοῦ λέγει: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν θάλασσα! Πάλι λέγει ἡ μάνα: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: μὲ σγουρίζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ κόβουνε μὲ τὸ μαχαίρι! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ βράζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ μασᾶνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Πίνουνε κρασὶ μάνα! Τότε ἐκείνη ἀναστέναξε καὶ φώναξε: Ἄχ, σὲ ἔχασα παιδί μου! Γιατὶ τὸ κρασὶ εἶναι ὁ ἀντίμαχος τοῦ χταποδιοῦ, ἐπειδὴ τὸ λιώνει στὸ στομάχι. Δηλαδὴ ἡ μάνα δὲν φοβήθηκε μήτε τὸ μαχαίρι, μήτε τὴν φωτιά, μήτε τὰ δόντια, ἀλλὰ τὸ κρασί, ποὺ εἶναι πιὸ ἤρεμο καὶ ἀθῷο μπροστὰ στὰ μαχαίρια καὶ τὰ δόντια. Ἡ Ἑλλάδα σὰν τὸ χταποδάκι πέρασε ἀπὸ φωτιές, δόντια, μαχαίρια, ἀλλὰ πνεῦμα ΔΕΝ παρέδινε. Ὁ Φράγκος δὲν ἔρχεται μὲ μαχαίρια, πιστόλια καὶ φωτιές. Ἦρθε μὲ χάδια καὶ γλυκόλογα. Ἦρθε μὲ δῶρα, μὲ λεφτά, νὰ ἀνακουφίσῃ τὴν φτώχεια μας, νὰ διασκεδάσῃ μαζί μας, νὰ χορέψῃ μαζί μας, νὰ μᾶς εὐκολύνῃ τὴν ζωὴ μὲ τὰ μηχανήματά του. Ὅπως τὸ χταποδάκι ἔλιωσε στὸ κρασί, ἔτσι καὶ ἡ Ἑλλάδα κοντεύει νὰ χαθῇ ἀπὸ τὸ γλυκὸ κρασὶ ποὺ τὴν μέθυσε καὶ δὲν ξέρει τί κάνει καὶ ξεγυμνώθηκε καὶ στρήνιασε καὶ ἐκ τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτισεν.


Tι είναι η Ρωμηοσύνη;

«Μυστικά άνθη». Κραυγές στην παρακμή του σήμερα.


Ο Φώτης Κόντογλου, κατά κοινή ομολογία, είναι ένας από τους μεγάλους Δασκάλους του Γένους. Με όλο το λογοτεχνικό του έργο, άλλα και με την ίδια του τη ζωή, φωταγωγεί το νόημα της εθνικής και θρησκευτικής Παράδοσης των Ελλήνων.
Ότι προήλθε από τη γραφίδα του, δεν έχει μόνο αισθητική αξία, αλλά και χυμούς αγνά ελληνικούς. Τα κείμενά του και το συνταιριασμένο με το συγγραφικό του ύφος ήθος του βίου του είναι "πηγή ζωής" για μας, αλλά και για τις επόμενες γενεές.
Γι' αυτόν, μπορούμε να πούμε πως είναι μια μορφή πολύ κοντινή πνευματικά κι εφάμιλλη σε φεγγοβολή με το Μακρυγιάννη και τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Εντρυφώντας στο λόγο του Κόντογλου, αντλείς από κει μέσα το "ύδωρ το αλλόμενον", το αθάνατο νερό της Ιστορίας μας

"Τί είναι τα "Μυστικά Άνθη";
"Ένα στεφάνι, καμωμένο από λουλούδια λογισμών 
κι αισθημάτων, κομμένα από τον πάντερπνο κήπο
της όλης συγγραφικής παραγωγής Του Κόντογλου..."
(Από τον πρόλογο του εκδότη)

                                              --//--

Ο Φώτης Κόντογλου, απ τους τελευταίους δασκάλους του Ελληνικού Γένους, που όσο ζούσε δε φιλούσε κατουρημένες ποδιές, αλλά στηλίτευε αλύπητα τη σαπίλα, σε αντίθεση με τους σημερινούς ψευτοδιανοούμενους και τους υμνωδούς της ηθικής παραλυσίας, έγραφε στα κείμενα του στα "Μυστικά Άνθη" (σελ. 337-338).

