Widgets

Ο ανυπέρβλητος Παύλος Μελάς (29 Μαρτίου 1870 – 13 Οκτωβρίου 1904)


Η «πολιτικώς ορθή» προσέγγιση της Ιστορίας στα πλαίσια του σημερινού αντεθνικού και προσεχώς πολυφυλετικού Κράτους, θα σπεύσει να χαρακτηρίσει την εξιστόρηση τούτη, ως κήρυγμα μίσους. Είναι βλέπετε σαφέστατα προκλητικό, να γράφει κανείς για τους Ήρωες και Μάρτυρες του Ελληνικού Έθνους σε μια εποχή κατά την οποία βασιλεύει η υποτέλεια και η δουλοπρέπεια.Πολλώ δε μάλλον, όταν το Καθεστώς επιδιώκει δολίως να βαφτίσει τον ραγιαδισμό ως «σεβασμό προς την διαφορετικότητα», σπέρνοντας κίβδηλα κηρύγματα συναδέλφωσης με λαούς που ανέκαθεν εποφθαλμιούσαν την ιερή Ελληνική γη, ενώ ταυτόχρονα ονομάζει την ηττοπάθεια σωφροσύνη, θαρρώντας πως κατ’ αυτόν τον τρόπο, αποποιείται των εγκληματικών του έναντι του Έθνους, ευθυνών. 

Η αρχέγονα ελληνική Μακεδονική Πατρίδα - την οποία η σημερινή κατάπτυστη κυβέρνηση των πολιτικών ανδρείκελων παζαρεύει στους διεθνείς οργανισμούς, διακηρύσσοντας αναίσχυντα και με περίσσιο θράσος πως είναι έτοιμη να συμβιβαστεί με την παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» σε μία σύνθετη ονομασία για το κρατίδιο των Σκοπίων- δεν αποδόθηκε στο ελληνικό Κράτος δια υπογραφών και συμφωνιών.Αντιθέτως, απελευθερώθηκε από τον οθωμανικό ζυγό και απέκρουσε την βουλγαρική επιβουλή χάρη στην λάμψη των ελληνικών κανονιών και την κοφτερή λεπίδα του ελληνικού ξίφους! Ποτίστηκε δε, από το Αίμα της θυσίας χιλιάδων Μαρτύρων και Ηρώων, οίτινες ανταποκρίθηκαν γενναίως στο κάλεσμα των σκλαβωμένων τους αδερφών. Εις εξ αυτών υπήρξε ο ανυπέρβλητος Παύλος Μελάς.

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε την 29η Μαρτίου του 1870 στην Μασσαλία της Γαλλίας. Ο πατέρας του, Μιχαήλ, υπήρξε πετυχημένος έμπορος, διαθέτοντας μέρος της περιουσίας του για εθνικούς και κοινωνικούς σκοπούς, σύμφωνα με την παράδοση της πατριωτικής αυτής οικογένειας η οποία έλκει την καταγωγή της από την Ήπειρο. Τέσσερα έτη μετά την γέννηση του Παύλου, η οικογένεια Μελά εγκαθίσταται στην Αθήνα, όπου περνά την παιδική του ηλικία μαζί με τα έξι αδέρφια του ο κατοπινός Ήρως του ένδοξου Μακεδονικού Αγώνος. Εντός της οικογενειακής εστίας, ο νεαρός Παύλος γίνεται μάρτυς της εθνικής δράσεως του πατέρα του, η οποία δεν περιορίζεται μονάχα σε φλογερές πατριωτικές θέσεις επί των εθνικών θεμάτων αλλά φτάνει μέχρι του σημείου της φύλαξης οπλισμού, ο οποίος επρόκειτο να αποσταλεί στους επαναστατημένους και μαχόμενους τον Οθωμανό κατακτητή, Κρήτες αδελφούς. Βαθύτατα επηρεασμένος από το οικογενειακό περιβάλλον, ο Παύλος δεν αργεί να εκφράσει το όνειρό του: να καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό ώστε να αγωνισθεί για την απελευθέρωση των υπόδουλων συμπατριωτών του!

Το όνειρό του θα γίνει πραγματικότητα το έτος 1886. Τρεις μόλις μέρες πριν από τις εισαγωγικές εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων, σημειώνει στο προσωπικό του ημερολόγιο: «Επιλέγων το στάδιο αυτό, δεν υπήκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και εις τον τόπον μου... Αυτή είναι όλη μου η φιλοδοξία και, όπως κάθε καλός στρατιώτης, θέλω να υπηρετήσω την Πατρίδα μου και δι' αυτήν να αποθάνω. Καμιά δυσκολία δεν θα με σταματήσει... Δεν θα υποχωρήσω ποτέ προ των εμποδίων. Προς το παρόν, άλλωστε, δεν θα υποστώ εις την Στρατιωτικήν Σχολήν, παρά πειθαρχίαν, ολίγον σκληράν, και μερικές στερήσεις...». Τον Σεπτέμβριο του έτους εκείνου, ο Παύλος Μελάς γίνεται δεκτός στη Σχολή. 

Ο πατέρας, περήφανος Ηπειρώτης Εθνικιστής, τον συμβουλεύει: «Υποταγή στο καθήκον, έτσι θα πάρωμε τα Γιάννενα», εκφράζοντας στον γιό του τον μεγάλο του πόθο για την απελευθέρωση των πατρογονικών εστιών. Κι η μητέρα του Ελένη, του δίνει την ευχή της: «ο Θεός μαζί σου, γιέ μου»… Ένα μήνα μετά, τον Οκτώβριο του 1886, ορκίζεται πρωτοετής Εύελπις. Με έντονα φορτισμένη διάθεση, δείγμα της απολύτου συνειδήσεως της εθνικής αποστολής την οποία ανέλαβε, γράφει στον πατέρα του: «Σεβαστέ μου πατέρα... Προχθές το πρωί έδωσα τον νενομισμένον όρκον... Σας βεβαιώ ότι ορκίσθην έχων πλήρη συναίσθησιν των υπό του όρκου επιβαλλομένων καθηκόντων, σταθεράν δεν απόφαση να τα εκτελέσω. Διά τούτο και εκ βάθους καρδίας ωρκίσθην υπακοήν εις τους νόμους της Πατρίδος, σέβας, πίστιν και αφοσίωσιν εις τον Βασιλέα μου, και ότι θέλω υπερασπίσει μέχρι τελευταίας πνοής την Σημαίαν και την Πατρίδαν... Πριν τελειώσω την επιστολή μου σας παρακαλώ, Σεβαστέ μου πατέρα, να μ' ευχηθείτε όπως ο Θεός με βοηθήσει να τηρήσω εντίμως τον όρκον μου, μέχρι τελευταίας στιγμής της ζωής μου»!

Κατόπιν πενταετούς φοιτήσεως, μέσα από στερήσεις και σκληραγώγηση σώματος και πνεύματος, ο Παύλος Μελάς αποφοιτά με τον βαθμό του Υπολοχαγού του Πυροβολικού, τον Αύγουστο του 1891. Επί τρίμηνο, υπηρετεί αρχικά ως απλός στρατιώτης και ακολούθως ως υπαξιωματικός στους στάβλους και στους θαλάμους του Α΄ Συντάγματος Πυροβολικού. Το καλοκαίρι του 1891, μετά την αποφοίτησή του, γνωρίζει τη Ναταλία Δραγούμη, κόρη του πολιτικού Στέφανου Δραγούμη και αδερφή της επιβλητικότερης ίσως μορφής του Ελληνικού Εθνικισμού, του Ίωνος Δραγούμη. Στην οικογένεια Δραγούμη, ο φλογερός πατριωτισμός του νεαρού αξιωματικού θα αποκτήσει την ιδεολογική αποκρυστάλλωση, μετατρέποντάς τον σε συνειδητοποιημένο πλέον, Εθνικιστή. Χαρακτηριστική επ’ αυτού, είναι επιστολή του Παύλου Μελά προς τη σύζυγό του: «τα πολυάριθμα παραδείγματα πατριωτισμού και θάρρους φυσικού, αλλ' ιδίως ηθικού, τα οποία συνάντησα εις την αγαπητήν, την αγία σου οικογένεια μ' εβοήθησαν», γράφει γεμάτος ευγνωμοσύνη. Το 1894, ο Παύλος και η Ναταλία αποκτούν το πρώτο τους παιδί. Είναι ο Μιχαήλ, τον οποίο φωνάζουν χαϊδευτικά Μίκη.

Το έτος 1897, ο νεαρός αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού θα λάβει το Βάπτισμα του Πυρός. Η πεδινή πυροβολαρχία στην οποία υπηρετεί, διατάσσεται να μεταβεί στη Λάρισα. Αποχαιρετά την οικογένειά του και επιβιβάζεται με τη μονάδα του σε πλοία τα οποία ξεκινούν από το λιμάνι του Πειραιά και καταλήγουν στο Βόλο. Από εκεί η πεδινή πυροβολαρχία του Μελά θα μεταβεί στη Λάρισα, αναμένοντας το ξέσπασμα των πολεμικών επιχειρήσεων. Ο ενθουσιασμός του, εκδηλώνεται εξόχως, μέσα στα γράμματα προς την αγαπημένη του σύζυγο: «είμαι ευτυχής μόνον με την ιδέαν ότι είμεθα εδώ διά να υπερασπίσωμεν την πατρίδα» και συνεχίζει «από στιγμής εις στιγμήν αναμένομεν να φύγωμεν. Ο Θεός να δώση»! Και η μεγάλη ημέρα για τον Εθνικιστή Παύλο Μελά, έρχεται στις 5 Απριλίου του 1897: «Ευχηθήτε υπέρ Πατρίδος μόνον. Ασπάζομαι πάντας. Εύχομαι Μίκης αισθανθή ποτέ και αυτός χαράν μου», γράφει καιγόμενος από τον εθνικιστικό του ενθουσιασμό!

Ο άκρατος παροξυσμός της πολεμικής συγκρούσεως, μετατρέπεται για τον Παύλο Μελά σε βαθύτατη απογοήτευση για την έκβασή της, μετά από τριάντα μέρες ενός πολέμου, ο οποίος πέρασε στην Ελληνική Ιστορία υπό τον τίτλο «ο ατυχής πόλεμος». Η ανακωχή της 6ης Μαΐου του 1897, τον συνθλίβει ψυχολογικά. Τούτη τη δοκιμασία έρχεται να επιβαρύνει, λίγες εβδομάδες μετά, ο θάνατος του πατέρα του. Ο Παύλος Μελάς υπομένει την απώλεια του αγαπημένου του πατέρα, ταυτόχρονα με την ανείπωτη θλίψη της εθνικής καταστροφής. Το χτύπημα είναι βαρύ, όμως εκείνος δεν χάνει την Πίστη του στην πραγμάτωση των εθνικών πεπρωμένων. Άλλωστε από την σκλαβωμένη Μακεδονία, καταφθάνει στην ελεύθερη Πατρίδα πλήθος ζωηρών περιγραφών φρικαλεοτήτων ενόπλων βουλγάρικων συμμοριών εις βάρος του ντόπιου ελληνικού πληθυσμού. Στα 1900, ο Παύλος Μελάς προχωρά στο αποφασιστικό βήμα: εντάσσεται στο Μακεδονικό Κομιτάτο, το οποίο αποτελεί την ελληνική απάντηση στη τρομοκρατική δράση των Βούλγαρων κομιτατζήδων.

Η ελληνική Κυβέρνηση, υπό την πίεση του εξοργισμένου από τις βουλγαρικές ωμότητες Ελληνικού Λαού, καθίσταται αδύνατο να μείνει απαθής μπροστά στα όσα δραματικά βιώνουν τα εν Μακεδονία σκλαβωμένα αδέρφια. Ο Παύλος Μελάς και τρεις ακόμη αξιωματικοί, οι Α. Κοντούλης, Α. Παπούλας και Γ. Κολοκοτρώνης, λαμβάνουν την άδεια να εισβάλουν στα κατεχόμενα μακεδονικά εδάφη, προκειμένου να εκτιμήσουν τις δυνατότητες της ελληνικής αντίστασης. Προς τούτο και τους παραχωρούνται διαβατήρια, στα οποία αναγράφονται ψευδώνυμα. Ο Παύλος Μελάς επιλέγει το ψευδώνυμο Μίκης Ζέζας, Μίκης από το χαϊδευτικό του γιού του και Ζέζας από το αντίστοιχο χαϊδευτικό της κόρης του Ζωής. Τούτο είναι τ’ όνομα που θα στοιχειώνει Βούλγαρους και Τούρκους και θα γεμίζει ελπίδα κι ενθουσιασμό τον υπόδουλο Ελληνισμό της Μακεδονικής γης!

Την 24η Φεβρουαρίου 1904, σημειώνει γεμάτος περηφάνια στο ημερολόγιό του: «σήμερον επί τέλους εκπληρούται ο πόθος μου»! Δεν παραλείπει να επισκεφτεί τον τάφο του πατέρα του, να μεταφέρει, θαρρείς, λίγη από τη χαρά του σπουδαίου νέου της αποστολής του. Επιστρέφει στην οικογένειά του, αποχαιρετά τη σύζυγο και τα παιδιά του με την ιαχή «Ζήτω η Μακεδονία!» και αναχωρεί για την πραγμάτωση του ιστορικού του πεπρωμένου.

Μετά από ένα δύσκολο και κοπιώδες ταξίδι, ο Μίκης Ζέζας και οι σύντροφοί του, πατούν τα ιερά χώματα της μακεδονικής, ελληνικής Πατρίδος. Περιδιαβαίνει την μακεδονική ύπαιθρο, αντλεί πληροφορίες, δημιουργεί δίκτυο πληροφοριών, συντονίζει δράσεις και κυρίως εμψυχώνει τους σκλαβωμένους μας αδελφούς που προσμένουν με περίσσια λαχτάρα την ώρα της Λευτεριάς. Εντούτοις, η παρουσία του στη Μακεδονία έχει προδοθεί και γίνει γνωστή στις οθωμανικές αρχές. Δια κρυπτογραφικής επιστολής, ο Ίων Δραγούμης τον πληροφορεί πως η κυβέρνηση των Αθηνών θα τον καλέσει να επιστρέψει, προκειμένου να μετριαστούν οι τουρκικές αντιδράσεις. Δίνεται μεγάλος αγώνας ούτως ώστε να πειστεί ο ενθουσιώδης Μίκης Ζέζας να εγκαταλείψει τα μακεδονικά εδάφη και να επιστρέψει στην Αθήνα. Τέτοιος ήταν ο ζήλος για την ιερή του αποστολή, ώστε οι σύντροφοί του υποχρεώθηκαν να του υπενθυμίσουν σε έντονο ύφος πως είναι Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και οφείλει να τηρήσει τον Όρκο του για υπακοή στις εντολές! Μόνον δι’ αυτού του τρόπου, επείσθη ο Μίκης Ζέζας να λάβει την απόφαση να εγκαταλείψει την Μακεδονία.

Τον Μάρτιο του 1904, ο Παύλος Μελάς βρίσκεται στην Αθήνα, όμως η Ψυχή του περιδιαβαίνει τα μακεδονικά βουνά. Την 8η Μαρτίου, σημειώνει στο ημερολόγιό του: «Το ψύχος είναι δριμύτατον. Τα πόδια μας παγωμένα, διότι η πυκνοτάτη δρόσος επάγωσε και περιπατούμεν επί πάγου. Πίπτομεν ημιθανείς σχεδόν, τυλισσόμενοι εις την κάπαν μας. Εν τούτοις είναι περίεργον ότι τα βασανιστήριά μας τώρα μόνον τα ενθυμούμεθα. Όταν τα υφιστάμεθα, ο νους μας όλων ήτο εις την Μακεδονίαν»! Κινητοποιεί τις αθηναϊκές πατριωτικές οργανώσεις, γυρεύοντας υλικά και πολεμικά εφόδια προκειμένου να οργανώσει την ελληνική αντίσταση στο σκλαβωμένο μακεδονικό έδαφος, μιλά με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό για τον πόθο των Μακεδόνων για ένοπλη αντίσταση ενάντια στον οθωμανό κατακτητή και τους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Στα τέλη του Ιουνίου του 1904, δέχεται την επίσκεψη δύο Κοζανιτών, οι οποίοι και τον ενημερώνουν πως έχουν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ένοπλο αντάρτικο, ζητώντας του να μεσολαβήσει προκειμένου τούτο να τεθεί υπό τη διοίκηση Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού, ώστε να επιτύχει. 

Ο Παύλος Μελάς συγκινείται βαθύτατα, η δε ευχή των δύο Ελλήνων από την Κοζάνη, να τον δουν σύντομα κοντά τους, φλέγει την καρδιά του! Τίποτε δεν μπορεί να σταθεί ικανό να βαστάξει τον Μίκη Ζέζα μακριά από την αγαπημένη του Μακεδονία: στις 19 Ιουλίου, μετά από αμέτρητους κινδύνους και κακουχίες, βρίσκεται στην Κοζάνη! Το οργανωτικό του δαιμόνιο τίθεται σε αδιάκοπη δράση, οργανώνοντας τις τοπικές εστίες του ελληνικού αντάρτικου. Αναθαρρούν οι υπόδουλοι Έλληνες και τ’ όνομα του Μίκη Ζέζα σιγοψιθυρίζεται στα ελληνικά ώτα, γεμίζοντας τον σκλαβωμένο Μακεδονικό Ελληνισμό με ελπίδα. Οι Μακεδόνες τον λατρεύουν κι εκείνος τους ανταποδίδει την αγάπη τους, θέτοντας εξ’ ολοκλήρου τον εαυτό του στη διάθεση του Μακεδονικού Αγώνος. Γεμάτος συγκίνηση, γράφει στην αγαπημένη του σύζυγο: «δεν έχεις ιδέα πόσο πατριωτισμό έχουν αυτοί οι άνθρωποι, πρέπει κανείς να γνωρίζει τους κινδύνους που καθημερινά διατρέχουν, για να εννοήσει και το θάρρος και τον πατριωτισμό τους».