Μια συλλογή άρθρων που κατά καιρούς είχε γράψει στον Τύπο.
Σήμερα μετά απο 60 χρόνια, φαντάζουν σαν να είναι γραμμένα μόλις χθες.
Ο κυρ Φώτης τους φώναζε από τότε, αλλά ποιός τον άκουγε...
Αν τα έγραφε σήμερα βέβαια, θα ανακυρησόταν ενθικιστής και ρατσιστής και χωρίς καλά καλά δίκη, θα βρισκόταν πίσω από τα σίδερα κανενός κελιού, από τα «προοδευτικά» φερέφωνα της νέας τάξης, τους φρουρούς του συνταγματικού τόξου, τους ολετήρες του ελληνισμού.
Εμείς δεν θα τολμήσομε ούτε παραλληλισμό με το σήμερα στα άρθρα του Κόντογλου του τότε, ούτε σχολιασμό, αφού μέσα από αυτά είναι ξεκάθαρο ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον πιο κυνικό και αυταρχικό τρόπο.
Διαβάζοντας τα, αποτυπώνουν με απόλυτη ακρίβεια και σαφήνεια, τη σημερινή πραγματικότητα, για ένα και μόνο απλούστατο λόγο.
Όλα τα διεθνή βάρβαρα σκουλίκια αλλά και τα ντόπια εξαπτέρυγα τους που κατά καιρούς ορέγονται την Ελλάδα, είναι τόσο φτηνα, τόσο ποταπά και άνοα πνευματικά, που τα ίδια αρχέγονα σενάρια τους, έρχονται και εφαρμόζουν κατά καιρούς, χωρίς να αλλάζουν ούτε κατά κεραία το σχέδιο δράσης τους.
Αυτό και μόνο, είναι αρκετό για να καταλάβει ο σημερινός Έλληνας τη δική του πνευματική ανωτερότητα. Η φτήνεια και η επανάληψη του ουτοπικού βαρβαρισμού, μπροστά στο πνεύμα δημιουργικότητας και πανουργίας σκέψης του Έλληνα Οδυσσέα.
Γι αυτό ακριβώς το λόγο εξαφανίζουν την παράδοση, την ποίηση, την ελληνική λογοτεχνία. Και μας μπουκώνουν τη σαβούρα της υποκουλτούρας τους ακόμη και στην παιδεία, ώστε να παραμένομε χωρίς την πολύτιμη γνώση που θα μας κάνει να ανανήψομε, να σηκώσομε το κεφάλι, να αναντρανίσομε.
Γιατί αν έχοντας την αυτογνωσία και την ιστορικη γνώση τους κοιτάξει ο Έλληνας κατάματα , αυτομάτως πέφτει σαν χάρτινος πύργος σε ένα ντόμινο αυτοκαταστροφής, όλο το σαθρό, ουτοπικό τους οικοδόμημα που φροντίζουν με τους εδώ εφιάλτες και τα απαραίτητα εξαπτέρυγα, να μας επιβάλουν, να μας δουλοποιήσουν, να μας εκποιήσουν.
Διάβασε, Μάθε, Σήκωσε το κεφάλι και Κοίτα τους κατάματα.
Το φοβούνται και το τρέμουν.
ΤΟΤΕ θα σωθείς !



ΈΓΡΑΦΕ ο Κόντογλου…

 «Το νεοελληνικό κράτος το ελευθέρωσαν οι Έλληνες, αλλά το έστησαν οι Βαυαροί και το κυβερνούν 10-15 οικογένειες, δυναστείες πολιτικών.
Το κράτος αυτό, αντί να αναδείξει τις αρετές του λαού, την αντοχή, την καρτερία, το πνεύμα θυσίας και αυταπάρνησης, που το κράτησαν όρθιο στα χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιάς, «φρόντισε» να εκλύσει τις χειρότερες ροπές του και να υποσκάψει τον εσώτερο χαρακτήρα του, το φιλότιμό του. Από την πρώτη ημέρα του ελεύθερου βίου του, οι δαίμονες της πατρίδας, οι πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τον λαό σε κομματικά σουλτανάτα.
«Οι πολιτικοί μας και οι ξένοι τρώγονταν και καθένας κοίταζε να περισκύση η δική του φατρία. Άλλος το ήθελε Αγγλικόν, άλλο Ρούσικον, άλλος Γαλλικόν… τήραγαν να πάρουν κάνα λεπτό, ότι εις την Ελλάδα ηύραν αλώνι ν’ αλωνίσουν».
 (Μακρυγιάννης, «Απομνημονεύματα»).