Πράγματι, οι υπόδουλοι Έλληνες της Μακεδονικής γης, ζουν υπό το καθεστώς της συνεχούς και ανελέητης βουλγαρικής τρομοκρατίας. Βούλγαροι κομιτατζήδες επιχειρούν τον εκβουλγαρισμό των ντόπιων πληθυσμών, ενώ απειλούν με αφανισμό εκείνους που αντιστέκονται. Ο Μίκης Ζέζας αντιλαμβάνεται αμέσως, πως πρώτο του μέλημα είναι να κάμψει το κλίμα τρομοκρατίας μέσω της τρομοκρατίας: από στόμα σε στόμα, διαδίδεται σε ολάκερη την μακεδονική ύπαιθρο πως οι αντάρτες του Ζέζα θα κάψουν τα σπίτια εκείνων που θα τολμήσουν να συμπράξουν με τους βούλγαρους κομιτατζήδες! Τούρκοι και Βούλγαροι τον αναζητούν απεγνωσμένα, δίχως να κατορθώσουν να τον εγκλωβίσουν. Ο Μίκης Ζέζας έχει πλέον γίνει σύμβολο του Αγώνα και θρύλος στα μάτια των σκλαβωμένων Μακεδόνων!

Επιστρέφει στην Αθήνα, μετά από 20 ημέρες ακατάπαυστης δράσης. Ζητά επιτακτικά από την ελληνική κυβέρνηση την άδεια να σχηματίσει εκστρατευτικό σώμα, για να τσακίσει τους κομιτατζήδες και να αποτελέσει ένα διαρκή εφιάλτη για τον Τούρκο κατακτητή. Στη Μακεδονία όμως, το κλίμα της βουλγαρικής τρομοκρατίας προς τους ελληνικούς πληθυσμούς φθάνει στο απόγειό της. Η ελληνική κοινή γνώμη έχει ευαισθητοποιηθεί από το δράμα των υπόδουλων Ελλήνων ο Αγώνας λαμβάνει νέα διάσταση. Ο Παύλος Μελάς μοιάζει πλέον με λιοντάρι κλεισμένο σε κλουβί: η ελευθερία του ταυτίζεται με την επιστροφή του στην αιώνια ελληνική γη της Μακεδονίας. Στις 18 Αυγούστου, η οικογένειά του τον ξεπροβοδίζει για ύστατη φορά. Δεν αποχαιρετούν η σύζυγος και τα τέκνα του, έναν κοινό θνητό: αποχαιρετούν έναν Ημίθεο που γυρεύει τον Θάνατο για το υπέρτατο Ιδανικό της Λευτεριάς της Πατρίδος!

Στις 27 Αυγούστου, πατά ξανά τα μπολιασμένα με χιλιάδες χρόνια Ελληνικής παρουσίας χώματα. Επικεφαλής αντάρτικου σώματος 35 ανδρών(Μακεδόνων, Κρητικών και Μανιατών), ο Καπετάν Μίκης Ζέζας εκτελεί χρέη Αρχηγού του Μακεδονικού Αγώνος ενάντια στους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Έχει την εντολή να οργανώσει υπό τις διαταγές του και τις ένοπλες ελληνικές ομάδες που δρουν στην περιοχή Μοναστηρίου-Καστοριάς. Στην Καστοριά δε, κρατά άσβεστη τη φλόγα της αντίστασης ο μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης, ο οποίος και δεν λησμονεί να δίνει θάρρος στον υπόδουλο Ελληνισμό: «όπου να ‘ναι φτάνουν από κάτω και Ελληνικά σώματα. Κρητικοί και Μανιάτες. Θα δεις κάθε κλαδί και παλικάρι»! Τα παλικάρια του Μίκη Ζέζα εκριζώνουν και τσακίζουν αλύπητα τις βουλγαρικές εστίες στα χωριά. Τιμωρούν αλύπητα τους προδότες που συμπράττουν με τον εχθρό, θέτοντας σε θανάσιμο κίνδυνο την αρχέγονα ελληνική Μακεδονική Πατρίδα. Και οι μέχρι τότε τρομοκρατημένοι Έλληνες, σπεύδουν να ενταχθούν στο ένοπλο αντάρτικο του Μακεδονικού Αγώνος!

Η δράση του Ζέζα και των ανταρτών του, έχει προκαλέσει τον τρόμο στους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Ανίκανοι εκείνοι να τον αντιμετωπίσουν, αποβλέπουν στην αντίδραση των Τούρκων. Στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Μίκης Ζέζας και οι Σύντροφοί του, Μακεδονομάχοι αντάρτες, βρίσκουν στο διάβα τους προς συνάντηση με έτερο ελληνικό αντάρτικο σώμα, το χωριό Στάτιστα(ή Σιάτιστα). Ο Καπετάν Ζέζας δίνει εντολή στα παλικάρια του να ξεκουραστούν. Ο υπαρχηγός του, Νίκος Πύρζας, αντιδρά διότι υπάρχουν πληροφορίες πως τουρκικό απόσπασμα κινείται στην ευρύτερη περιοχή. Ο Μίκης Ζέζας αποκρίνεται: «είναι αμαρτία, τα παιδιά κουρασμένα, βρεγμένα ας μείνωμεν εις το χωριό να στεγνώσουν ολίγον». Η βουλγάρικη συμμορία του κομιτατζή Μήτρου Βλάχου, η οποία πληροφορήθηκε για την άφιξη του Μίκη Ζέζα, δεν χάνει καιρό: σπεύδει να ενημερώσει τους Τούρκους και σύντομα το χωριό περικυκλώνεται από τουρκικό απόσπασμα 150 ανδρών. Η μάχη που ακολουθεί, είναι λυσσαλέα και βαστά δύο περίπου ώρες.
Το τέλος του Ήρωος Παύλου Μελά, περιγράφεται γλαφυρά στο τηλεγράφημα του Έλληνα Προξένου στο Μοναστήρι, προς το υπουργείο των Εξωτερικών στην Αθήνα:

«Παρελθούσαν Τετάρτην, 13 τρέχοντος (Οκτωβρίου) ημετέρων ευρεθέντων εν χωρίω Στάτιστα και περί ώραν 5 μ.μ. ήρξατο πυρός κατά των ημετέρων. Ημέτεροι απήντησαν γενναίως, μετά δίωρον δε ανταλλαγήν πυροβολισμών, απεφάσισαν επιχειρήσωσιν έξοδον. Παύλος Μελάς ώρμησε πρώτος επί κεφαλής αυτών, οπότε σφαίρα τουρκική πλήξασα αυτόν κατά την οσφυακήν χώραν, ετραυμάτισε θανασίμως. Σύντροφοί του τον... εναπέθεσαν παρακειμένω οικίσκω, ένθα, μετά ημίσειαν ώραν, διαρκούσης πάντοτε συμπλοκής, εθνικός ήρως ησύχασε».

Ο θρύλος θέλει οι τελευταίες λέξεις που εξήλθαν του στόματος του Ήρωος Παύλου Μελά, να είναι οι εξής: «Βούλγαρος να μη μείνει»! Το αίμα του φυσικού ηγέτη του Μακεδονικού Αγώνος, πότισε το αιώνιο δέντρο της Φυλής και έδωσε να ξεπηδήσουν εξ’ αυτού οι μεταγενέστεροι μαχητές της απελευθέρωσης της Μακεδονικής, Ελληνικής Πατρίδας.

Σε μια εποχή δειλών και προσκυνημένων, η τιτάνια και μυθική μορφή του Παύλου Μελά τίθεται φυσιολογικά στο περιθώριο και την αφάνεια. Άλλωστε πρέπει να εκλείψουν οι Ήρωες του ένδοξου Παρελθόντος, προκειμένου να πάρουν τη θέση τους τα κατασκευασμένα, κίβδηλα πρότυπα του μεταπολιτευτικού κόσμου. Σε πείσμα των καιρών, εμείς οι Χρυσαυγίτες, ορκισμένοι στο Αίμα της Θυσίας του Εθνικιστή Αντάρτη Παύλου Μελά, αναλαμβάνουμε το Ιερό Καθήκον της περιφρούρησης της ελληνικότητος της Μακεδονίας μας. Εμπρός μας, στέκει αγέρωχος και χαμογελαστός ο Μίκης Ζέζας και στο πλάι μας ακολουθούν οι χιλιάδες των Μακεδονομάχων που έπεσαν μαχόμενοι για τη Λευτεριά του Ελληνικού Λαού και της αιωνίας Πατρίδος!


13 Οκτωβρίου 1904: Περνά στο πάνθεον των Ηρώων ο Παύλος Μελάς - Ο Ελευθερωτής της Μακεδονίας


Όσο ευφάνταστα μπορεί κανείς να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα χωρίς την πρόωρη απώλεια του Ίωνα Δραγούμη το 1920, άλλο τόσο ευφάνταστα αναρωτιέται πώς θα ήταν αν ο Παύλος Μελάς δεν είχε σκοτωθεί τόσο νωρίς. Το ότι και τα δύο αυτά πολύ σημαντικά πρόσωπα της νεώτερης ιστορίας μας είχαν συγγενικό δεσμό και ταυτότητα σκέψεων και ενεργειών μπορεί να είναι μια απλή συγκυρία ή μπορεί και να οφείλεται μέσα στην ατμόσφαιρα που ανατράφηκαν…     

Εκατόν δέκα χρόνια συμπληρώνονται αυτόν τον μήνα από τον θάνατο του Παύλου Μελά. Λίγο έως πολύ όλοι γνωρίζουμε τον πατριωτισμό και τη θυσία του για να εξασφαλισθεί η ελληνικότητα της Μακεδονίας. Ένας νεαρός και ενθουσιώδης αξιωματικός που εγκατέλειψε την ηρεμία της υπηρεσίας και τη γαλήνη ενός μεγαλοαστικού αθηναϊκού σπιτιού για να πιάσει το καριοφίλι και κάτω από την προστασία μιας μάλλινης κάπας να πρωταγωνιστήσει σ’ έναν εντελώς  αβέβαιο αγώνα.

Ο Μακεδονικός Αγώνας, που ο Παύλος Μελάς, μαζί με πολλούς άλλους, σφράγισε τον Οκτώβριο του 1904 με τον άδικο και ηρωικό του θάνατο, είναι ένας μεγάλος σταθμός της εθνικής μας πορείας: Μεγάλος γιατί οδήγησε στη σωτηρία και στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και έγινε αφορμή να αποκαλυφθούν και πάλι οι θεμελιακές εκείνες αρχές, που συνιστούν το διαχρονικό χαρακτήρα του Έλληνα.

Ο Παύλος Μελάς, κατά τη διάρκεια των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, πέραν από τα εκ γενετής προτερήματα και ελαττώματά του, ανέπτυξε, ως ένα μεγάλο βαθμό, την προσωπικότητά του και απέκτησε τα ωραία ιδανικά του κάτω από τη συνεχή επιρροή της οικογενειακής του παράδοσης, του οικογενειακού περιβάλλοντος, της συμπεριφοράς και της πατριωτικής δράσης του αγωνιστή πατέρα του, των σοβαρών πολιτικοστρατιωτικών γεγονότων που συνέβησαν στην περίοδο 1878-1885, αλλά και του εθνικού παλμού που επικρατούσε-την ίδια εποχή- σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και κυρίως στα Δημοτικά Σχολεία και Γυμνάσια της χώρας. 

Επομένως, συνειδητή και αταλάντευτη ήταν η απόφασή του να διαλέξει το υψηλό λειτούργημα του αξιωματικού, γιατί πίστευε ακράδαντα ότι με αυτόν και μόνον τον τρόπο θα μπορούσε να υπηρετήσει την πατρίδα του και για αυτήν να θυσιαζόταν. Έτσι λοιπόν, τον Αύγουστο του 1891, ο Παύλος Μελάς, ύστερα από πενταετή ευδόκιμη φοίτηση στο Στρατιωτικό Σχολείο Ευελπίδων (ΣΣΕ), διανύοντας το 21°έτος, ονομάσθηκε Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, έδωσε τον όρκο του Αξιωματικού. Πίστευε ότι ο στρατός αποτελεί το μεγαλύτερο εθνικό σχολείο, από το οποίο όλοι θα αποφοιτήσουν και έτσι θα αποκτήσουν ενιαία αντίληψη επ' αγαθώ της Πατρίδος.

Ο Παύλος είχε γνωρίσει τη Ναταλία αρχικά ως Εύελπις, στην τελευταία τάξη του Σχολείου, σε κάποια φιλανθρωπική αγορά. Λίγο αργότερα, ως Ανθυπολοχαγός, την ξανασυνάντησε στην Κηφισιά σε ορισμένες συναναστροφές και η αμοιβαία συμπάθεια όπως και η σφοδρή έλξη που γρήγορα αναπτύχθηκαν, είχαν ως ευτυχή κατάληξη το Μάρτιο του 1892 να τελέσουν τους αρραβώνες τους, παρά τις κάποιες επιφυλάξεις των γονέων τους, λόγω του νεαρού της ηλικίας τους. Οι γάμοι του Παύλου και της Ναταλίας τελέσθηκαν λίγο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1892, στο σπίτι των Δραγούμηδων στην Κηφισιά, όπου παρέστησαν όλοι οι συμμαθητές του Παύλου στο ΣΣΕ. Οι νεόνυμφοι εγκαταστάθηκαν αρχικά στην πατρική κατοικία του Παύλου, αλλά ύστερα περίπου από ένα χρόνο νοίκιασαν ένα μικρό σπίτι κοντά στους στρατώνες του πυροβολικού. 

Στα μέσα του 1894 γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, που το ονόμασαν Μιχαήλ, όπως τον πατέρα του Παύλου, αλλά που στο σπίτι ύστερα τον φώναζαν Μίκη. Η χαρά του Παύλου ήταν απερίγραπτη, βλέποντας το γιο του να μεγαλώνει και μετά την υπηρεσία του αφιέρωνε σε αυτόν τον περισσότερο χρόνο του. Πέρα όμως από την ειδυλλιακή οικογενειακή ατμόσφαιρα, ο Παύλος Μελάς άρχισε σιγά-σιγά να ανησυχεί και να θλίβεται με τους επικρεμάμενους κινδύνους που αντιμετώπιζε η πατρίδα μας και ειδικότερα με την αποτελμάτωση των εθνικών θεμάτων.Το 1900, ήταν τοποθετημένος στο 2° ΣύνταγμαΠυροβολικού στην Αθήνα, η δε υπηρεσία του κυλούσε μονότονα, χωρίς να διαφαίνεται στοορατό μέλλον προοπτική προαγωγής (ήδη συμπλήρωνε δέκαχρόνια ως Ανθυπολοχαγός) ήγενικότερης βελτιώσεως της καταστάσεως του στρατεύματος.Την ίδια εποχή απέκτησε και δεύτερο παιδί, κοριτσάκι, τη Ζωή.

Ως αξιωματικός είχε πάρει μέρος στον ατυχή πόλεμο του 1897 και παρά τον ενθουσιασμό του, είχε δει τότε να συντρίβονται ως διά μαγείας τα εθνικά όνειρα της εποχής.Το Ελληνικό Κράτος, δυστυχώς, έχοντας εξέλθει ταπεινωμένο, καθημαγμένο και οικονομικά κατεστραμμένο από τον πόλεμο του 1897, τα πρώτα χρόνια δεν έδωσε μεγάλη σημασία στα τεκταινόμενα στη Μακεδονία και δε διέγνωσε εγκαίρως το μεγάλο κίνδυνο εκβουλγαρισμού του ελληνικού πληθυσμού. Η Βουλγαρία μεγάλωσε, η Ελλάδα ταπεινώθηκε και, επιπλέον, δέχτηκε τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο το 1898.Μέσα στην περίεργη ατμόσφαιρα των ημερών που ακολούθησαν, έχοντας χάσει τον πατέρα του, με τον οποίο ήταν στενά συνδεδεμένος, συνέχισε απρόσκοπτα να πιστεύει στα εθνικά οράματα αποκατάστασης των αλύτρωτων ελληνικών πληθυσμών.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες ο Μακεδονικός Αγώνας στις αρχές του 20ού αιώνα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο 1904-1908, εντάθηκε από την πλευρά των Βουλγάρων με την αποστολή ένοπλων ομάδων, που προσπαθούσαν να επιβάλλουν στους ελληνικούς πληθυσμούς να προσχωρήσουν στη Βουλγαρική Εξαρχία.  Ιδιαίτερα στρέφονταν κατά των Ελλήνων δασκάλων και ιερέων, ώστε οι πληθυσμοί να μένουν ακέφαλοι εκπαιδευτικά και εκκλησιαστικά και να υποτάσσονται ευκολότερα στις βουλγαρικές αξιώσεις.
Η  προπαγάνδα γινόταν στα σχολεία και τις εκκλησίες, με δασκάλους και ιερείς που στέλνονταν από τη Βουλγαρία.