Το κράτος αυτό το ανέστησε το αίμα του λαού του, με τους πολέμους του ’12-’13, για να έρθουν μετά οι άπληστες κομματικές συμμορίες, να το βυθίσουν στο Διχασμό και να το οδηγήσουν στο μικρασιατικό σφαγείο. Το κράτος αυτό είδε τον ανθό του να πολεμά με ηρωισμό στα βουνά της Ηπείρου και της Μακεδονίας αυτοκρατορίες ολάκερες, για να βρεθεί μετά από έξι χρόνια εμφυλίου αιματοκυλίσματος, ντροπιασμένο, ερειπωμένο «παλιόψαθα των εθνών».
Γιατί;
Για το ποια «φατρία θα περισκύση».
«Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί και θυσίες και ήττες κι άλλες μάχες, για πράγματα που κιόλας ήταν από άλλους αποφασισμένα», θρηνεί ο Ρίτσος στην «Ελένη».
Το κράτος αυτό έδιωξε τα καλύτερα παιδιά του στα ξένα και στοίβαξε τα υπόλοιπα σε τρισάθλιες τερατουπόλεις, μεταβάλλοντας τα σε κομματικά υποζύγια τυχοδιωκτών και απατεώνων.
Το κράτος αυτό με εκφυλιστική απάθεια και δειλία ανέχτηκε ένα σφύζον και θαυμαστό κομμάτι του Ελληνισμού, να ποδοπατείται και να δηώνεται από τις ορδές του Αττίλα.
Το κράτος αυτό, αντί να συνέλθει από την καταστροφή, επανέφερε τους ίδιους «εθνοσωτήρες» και τα εκγονά τους για να συνεχίσουν απτόητοι το ψεύτισμα των ψυχών και την διάλυση της πατρίδας.
Και βαπτίζει τους διαγουμιστές της Κύπρου φίλους και τους στηρίζει αναίσχυντα στην επέλασή τους προς την Δύση. Το κράτος αυτό ανέχθηκε μία δράκα σλαβοτουρκόγυφτων να μαγαρίζει το όνομα της Μακεδονίας και να τους εκλιπαρεί ψοφοδεώςγια συνεννόηση.
Το κράτος αυτό επέτρεψε σε μία ολιγομελή, άνομη ομάδα καλαναρχών, να μετατρέψει τη διασκέδαση και την ενημέρωσή του, σε διδασκαλείο ηθικής παραλυσίας και διαφθοράς.
Την παιδεία σε αναξιοκρατικό άντρο, μπουκώνοντας τα παιδιά με άχρηστες γνώσεις και γεμίζοντάς τα «με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία, για το πώς θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα». Και επιτρέπει να κυκλοφορούν μες στις τάξεις βιβλία-προπαγανδιστικά σκουπίδια, πολύ πιο επικίνδυνα από Τουρκοκρατίες.