Οι Έλληνες αντέδρασαν φτιάχνοντας περισσότερα σχολεία και εκκλησίες, περισσότερους δασκάλους και ιερείς. Η αφοσίωση του κλήρου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο αποτελούσε στοιχείο συσπείρωσης των χριστιανών γύρων από την «ελληνική ιδέα». Φωτισμένοι και δυναμικοί ιεράρχες, με το θάρρος τους, κατάφεραν να αντιστρέψουν το κλίμα.
Με πλήρη συναίσθηση των κινδύνων, κυρίως όμως του εθνικού χρέους του, ανέλαβε πρόθυμα την πολυπόθητη γι αυτόν μυστική αποστολή στη Μακεδονία. Ήταν σε συνεχή επικοινωνία με τον Ίωνα Δραγούμη, ο οποίος, μεταξύ άλλων του έγραφε: «καταφεύγω σε σένα γιατί είσαι ο καλλίτερος πατριώτης που είδα στην Ελλάδα» και του συνιστούσε να εργασθούν σκληρά και συντονισμένα για να σωθεί η Μακεδονία. 

Ο Παύλος ανταποκρίθηκε αμέσως στο κάλεσμα αυτό και πήγε από τους πρώτους για να ενισχύσει των Ελλήνων που ζούσαν εκεί υπό οθωμανικό καθεστώς, κυρίως όμως για να οργανώσει την άμυνα απέναντι στη δράση των Βούλγαρων κομιτατζήδων. Μόνον έτσι μπόρεσαν να αναθαρρήσουν οι Έλληνες εκεί και να προετοιμασθεί η απολύτρωση της ελληνικής Μακεδονίας. Αξίζει να σημειωθεί, ότι στο σύντομο διάστημα που ο Ανθυπολοχαγός Παύλος Μελάς αγωνίζεται με όλες τις δυνάμεις του για την ιερή υπόθεση της Μακεδονίας, βρίσκει ότι είναι εθνικά αναγκαίο και ηθικά απαραίτητο να  αποστείλει μια επιστολή προς ένα “Νεαρό Εύελπι’’, ως μια ανεπανάληπτη διαχρονική υποθήκη προς όλους τους Ευέλπιδες, στην οποία γράφει:

«Η ζωή είναι πόλεμος. Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η ΝΙΚΗ.
Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, ν’ αγαπάς, να μην πονάς.
Ένας είναι ο σκοπός σου, ο ΠΟΛΕΜΟΣ.
Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού.
Πολέμα για την ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ.
Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών.
Αυτοί είναι οι Ευέλπιδες οι αυριανοί ηγήτορες του Έθνους.
Νεαρέ Εύελπι μάθε και εξασκήσου να είσαι απλός, ολιγόλογος, συγκροτημένος, σεμνός.
Λίγα λόγια, πολλά έργα.
Ανθρωπιά μεγάλη, πειθαρχία, πείσμα, αντοχή.
Όποιος σε κοιτά, τα μάτια του να γεμίζουν παλλικάρι.
Περισσότερο να προσβάλλεσαι όταν σε κυριεύει ο πόνος.
Μη θυμώνεις, χειρότερα είναι να χτυπήσεις έστω και εάν μόλις κρατιέσαι με έναν κόμπο στο λαιμό.
Να φύγεις είναι δειλία. Μόνος σου αποφάσισες να γίνεις Αξιωματικός.
Απελπισία, ύστερα να γελάς και από την μία μέρα στην άλλη γίνεσαι άνδρας, δηλαδή, μαθαίνεις να κρατάς μέσα σου τον πόνο και την απορία, έτσι χωρίς να φαίνεται, αλλά να επιμένεις πάντα στο σκοπό σου, στα όνειρά σου».

Παύλος Μελάς (ή Μίκης Ζέζας) Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού Τάξις 1891


Η σύγκρουση με την τουρκική δύναμη στη Στάτιτσα που κατέληξε στον θανάσιμο τραυματισμό του Παύλου Μελά ήταν μια από τις πιο άθλιες προδοσίες που έχει καταγράψει η ιστορία. Ο κομιτατζής Μήτρος Βλάχος, ενοχλημένος από την απέραντη αγάπη των Ελλήνων και τις επιτυχίες του Μελά στη Δυτική Μακεδονία,  στην περιοχή που εκείνος με τη συμμορία του τρομοκρατούσε τους κατοίκους με ακατονόμαστα εγκλήματα, θέλησε να τον «βγάλει από τη μέση». Μόλις είδε τους άνδρες του Μελά να σταθμεύουν στη Στάτιστα έστειλε μια γυναίκα και ειδοποίησετους Τούρκους ότι εκεί βρίσκεται και αυτός με τη συμμορία του, που επίσης τον καταδίωκαν οι Τούρκοι, οι οποίοι δε γνώριζαν τίποτα για τον Μελά, όταν έφτασαν στο χωριό. 

Από τις ελληνικές εφημερίδες πληροφορήθηκαν αργότερα τον θάνατό  του.Ο Παύλος Μελάς θάφτηκε από τους χωρικούς προσωρινά έξω από τη Στάτιστα. Η ομάδα του Παύλου Κύρου που βρέθηκε στο Ζέλοβο έστειλε στη Στάτιστα τον Ντίνα να βρει τον νεκρό για να τον θάψουν.Τρεις μέρες μετά, ακολούθησε η βιαστική εκταφή του πτώματος του νεκρού ήρωα και ο ακούσιος, λόγω σοβαρού κινδύνου, διαμελισμός του από τον ντόπιο πρόκριτο και αγωνιστή Ντίνα και στη συνέχεια ο εκνέου ενταφιασμός, της μεν κεφαλής του κρυφά στο Πισοδέρι (παρεκκλήσιο της Αγίας Παρασκευής) τη νύχτα της 18/19 Οκτωβρίου, του δε ακέφαλου σώματός του, ύστερα και από δεύτερη εκταφή από τουρκικό στρατιωτικό τμήμα, στην Καστοριά (περίβολο του βυζαντινού παρεκκλησίου των Παμμεγίστων Ταξιαρχών) στις 24 του ιδίου μήνα.

Οι στιγμές που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές. Ο μικρότερος γιος του Στέφανου Δραγούμη, Φίλιππος, ηλικίας τότε δεκατεσσάρων ετών, που μόλις είχε γυρίσει από το Γυμνάσιο, αποτύπωσε στο «Ημερολόγιό» του με λίγα και απλά λόγια, αλλά πολύ ζωντανά, τον ανείπωτο θρήνο ολόκληρης της οικογένειάς του και ιδιαίτερα της αδελφής του Ναταλίας Μελά που ήλθε εκεί μετά από λίγο. Ο θάνατος του παλικαριού ήταν πράγματι ένα βαρύ πλήγμα που δέχτηκαν τελείως ξαφνικά, τόσο η οικογένεια του Στέφανου Δραγούμη, όσο και αυτή του Μελά.

«Τι ΄ναι ο αχός που ακούγεται στης Φλώρινας τα μέρη;
Μην κάνας γάμος γίνεται; Μην κάνα πανηγύρι;
Ουδέ και γάμος γίνεται, ουδέ και πανηγύρι.
Ο Μίκης Ζέζας πολεμάει μ’ ένα ταμπόρι ασκέρι. Τριγύρω-γύρω παγανιά κι ο Μίκης με τριάντα, κράζει τα παλικαριά του και τα γλυκομιλάει:
Παιδιά μου, μην τρομάζετε, το Χάρο μη φοβάστε.
Τα παλικάρια τα καλά μόνο Θεό φοβούνται.
Αρπάξτε τα τουφέκια σας και σύρτε τα σπαθιά σας,
γιουρούσι για να κάμουμε, αντίπερα να βγούμε.
Αρπάζουν τα τουφέκια τους και σέρνουν τα σπαθιά τους,
 γιουρούσι κάνουν και περνούν στην άντικρυ ραχούλα.
Κανένας δεν σκοτώθηκε, κανένας δεν λαβώθη, μόν’ ένα λεβεντόπαιδο τον πήραν το καμάρι.
Μελά, σε κλαίει η Ήπειρος και η Μακεδονία, σε κλαίει η μαύρη Μάννα σου κι η δόλια Ναταλία».

Η θλιβερή είδηση του θανάτου του ήρωα διαδόθηκε σαν αστραπή, όχι μόνο στη μικρή, την εποχή εκείνη, πρωτεύουσα, αλλά και σε ολόκληρη την ελεύθερη τότε πατρίδα για να δημιουργήσει συγκλονιστική εντύπωση και μεγάλη συγκίνηση στον Ελληνικό Λαό. Οι καμπάνες των εκκλησιών στην Αθήνα άρχισαν να χτυπούν πένθιμα, ενώ πλήθος Αθηναίων, που δε γνώριζαν μέχρι τότε το τραγικό συμβάν, έσπευδαν στο σπίτι του Δραγούμη για να εκφράσουν την αμέριστη ηθική συμπαράστασή τους στη θλιμμένη οικογένειά του.

Από την επόμενη μέρα-Τρίτη 19 Οκτωβρίου-και για αρκετές μέρες μετά, όλες οι εφημερίδες, με πρώτη το “ΕΜΠΡΟΣ”, δημοσίευσαν εκτεταμένα και εντυπωσιακά άρθρα, ενώ γνωστοί και διακεκριμένοι ποιητές της εποχής εκείνης αφιέρωσαν, όπως θα δούμε στη συνέχεια, υπέροχα και συγκινητικά ποιήματα στο νεκρό πλέον ήρωα Παύλο Μελά. Παράλληλα, και για αρκετό καιρό επίσης, τελέστηκαν Μνημόσυνα και πραγματοποιήθηκαν άλλες συναφείς εκδηλώσεις για να τιμηθεί, όπως ακριβώς του άξιζε, ένας αθάνατος Εθνικός Ήρωας.