Το κράτος αυτό καταμόλυνε ακόμα και την Δικαιοσύνη- «πράγμα πολλών χρυσίων τιμιώτερον» κατά τον Πλάτωνα. Οι ανεπάγγελτοι, επαγγελματίες πολιτικοί,
όταν κρίνονται για ατασθαλίες παράγοντες του αντίπαλου κόμματος, εκθειάζουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.
Όταν λογοδοτούν οι ίδιοι προπηλακίζουν τη Δικαιοσύνη και διαπομπεύουν τους λειτουργούς της εκτοξεύοντας ύβρεις και ονειδισμούς.
Το κράτος αυτό κομματικοποίησε τις «ένστολες» δυνάμεις του τόπου, διαβρώνοντας την επαγγελματική τους συνείδηση. Τα νέα ιδεώδη των στρατιωτικών είναι οι γρήγορες προαγωγές και οι διοικήσεις.
Το κράτος αυτό εμπορευματοποίησε τον έξοχο πολιτισμό μας. Η ελληνική μουσική παράδοση ψυχομαχεί. Την περιφρονούν οι Ελληνόπαιδες, την μυκτηρίζουν, υποτονθορίζοντας (=μουρμουρίζοντας) τις «μουσικές δημιουργίες» των διαφημιστικών.
Κατάντησε την νεολαία νευρόσπαστο, λικνιζόμενο στους ρυθμούς του κάθε μασκαρά, που υποδύεται τον καλλιτέχνη.
Το ανίκανο κομματικό κράτος διέφθειρε την γλώσσα μας – «εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών» (Ελύτης).
Από τον 19ο αι. ακόμη ο συγγραφέας Χουρμούζης διεκτραγωδεί και γράφει για τα εκτρώματα της γλωσσικής ξενομανίας των Ελλήνων: «Συμπεριφορά γελοιωδεστάτη… ξιπασμένων οψιπλούτων αηδεστάτη επίδειξις! Πτωχοαλαζονεία αξία οίκτου, γλώσσα παρδαλή!».
Το κομματικό αυτό κράτος νοικιάζει μισθοφόρους «ψευτοδιανοούμενους», για ευνουχισμό της κοινωνίας και άλωση των ψυχών. «Γνωρίζω μερικούς όπου σχεδόν εντρέπονται να λέγωσιν ότι είναι Έλληνες!», έγραφε συγγραφέας του 18ου αι.
Το κράτος αυτό, το ψευτορωμαίικο, ανέχεται εδώ και δεκαετίες να το απομυζούν τρεις-τέσσερις οικογένειες και τα πορφυρογέννητα, πολλές φορές κνωδαλώδη, βλαστάρια τους, ομού με τις στρατιές των κηφήνων, τωνσφουγγοκωλάριων που τους δορυφορούν.

Και όταν στέρεψε η ευρωπαϊκή θηλή, φόρτωσαν στον λαό τις μαγαρισιές και τις ανομίες τους, ρίχνοντάς τον βορά στα νύχια της τοκογλυφικής κτηνωδίας.
«Στ’ όνομα της αλήθειας, ας μου συγχωρεθεί η σημερινή οργή, οργή ιερή και χίλες φορές δίκαιη. Χρόνια τώρα κάνω υπομονή, για να αποθρασύνουνται ολοένα αυτά τα φουσκωμένα χαρτοφάναρα.
Η Ελλάδα είναι εκεινού που δωρίζει σ’ αυτή έργα τιμημένα, κανωμένα με αίμα και με υπομονή, έργα που τα κάνει μονάχα η αγάπη. Δεν έχει κανένα δικαίωμα απάνω στην Ελλάδα ο «γυμνοσάλιαγκας», που τον καθίζει στην «έδρα» κάποιος ασήμαντος πολιτικός.
Αυτά τα πρόσωπα που λέγω, τα πήρανε δεν ξέρω ποιοί από τις επαρχίες, κάτι δασκαλάκια φοβισμένα, και τα θρονιάσανε στα υπουργεία, στα Πανεπιστήμια και στ’ άλλα πόστα της πολιτείας, και γινήκανε, αυτά τα ψοφήμια, θηρία ανήμερα, να καταξεσκίσουν κάθε άξιον εργάτη….
Καθαρίστε από την πνευματική πανούκλα τη δυστυχισμένη την Ελλάδα, για να μπορέσουνε να δουλέψουνε οι άξιοι δουλευτάδες….
Τα σκουλήκια που είπα, για να σώσουνε την τιποτένια ύπαρξή τους, δεν αφήνουνε καμμιά άξια ψυχή να ορθοποδήσει, από συμφέρον κι από φθόνο. Όλοι τούτοι οι πνευματικοί σαλταδόροι έχουνε πιάσει τα πόστα, όλα τα πόστα, κι η δύναμή τους είναι ιερή συμμαχία που έχουνε κάνει μεταξύ τους, ενώ ο καθένας είναι σαν μιά μυτζήθρα, που παριστάνει το κάστρο.

Αλλά είναι δεμένοι μεταξύ τους, όπως είναι οι κάμπιες κολλημένες η μία στον πισινό της άλλης.
Μόλις τις χωρίσει κανένας ψοφάνε.
Έτσι πρέπει να γίνει και με τις ανθρωποκάμπιες που μαραζώνουνε το πνευματικό ολόδροσο δέντρο της φυλής μας.
Τίμια αδέρφια μου, Έλληνες καθαρογεννημένοι, ξεριζώστε αυτά τα φαρμακερά βρωμοχόρταρα!»

(Φώτης Κόντογλου, «Μυστικά Άνθη», σελ. 338, εκδ. «Αστήρ» 1977)


ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ


.... «Θα καθόμαστε να κυττάζουμε τώρα παπάδες και Ορθοδοξίες»;
Μα αυτούς δεν τους μέλλει κι αν εξαφανισθεί από τον κόσμο κάθε ελληνικό πράγμα. Και θα εξαφανισθεί όχι τόσο εύκολα με τον αμερικανισμό που πάθαμε, όσο αν γίνουμε στη θρησκεία παπικοί. Γιατί γι' αυτού πάμε.
Παπική Ελλάδα θα πει αξαφάνιση της Ελλάδας. Να γιατί είπα πως είναι πολύ σπουδαίο ζήτημα αυτές οι ερωτωτροπίες που αρχίσανε κάποιοι κληρικοί δικοί μας με τους παπικούς, κι η αιτία είναι το ότι δεν νοιώσανε τι είναι Ορθοδοξία ολότελα, μ' όλο που είναι δεσποτάδες.
Το κακό είναι πως ο λαός δεν πήρε, καλά - καλά, είδηση για τη συνωμοσία.......Πίστη ασάλευτη στην Ορθοδοξία, που εμείς οι προκομμένοι την πήραμε κληρονομιά και την πουλάμε «αντί πινακίου φακής» και ασπασμού της παντόφλας του Πάπα!
Μα σε τέτοιο σημείο εκφυλισθήκαμε; Αιτία είναι η έμφυτη ματαιοδοξία μας, που μας κάνει να θέλουμε να φαινόμαστε έξυπνοι συγχρονισμένοι, προοδευτικοί, κι όχι καθυστερημένοι. Με τη συναίσθηση της κατωτερότητας που αποχτήσαμε, φοβόμαστε σαν τον διάβολο μήπως μας πούνε «παλιά μυαλά, παλιοημερολογίτες, καθυστερημένους».
Και τρέχουμε να πάμε πρώτη σε κάθε κίνηση που περνά για «μοντέρνα», θέλεις μίμηση της «αφηρημένης ζωγραφικής», θέλεις ακαταλαβίστικες «λογοτεχνίες» (καημένη λογοτεχνία, πού κατάντησες!), θες φιλοπαπισμός, θες φιλοαμερικανισμός, στα πάντα, στα ντυσίματα μας(προ πάντων της νεολαίας), στον τρόπο που μιλάμε και σκεπτόμαστε, ακόμα και στις χειρονομίες.

Δηλαδή, καταντήσαμε μαϊμούδες του ανθρωπίνου γένους «εν ονόματι της προόδου και της θαυμάσιας εποχής μας».

Σας θυμίζουν, σας λένε κάτι οι κραυγές που έρχονται ψίθυροι, για να γίνουν καμπάνες, τα παλιά άρθρα του Κόντογλου;
Αν όχι, αλλάξτε πλευρό στην πολυθρόνα και συνεχίστε το χουζούρι.
Αν κάτι σας ξύπνησαν, αν νοιώσατε κάτι να γαργαλά στις φλέβες σας, το ελληνικό φιλότιμο αν άρχισε να σιγομουρμουρίζει στη συνείδηση,
Ήρθ’ ο καιρός ν’ ΑΝΑΝΤΡΑΝΙΣΟΜΕ !


Βυζαντινός Αντίλαλος
keritisriver.blogspot.com

Το Μέλλον μας είναι η Παράδοση





Toυ Ilija Srpski (The Soul of East) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ 

Αν υπάρχει ένα κοινό θέμα που μπορεί να βρεθεί ανάμεσα στα μεγάλα μυαλά της Ανατολής του 19ου και 20ου αιώνα - άνδρες όπως ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο Nikolay Danilevsky, ο Κονσταντίν Λεόντιεφ, ο Konstantin Pobedonostsev, ο Ivan Ilyin ή ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, καθώς όπως και μεγάλων της εποχής από τη Δύση, όπως ο Edmund Burke, ο Joseph de Maistre, ο JuanDonoso Cortes, ο Όσβαλντ Σπένγκλερ και ο Julius Evola - είναι η αναζήτηση της διάσωσης του ουσιαστικού νοήματος και σκοπού της ύπαρξης του ανθρώπου. 