Περίπου ένα μήνα μετά το άγγελμα του θανάτου του Ανθυπολοχαγού Παύλου X. Μελά στην Αθήνα και συγκεκριμένα στις 22 Νοεμβρίου1904, ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, ο εξαίρετος και σεμνός εκείνος πατριώτης, τέλεσε αθόρυβα και με πόνο ψυχής το καθιερωμένο 40ήμερο Θρησκευτικό μνημόσυνο επί του προσωρινού τάφου του ήρωα στον περίβολο του βυζαντινού παρεκκλησίου των Παμμεγίστων Ταξιαρχών (Καστοριά).

Ο Ίων Δραγούμης στο «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα» αναφέρει:
«Ο θάνατός του είναι η ζωή στους κουρασμένους από τη μετριότητα του κόσμου. Ο θάνατός του ανασταίνει τους κοιμισμένους, ταράζει τους μαργωμένους δυναμώνει τους αδυνάτους, δροσίζει τους διψασμένους, ο θάνατος του Νέου, ο θάνατος του Ωραίου, ο θάνατος του Αντρείου».
«Σε σας στρέφομαι, παιδιά του Ελληνισμού, αγαπημένα Ελληνόπουλα, και σας εξορκίζω, αν έχετε να ξοδέψετε ενέργεια, ας είναι και μέτρια, αν έχετε να κάψετε τίποτε περισσότερο από σπίθες απλές ενθουσιασμού μη λησμονείτε ποτέ το θάνατο του Παλικαριού, αλλά προπάντων μη λησμονείτε τη ζωή του, τον ενθουσιασμό του, δηλαδή και τη δύναμη και την τόλμη, μη λησμονείτε και την ιδέα που για κείνη δούλεψε και υπέφερε, ούτε την πανώρια χώρα, όπουεσκοτώθη, γιατί και η ιδέα εκείνη και η χώρα θέλουν πολλούς ακόμα 'Ηρωες.

Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει».
Δεν ήταν ο Παύλος Μελάς ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος νεκρός του Μακεδονικού Αγώνα. Μα ο θάνατός του συντάραξε τις ψυχές των Ελλήνων.Χιλιάδες ψηφίσματα εξεδόθησαν τότε και αμέτρητες δακρύβρεχτες παλλαϊκές εκδηλώσεις, άφατου εθνικού πένθους, έλαβαν χώρα απ’ άκρου εις άκρον στην πατρίδαμας. Κι ό,τι δεν πρόλαβε να προσφέρει στη Μακεδονία με τη σύντομη ζωή του τοπαλικάρι εκείνο, το πρόσφερε με τη θυσία του. Συνήγειρε τον Ελληνισμό. Αφύπνισε συνειδήσεις. Ενέπνευσε μέγα αγωνιστικό πάθος και έθεσε τη συλλογική εθνική αξιοπρέπεια αντιμέτωπη με το εθνικό χρέος για την αλύτρωτη Μακεδονία.

Γιατί συνεπαρμένοι από το μεγαλείο της θυσίας του, κατά εκατοντάδες άρχισαν να καταφθάνουν στη Μακεδονία, από κάθε γωνιά της ελληνικής πατρίδος, οι εθελοντές στον Αγώνα, να προστρέχουν με ψευδώνυμα οι γενναίοι Μακεδονομάχοι και το επίσημο κράτος επί τέλους κι αυτό ευαισθητοποιήθηκε. Κι έτσι στ’ αλήθεια, όπως επεσήμανε ο Ίων Δραγούμης: «με τη σπίθα που άναψε ο Μελάς στον καθένα, πολλοί που ήταν ως τότε τυφλοί, είδαν».

Οκτώ χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1912, η απελευθέρωση της Μακεδονίας δικαίωσε τον ηρωικό θάνατο του Παύλου Μελά, επιβεβαιώνοντας περίτρανα την ιστορική νομοτέλεια, ότι καμία θυσία για την πατρίδα δεν πάει χαμένη. Αυτοί που με τη θυσία τους σφράγισαν τον Μακεδονικό Αγώνα υπήρξαν ταυτόχρονα οι λαμπαδηδρόμοι της φλόγας που άναψε τις καρδιές των Πανελλήνων, για να οδηγηθεί η χώρα στους νικηφόρους Βαλκανικούς αγώνες του 1912-1913, με τελικό αποτέλεσμα το διπλασιασμό της χώρας και σε έκταση και σε πληθυσμό.

Οι αγώνες και το αίμα για ελευθερία, για ανθρώπινη δικαιοσύνη και εθνική αξιοπρέπεια, κατατίθενται στο χρηματιστήριο της ιστορίας και όταν φτάσει η μεγάλη, η καλή ώρα, καρποφορούν και ανθίζουν. Πέρασε πάνω από ένας αιώνας από τα γεγονότα εκείνα. Μα κάθε χρόνο, στις 13 Οκτωβρίου, βαριά από μνήμες, φορτισμένη από συγκίνηση, μας βρίσκει η επέτειος του θανάτου του θρυλικού Καπετάν Μίκη Ζέζα, που έδωσε άλλη τροπή στα γεγονότα του Μακεδονικού Αγώνα. Και είναι επέτειος χρέους, αλλά καιεθνικής περισυλλογής. Γιατί η απειλή κατά της Μακεδονίας ελλοχεύει και πάλι.

Με το πέρασμα του χρόνου, επιχειρείται και πάλι η ανακίνηση ενός νέου «Μακεδονικού» ζητήματος. Μέσα από την πλαστογράφηση της ιστορίας, επιδιώκεται η δημιουργία ενός τεχνητού κρατιδίου, που κλέβει όνομα, εθνικότητα και ιστορία για να επιβιώσει.Η ελληνική εξωτερική πολιτική εδώ και χρόνια, συναινεί άνευ όρων στην παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας με γεωγραφικό προσδιορισμό. Οι Μακεδόνες απαιτούν και απαντούν:Καμία παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας. Είναι απαίτηση των ψυχών των Μακεδονομάχων.

Ένα κράτος το οποίο θα τιμούσε την Ιστορική μνήμη του Έθνους το οποίο υπηρετεί, θα έδινε την πρέπουσα σημασία ώστε να τιμήσει με ουσιαστικό τρόπο την θυσία ενός Αγωνιστή που έδωσε την ζωή του για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας. Στο κατ΄ευφημισμόν όμως Ελληνικό κράτος του σήμερα, υπάρχουν πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα για να ασχοληθεί κανείς. Μονάχα η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ θυμάται και τιμά όλους εκείνους που συστρατεύθηκαν στον πανελλήνιο αγώνα για τη σωτηρία της Μακεδονίας και προσκαλεί όλους σε εγρήγορση ενάντια στους ξένους και στους εγχώριους που επιδιώκουν την δημιουργία μιας ψευδώνυμης Μακεδονίας εκτός Ελληνισμού.

Δόξα και Τιμή στον Παύλο Μελά και τους Ήρωες Μακεδονομάχους!

ΚΟΡΙΝΑ ΠΕΝΕΣΗ   xryshaygh.com

Η Χρυσή Αυγή τίμησε και φέτος τη μνήμη του Μακεδονομάχου Ήρωα Παύλου Μελά - Φωτορεπορτάζ, Βίντεο. Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ


Εκατοντάδες Εθνικιστές στην εκδήλωση Τιμής και Μνήμης της Χρυσής Αυγής για τον Παύλο Μελά - Φωτορεπορτάζ

Εκατοντάδες εθνικιστές έδωσαν δυναμικό παρόν στην Τελετή Τιμής και Μνήμης για τον Παύλο Μελά, υπό την διοργάνωση του Μετώπου Νεολαίας της Χρυσής Αυγής.
Η εκδήλωση έλαβε μέρος στην Πλατεία Κεφαλαρίου Κηφισιάς, όπου βρίσκεται άγαλμα του μεγάλου αυτού Ανδρός που έδωσε την ζωή του για την Μακεδονία μας.