Διερευνώντας κριτικά τα θέματα που σχετίζονται με τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές στη μετά τον Διαφωτισμό/ πρώιμη Μοντέρνα εποχή, αυτοί οι στοχαστές τοποθετήθηκαν εξ ορισμού αντίθετα με τις περισσότερες από τις επικρατούσες κοινωνικές τάσεις της εποχής τους. Τόσο μπροστά ήταν, τόσο σε βάθος όσο και σε αυστηρότητα της ανάλυσής τους, που μπορούμε δικαίως να τους θεωρούμε ακόμη και σήμερα ως τους πραγματικούς συγχρόνους, τους οραματιστές με ισχυρή φαντασία και αποδεδειγμένη ικανότητα να βλέπουν στο μέλλον. Επομένως, είναι φυσικό για εκείνον που είναι πιστός σε μια αιώνια Παράδοση, παρ’ όλους τους ιδιαίτερους τρόπους και τις συνθήκες της ζωής που μπορεί να τον περιτριγυρίζουν κάθε περίοδο οποιασδήποτε εποχής, να κρατήσει σταθερή την διαχρονική σοφία και την καθοδήγηση που αυτοί οι άνδρες με βάθος μπορούν να προσφέρουν.

Ας θέσουμε τον ισχυρισμό αυτό σε μια προοπτική: Ακριβώς πριν από εκατό χρόνια, σε αυτό που ήταν ουσιαστικά ο άξονας της ισχύος όλων των γνωστών ανθρώπινων πολιτισμών - μια Ευρώπη αυτοκρατοριών και αποικιών - ξέσπασε, σε αντίθεση με όλες τις προσδοκίες των απλών ανθρώπων σε ολόκληρη την ήπειρο εκείνη τη χρονική στιγμή, ένας αδελφοκτόνος πόλεμος μιας τιτάνιας κλίμακας. Ο επιμελής ιστορικός προφανώς γνώριζε περισσότερα από ό, τι ο καθημερινός πολίτης, αν και ακόμη και ο ίδιος δεν μπορούσε να εντοπίσει τι ακριβώς προκάλεσε μια αλυσιδωτή αντίδραση που άλλαξε ολόκληρη την πορεία της γνωστής ιστορίας. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η καταστροφή ήταν απολύτως αντιφατική προς την ίδια την ίνα της αυτοκρατορικής τάξης της τόσο παγιωμένης μέχρι την παραμονή της σύγκρουσης, με σχεδόν κάθε γνωστή ευρωπαϊκή μοναρχία εκείνης της εποχής σε οικογενειακές σχέσεις με μια άλλη μέσω μεμονωμένων μελών των αντίστοιχων οικογενειών τους.

Τρεις από τους μεγαλύτερους γνωστούς μονάρχες της εποχής – ο Νικόλαος Β' της Ρωσίας, ο Γουλιέλμος Β' της Γερμανίας και ο Γεώργιος Ε’ της Μεγάλης Βρετανίας - ήταν όλοι ξαδέλφια. Για το λόγο αυτό και μόνο, η Ευρώπη, λατρεμένη και αγαπητή σε όλο τον κόσμο, θα έπρεπε να διαμείνει πολύ περισσότερο από ό, τι πράγματι συνέβη. Αντ’ αυτού, υπέστη ολική κατάρρευση σε τέσσερα χρόνια ενός ολοκληρωτικού πολέμου.



Ο Νικόλαος Β΄ φροντίζει για τους άντρες του σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο. Πίνακας του Pavel Ryzhenko.


Ο άνθρωπος δεν μπορεί να τοποθετήσει ένα λουκέτο για το πεπρωμένο του. Ωστόσο δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο εκείνο που αψηφά όλες τις κοινές προσδοκίες, ανεξάρτητα από την πιο ευρέως διαδεδομένη αντίληψη της πραγματικότητας που μπορεί να υπάρχει στην εποχή μας. Αυτή η αντίληψη είναι κοινή μεταξύ όλων που έχουν τις ρίζες τους σε αυτό που κάποτε ξέραμε ως χριστιανική Ευρώπη. Παραδόξως, όλο το μακελειό και η αναταραχή του Μεγάλου Πολέμου, που αναγνωρίζεται ως μια αποτυχία από μόνος του, δεν ανέκοψε την πρόοδο της σύγχρονης τεχνολογίας στην ριζική αναμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας. Αντίθετα, ο πόλεμος μας προώθησε σε μια εντελώς διαφορετική ύπαρξη, μια κατάσταση που έχει διαμείνει μέχρι την παρούσα στιγμή. 

Φανταστείτε, για παράδειγμα, ο Μεγάλος Πόλεμος, από κάποιο παράξενο περιστατικό να σταματούσε, τόσο γρήγορα και αυθαίρετα, όπως είχε αρχίσει και ο παλιός κόσμος να συνέχιζε να υπάρχει και να προχωρούσε με έναν σταθερό, συνήθη ρυθμό. Οι υπολογιστές μπορεί να μην υπήρχαν, όπως τους ξέρουμε, οι κινητήρες των αυτοκινήτων θα ήταν σπάνιοι και μη δημοφιλείς και οι σιδηρόδρομοι θα ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένοι και καλά συντηρημένοι. Το εντελώς καταστροφικό και τραυματικό φαινόμενο του πολέμου μπορεί να προκαλέσει μεταβολές εξαιρετικά μεγάλου μεγέθους. Ο πυρετώδης αγώνας για την απόκτηση όλο και πιο αποτελεσματικών όπλων για τη δολοφονία και την καθυπόταξη του εχθρού μπορεί επίσης με τη σειρά του να μετατρέψει μόνιμα το σύνολο του πολιτικού τοπίου μέσω της τεχνολογικής ανάπτυξης.

Εδώ πρέπει να εξετάσουμε τον παράγοντα της μονιμότητας – που μυστηριωδώς συμπίπτει με το αντίθετο ενδεχόμενο των ξεριζωμένων προσδοκιών που αναφέρθηκε νωρίτερα. Οι τεκτονικές αλλαγές συμβαίνουν εντελώς ξαφνικά, όμως μόλις διαμορφωθούν μια νέα «μονιμότητα» απορρέει, εντελώς διαφορετική από τις συνθήκες που υπήρχαν πριν από τη στιγμή της μετάβασης…. Δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς μια προφανή επιθυμία για αλλαγή σε ένα μεταμοντέρνο κόσμο φαινομενικά πεινασμένο για ιδέες και ρημαγμένο από αξίες, αλλά και με μια μυριάδα αντικρουόμενων επιθυμιών. Ορισμένες από αυτές τις επιθυμίες έχουν ήδη αρχίσει να αποφέρουν αποτελέσματα, ακόμη και πριν ακόμη κατακτήσει τη λαϊκή συνείδηση ένας ολοκληρωτικός μετασχηματισμός​.



Μία ορατή περίπτωση είναι η σύγκλιση των φονταμενταλιστών ισλαμιστών μαχητών από πολλές χώρες στη Συρία και στο Ιράκ. Κάθε ένας από αυτούς τους τζιχαντιστές απαντά στην ίδια κλήση, με τη βοήθεια βέβαια, των παραγόντων άσκησης επιρροής στην Ουάσιγκτον, την Ευρώπη, και τα κράτη του Κόλπου, να διεξάγουν «ιερό πόλεμο» και να διαμορφώσουν το μέλλον του κόσμου σύμφωνα με τις αρχές τους. Τα αποτελέσματα μέχρι στιγμής, περιττό να πούμε, είναι μια απίστευτη αγριότητα, μια πλήρης αποτυχία για ένα τμήμα της ανθρωπότητας να αντιληφθεί μια δίκαιη και ειρηνική κοινωνία. 