Το ιστορικό πλαίσιο έθεσε ο Συναγωνιστής, Ηλίας Κυρίτσης, υπενθυμίζοντας σε όλους την Ζωή και την Προσφορά του Παύλου Μελά στον Ελληνισμό.
Ο Συναγωνιστής, Κώστας Αλεξίου, έκανε λόγο για την σύζυγο του Παύλου Μελά, Ναταλία, και την στήριξη που προσέφερε αυτή στον Εθνικό Αγώνα. 
Ο Συναγωνιστής και βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης Πολύβιος Ζησιμόπουλος έκανε την σύνδεση - σύγκριση με την θλιβερή σημερινή κατάσταση. Τότε ο Παύλος Μελάς και άλλοι πολλοί Έλληνες έδωσαν τη ζωή τους για να σωθεί η Μακεδονία, ενώ τώρα η χούντα Βενιζέλου - Σαμαρά ξεπούλησε το όνομα της Μακεδονίας μας, αλλά και έχει καταστήσει το Αιγαίο γκρίζα ζώνη και γενικώς έχει προδόσει όλα τα Εθνικά Θέματα. 
Ακολούθησε κατάθεση στεφάνου από τον Συναγωνιστή Ιωάννη Βουλδή και η εκδήλωση έληξε με άπαντες σε στάση προσοχής να ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο.




Στη συνέχεια μοιράστηκαν εφημερίδες του Κινήματος και ενημερωτικό υλικό στην περιοχή.









Εθνικός Ύμνος - Ύμνος Χρυσής Αυγής
Η θυσία του Εθνομάρτυρα Παύλου Μελά, παραμένει σύμβολο μέσα στο χρόνο και δείχνει το δρόμο της Ελευθερίας. Όσοι έμειναν ζωντανοί, καλούνται να τον ακολουθήσουν.
“Όλα έμεναν άκαρπα χωρίς τον Ήρωα. Χρειάσθηκε ο θάνατος ενός παλικαριού για να δώσει πνοή στις πρώτες εκείνες ενέργειες και σ’ όλα τα σχέδια. Τα λόγια των Ελλήνων έμεναν λόγια ώσπου να έλθει ο θάνατος να τα ζωντανέψει. Ο Θάνατος δεν είναι λόγια, είναι αλήθεια. Ο Θάνατος είναι ζωή.”
Ίων Δραγούμης – “Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα”


Παύλος Μελάς: Ο αριστοκράτης αξιωματικός που γεννήθηκε στη Μασσαλία, έγινε αντάρτης και θυσιάστηκε στη Μακεδονία





Παύλος Μελάς (29 Μαρτίου 1870 – 13 Οκτωβρίου 1904)

Ο Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς δεν είχε κανένα πιεστικό λόγο να πάρει μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα και να θυσιάσει τη ζωή του...


Ο νεαρός αξιωματικός, καταγόταν από τη μεγάλη και ιστορική οικογένεια των Μελάδων της Ηπείρου, μία από τις πιο ισχυρές στρατιωτικές και πολιτικές οικογένειες του Βυζαντίου. Ο πατέρας του Μιχαήλ Μελάς, ήταν έμπορος στη Μασσαλία με μεγάλη περιουσία. Εκεί γεννήθηκε και ο Παύλος στις 29 Μαρτίου του 1870. Η μητέρα του Ελένη ήταν κόρη πλούσιου εμπόρου από την Οδησσό. Η οικογένεια του ήρθε στην Ελλάδα το 1874. Εγκαταστάθηκε σε ένα μεγαλοπρεπές κτίριο της Πανεπιστημίου, όπου σήμερα στεγάζεται η αθηναϊκή λέσχη. Η αθηναϊκή λέσχη που ίδρυσε ο πατέρας του το 1875.

Έζησε ανέμελα τα παιδικά και νεανικά του χρόνια, τη στιγμή που οι περισσότεροι Έλληνες πάλευαν για την επιβίωση τους. Ο πατέρας του έγινε βουλευτής και δήμαρχος Αθηναίων. Η οικογένεια του έγινε από τις πιο επιφανείς. Απέκτησαν εξοχικό σπίτι στην Κηφισιά. Απολάμβαναν βόλτες με την προσωπική τους άμαξα και σύχναζαν στην αθηναϊκή λέσχη, την οποία ίδρυσε ο πατέρας του Παύλου. 


Το εξοχικό του Παύλου Μελά στην Κηφισιά.

Νεανικά Χρόνια 

Στα 22 του χρόνια θα γίνει μέλος μιας εξίσου αριστοκρατικής οικογένειας. Της οικογένειας Δραγούμη. Πεθερός του γίνεται ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδος Στέφανος Δραγούμης και κουνιάδος του ο υποπρόξενος Ίων Δραγούμης. Ο Παύλος Μελάς ήταν τρισευτυχισμένος. Απολάμβανε καντάδες και ρομαντικούς περιπάτους με τη γυναίκα του Ναταλία, (Νάτα) όπως την έλεγε. Έχτισε ένα πολυτελέστατο σπίτι στην οδό Τατοΐου για να στεγάσει την οικογένεια του. Πέρναγε τον ελεύθερο χρόνο του με τα δύο του παιδιά που υπεραγαπούσε. Το Μιχάλη ή Μικέ όπως τον φώναζαν χαϊδευτικά και τη Ζωή ή Ζάζα. Λάμβανε μέρος στις πιο περιζήτητες κοσμικές εκδηλώσεις της Αθήνας. Κι όμως άφησε αυτή την τρυφηλή και χαρισματική ζωή για να γίνει αντάρτης, σε κακοτράχαλα βουνά που δεν είχε ξαναπατήσει. Δεν λύγισε ούτε τη στιγμή που ο γιος του έκλαιγε απαρηγόρητα, παρακαλώντας τον να μην φύγει. 

Ο Παύλος Μελάς με τον αγαπημένο του γιο Μικέ.
Οι λόγοι που τον έκαναν αντάρτη

Στα οκτώ του χρόνια ανακαλύπτει στο υπόγειο του σπιτιού του ξύλινες κάσες γεμάτες όπλα. Ο πατέρας του, του εξήγησε ότι τα συγκέντρωνε για να τα στείλει κρυφά στους επαναστάτες της Κρήτης. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο μικρός Παύλος, άκουγε με θαυμασμό τον πατέρα του να μιλά για επανάσταση, για τις κακουχίες του ελληνισμού και για το μέλλον της Ελλάδας. Σκεφτόταν ότι όταν μεγαλώσει θα γίνει στρατιωτικός για να πολεμήσει για την πατρίδα του. Όπως και έγινε. Το 1886, γίνεται δεκτός στην σχολή Ευελπίδων. Μόλις αποφοίτησε το 1892, παντρεύτηκε αμέσως. Η σχέση του με την οικογένεια Δραγούμη, τον επηρέασε βαθύτατα. Εκείνοι κατάγονταν από την περιοχή της Καστοριάς. Τους απασχολούσε ιδιαίτερα η τύχη της Μακεδονίας. Εκείνη την εποχή ήταν οθωμανική επαρχία και οι συνεχείς επιθέσεις των Βούλγαρων κομιτατζήδων ταλαιπωρούσαν τον ελληνικό πληθυσμό.

Ο Μελάς άρχισε να σκέφτεται, όπως και άλλοι αξιωματικοί, ότι κάτι πρέπει να γίνει.Το 1897, λαμβάνει μέρος στον ελληνοτουρκικό πόλεμο, όπου η Ελλάδα μετά την ήττα της αναγκάζεται να συνθηκολογήσει με τους Τούρκους. Τους αποζημιώνει και χάνει εδάφη που είχε κερδίσει από την ελληνική επανάσταση. Απογοητευμένος από αυτές τις εξελίξεις, γίνεται με ενθουσιασμό ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Μακεδονικού Κομιτάτου. 

Ο Παύλος Μελάς με την στολή του μακεδονομάχου.
Η οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα

Σκοπός αυτής της οργάνωσης ήταν να προετοιμάσει την αντίδραση του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας απέναντι στις θηριωδίες των Βούλγαρων κομιτατζήδων. Έτσι, το Φεβρουάριο του 1904, ο Μελάς, μετά από κυβερνητική εντολή, μεταβαίνει κρυφά στη Μακεδονία. Τον συνόδευσαν άλλοι τρεις αξιωματικοί, μεταξύ των οποίων και ο εγγονός του Κολοκοτρώνη. Γύρισε πίσω απογοητευμένος, καθώς διαπίστωσε πως δεν υπήρχε διάθεση για αντίσταση.

Δεν το έβαλε όμως κάτω. Τον Ιούλιο ξαναπήγε. Αυτή τη φορά, μεταμφιέστηκε σε ζωέμπορα, με το όνομα Πέτρος Δέδες. Κατάφερε να έρθει κοντά με τον ελληνικό πληθυσμό της περιοχής, λόγω του χαρισματικού χαρακτήρα του. Τους μίλησε, έκανε τις σωστές επαφές και τους έπεισε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Πλέον, το έδαφος είχε προετοιμαστεί κατάλληλα. 

Στις 13 Οκτωβρίου του 1904, ο νεαρός ανθυπολοχαγός του πυροβολικού, με το επιχειρησιακό όνομα Καπετάν Μίκης Ζέζας (τα ονόματα των παιδιών του), οργανώνει αντάρτικο σώμα στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία. 