Ίσως το μεγαλύτερο λάθος των μουτζαχεντίν, εκτός από την θλιβερά τυφλή άγνοια τους, είναι η μεγαλύτερη δυνατή αποφασιστικότητα τους να επιστρέψουν όλη τη ζωή στο παρελθόν - και όχι μόνο στο οποιοδήποτε παρελθόν, αλλά σε εκείνο που κυβερνάει μια συγκεκριμένη φυλή ανθρώπων, μαζί με την κυριαρχία της γλώσσας τους, τα έθιμα και τον τρόπο ζωής τους, πάντα, μέχρι το τελευταίο γράμμα, αν είναι δυνατόν. Και ακόμη και αν καταφέρουν να επιτύχουν κάθε έναν από τους στόχους τους, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ένας τέτοιος θρίαμβος θα τους φέρει ικανοποίηση. Η επάνοδος στην ζωή μιας άλλης εποχής είναι μια άκαρπη προσπάθεια, καθώς αναιρεί την αξία όλων των πραγμάτων που ευεργετικά για τον άνθρωπο έχουν επιτευχθεί ή εφευρεθεί δια μέσω των χρόνων και των αιώνων μετά την οποιαδήποτε «εξιδανικευμένη» εποχή.


Με ένα παράλληλο μηδενιστικό τέλος, η δυτική φιλελεύθερη επίθεση στην ανθρώπινη ουσία, μέσω της διάδοσης της ομοφυλοφιλίας και της τελικής διάλυσης των δύο φύλων, εξελίχθηκε διαδοχικά μέσα από τον σκληρό αγώνα κοινωνικής μηχανικής ενός αιώνα, ιδιαίτερα όσον αφορά την βίαιη διάβρωση της οικογένειας ως πυρήνα της κοινωνίας για την επιβίωσή της. Μεταξύ τόσο των τζιχαντιστών όσο και των πολεμιστών της «ισότητας» βρίσκουμε μια ασύνετη, παράλογη ανάγκη να προσαρμόσουμε τη φύση μας σε προκατειλημμένες σύγχρονες έννοιες της ανθρώπινης ύπαρξης και αλληλεπίδρασης, αντί να αναγνωρίσουμε τα εγγενή χαρακτηριστικά και τις ανάγκες της ανθρωπότητας στο σύνολό της, διαχρονικές αξίες που δεν περιορίζονται από συγκεκριμένες συνθήκες και τρόπους ζωής. Όποια και αν είναι τα προσχήματά της, η νεωτερικότητα δεν μπορεί να σημάνει την πλήρη διαγραφή του παρελθόντος με μια βύθιση στο μηδέν, αλλά δεν μπορεί ποτέ να μας οδηγήσει πίσω σε ένα παρελθόν που έχουμε ήδη ζήσει.



Η Παράδοση ακόμη και στην κοινωνικο-πολιτική πτυχή της επιδιώκει να ανακτήσει την ουσία του ανθρώπου, εκπληρώνοντας τον υπερβατικό σκοπό του, παρέχοντας παράλληλα εγγυήσεις για την πατρίδα, την οικογένεια και την ταυτότητα. Στην αυξανόμενη αντοχή της στην Δυτική επιθετικότητα, η Ρωσία όλο και περισσότερο γίνεται το επίκεντρο της παραδοσιακής αναβίωσης,επιδιώκοντας να αποκαταστήσει τα καλύτερα στοιχεία μιας μνημειώδους κληρονομιάς. Αυτό είναι, φυσικά, προς το συμφέρον της Ρωσίας, αλλά θα επωφεληθεί επίσης μια εντελώς νέα γενιά της ανθρωπότητας - όλα σε συνδυασμό με τη διατήρηση, οτιδήποτε είναι καλό από την σημερινή εποχή, σε Ανατολή και Δύση, ως θέμα της ιστορικής συνέχειας. Η παλαιά παγανιστική Ρώμη κατέρρευσε, αλλά τελικά βρήκε νέα ζωή στην Κωνσταντινούπολη, την νέα χριστιανική Ρώμη. 

Και έτσι σήμερα ο γεωγραφικός άξονας του ανθρώπινου πολιτισμού μετατοπίζεται αποφασιστικά από την Ευρω-Ατλαντική πλευρά που βρίσκεται σε αποσύνθεση, σε μια νέα και πολλά υποσχόμενη Ευρασία, στην Ανατολή και πάλι. Η αναβίωση μέσα από την Παράδοση κατευθύνει τον δρόμο προς τα εμπρός. Η παράδοση είναι το μέλλον μας. redskywarning.blogspot.gr

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ 4843757189615171848

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item