Ο τάφος του Παύλου Μελά στην Καστοριά, 1904.
Προσπαθούσε με ανταρτοπόλεμο, καθώς δεν είχε στρατό στη διάθεση του, να προστατεύσει τους ντόπιους από τους Βούλγαρους, δηλώνοντας το παρόν της ελληνικής πολιτείας, η οποία επισήμως δεν ήξερε τίποτα. Σε ένα από τα γράμματα που καθημερινά έγραφε στη σύζυγο του αναφέρει: «Αν το αίμα ενός επιφανούς Έλληνα βάψει τη μακεδονική γη, σύσσωμο το έθνος θα εγερθεί και η Μακεδονία θα σωθεί». Και ήθελε να είναι αυτός ο επιφανής Έλληνας που θα έβαφε με το αίμα του τη μακεδονική γη. Ο Παύλος Μελάς σκοτώθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 1904, στο χωριό Στάτιστα Καστοριάς, από Τούρκικο απόσπασμα. Το χωριό μετονομάστηκε σε Μελάς, μετά τη θυσία του ήρωα.

Πηγή: mixanitouxronou.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η επιστολή του Παύλου Μελά προς τον νεαρό Εύελπι…


Ο "ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ". Η ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΗΡΩΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΜΕΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ. ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ ΠΟΤΕ !!! ;;; ΑΠΟ... ΤΑ ΔΗΘΕΝ "ΕΛΛΗΝΙΚΑ" ΚΑΝΑΛΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ... " ΨΕΥΤΟΡΩΜΕ'Ι'ΚΟ " ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΆΓΙΟ ΚΟΣΜΑ ΤΟΝ ΑΙΤΩΛΟ, ΤΩΝ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ... ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ... ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΑΝ ΜΠΟΥΤΑΡΗΔΕΣ ΚΑΙ ΚΑΜΙΝΗΔΕΣ...




Παύλος Μελάς και ΚΚΕ





ΣΤΙΣ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1904 ο εθνικός ήρωας Παύλος Μελάς έπεφτε από τουρκικό βόλι στη Σιάτιστα Καστοριάς. Η θυσία του για την απελευθέρωση της Ελληνικής Μακεδονίας θα γίνει από τότε εθνικό σύμβολο αγώνων και ηρωισμών. Αυτές τις ημέρες κλείνουν ακριβώς 100 χρόνια από το θάνατο του. Έχουν λεχθεί και ειπωθεί πολλά για τον ήρωα. Θα χρησιμοποιήσω εδώ λίγες μόνο φράσεις από κείμενο του που έγραφε ως ανθυπολοχαγός πυροβολικού.
Μια πνευματική παρακαταθήκη για τους σημερινούς νέους (όσους ακόμα φωτίζονται από τη φλόγα των εθνικών ιδεωδών).

«Η ζωή είναι πόλεμος. Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η ΝΙΚΗ. Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, ν αγαπάς, να μην πονάς. Ένας είναι ο σκοπός σου. Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού. Πολέμα για την ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ. Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών.»

Η ζωή και η θυσία του Παύλου Μελά ταυτίζεται απόλυτα με τον αγώνα για την ελληνική Μακεδονία. Από τα χρόνια εκείνα του Μακεδονικού Αγώνα είχαμε αργότερα την εθνική εξόρμηση των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13 με την Απελευθέρωση της Μακεδονίας, την συμμετοχή της χώρας στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και το Μακεδονικό Μέτωπο αλλά και την προσπάθεια των Σέρβων να προσεταιρισθούν τη Θεσσαλονίκη.

Ακολούθησαν οι αμφισβητήσεις των Βουλγάρων για τις Συνθήκες που τους απέκοπταν από το Αιγαίο για να φθάσουμε στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο τη γερμανική επίθεση της 6 Απριλίου 1941,την κατάληψη της Μακεδονίας από τους Γερμανούς και τη προσφορά μεγάλου τμήματος της στους κομιτατζήδες της Σόφιας, με τις ανείπωτες σφαγές, τις διώξεις, τις καταστροφές και τη προσπάθεια εξελληνισμού της. Θα φθάσουμε τέλος στα 1944 όταν ο αρχηγός των κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας Τίτο θα εφεύρει την ύπαρξη δήθεν ιδιαίτερου Μακεδονικού κράτους που τελικός σκοπός του ήταν και η βίαιη υπαγωγή και της ελληνικής Μακεδονίας σ’ αυτό.

Έκτοτε η χώρα μας ταλαιπωρείται σ’ ένα διεθνή διπλωματικό μαραθώνιο για να αποδείξει ότι«μακεδονικό κράτος» εκτός του ελληνικού χώρου είναι ανύπαρκτο και τα προβαλλόμενα δήθεν ιστορικά στοιχεία για την ύπαρξη του είναι ψευδεπίγραφα. Αλλά η «έμπνευση» του Τίτο είχε προηγούμενο και μάλιστα … από την ελληνική πλευρά!

Υποταγή στα κελεύσματα της Διεθνούς!

Το νεοσύστατο τότε ΚΚΕ ζήτησε την ένταξη του στη Διεθνή του κομμουνισμού στα 1924 αφού πρώτα αποδέχτηκε τη δημιουργία Κομμουνιστικής Βαλκανικής Ομοσπονδίας (υπό την Βουλγαρία) στην οποία θα υπαγόταν και η ελληνική Μακεδονία, ως τμήμα του σλαβικού τόξου!
Έντεκα χρόνια αργότερα, όταν το ΚΚΕ άρχιζε την προσπάθεια προσεταιρισμού των αστικών κομμάτων για τη δημιουργία Λαϊκού Μετώπου διεγράφη το Μακεδονικό από την ατζέντα για να μας το υπενθυμίσει αργότερα στο τρίτο Γράμμα του Γεν. Γραμματέας του Κόμματος (15 Ιανουαρίου 1941) όταν στο κείμενο του με τις οδηγίες προς τους συντρόφους του έγραψε ότι ηΑυτοδιάθεση της Μακεδονίας παραμένει πάντα στόχος του κόμματος.

Στη πρώτη περίοδο της Κατοχής το Κόμμα απεφάσισε – με συνεργασία των κατοχικών δυνάμεων γερμανών και Βουλγάρων – να απελευθερώσει από τις φυλακές της Ακροναυπλίας μια ομάδα των λεγόμενων Σλαβομακεδόνων για να προετοιμάσουν το έδαφος για την Αυτοδιάθεση. Επικεφαλής αυτής της ομάδας ήταν ο Ανδρέας Τζήμας που θα διατελέσει σε υψηλόβαθμες θέσεις στην ιεραρχία του κόμματος και θα σταλεί αργότερα σύνδεσμος με τον Τίτο. Εκεί που θα εκκολαπτόταν το «Μακεδόνικο».! Στη Κατοχή, το ΚΚΕ, για να μη βρεθεί αντιμέτωπο με τον πατριωτισμό των Ελλήνων και αποδυναμωθεί το ψευδεπίγραφο «Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο» απέκρυψε τις προθέσεις του για το Μακεδονικό. Θα επανέλθει όμως αργότερα.

«Από το ΚΚΕ έμαθα ότι είμαι μακεδόνας»!

Υπάρχει μια απίστευτη ομολογία εξέχοντος αργότερα στελέχους του μακεδονικού μορφώματος των Σκοπίων: του Μιχάλη Κεραμιτζήεφ που την απεκάλυψε στο γνωστό κομμουνιστή συγγραφέα Αλέκο Παπαναγιώτου και μας την παραδίδει ο έγκυρος ιστορικός των Βαλκανικών πραγμάτων καθηγητής Ευάγγελος Κωφός.

«Τότε (1939), απεκάλυψε, δεν είχα ιδέα από αυτά τα πράγματα: Μακεδόνες, Μακεδονία, Μακεδόνικο Ζήτημα, Κομιτάτο κλπ. Με το Λάζο Τερπόφσκυ βρισκόμουν τακτικά σε δουλειές. Το ίδιο και με τα άλλα μακεδόνικα στελέχη μας. Ποτέ και πουθενά κανένας δεν μου είπε καμιά κουβέντα για Μακεδόνες. Είμασταν κομμουνιστές και παλεύαμε για τον κομμουνισμό. Ένοιωθα το ίδιο που ένιωθε και ένας Έλληνας κομμουνιστής. Στο βαθμό που ένοιωθα κάτι ιδιαίτερο σαν Σλάβος ένοιωθα ότι είμαι Βούλγαρος».

«Τώρα βέβαια βγήκαν πολλά «παλικάρια», ο Τσίπας, ο Λάζος (Ασημόπουλος) και οι άλλοι γνωστοί που λένε τα πιο απίθανα παραμύθια, τότε όμως κανένας δεν μιλούσε για ΒΜΡΟ και για Μακεδονία. Κανένα μακεδόνικο στέλεχος δεν μίλησε ποτέ γι αυτά ούτε σε μας ούτε και σε μία έστω δίκη. Μονάχα οι Έλληνες κομμουνιστές μιλούσαν πάντα για Μακεδόνες και για Μακεδονία, αυτοί υπεράσπιζαν αυτή τη θέση και στα δικαστήρια και καταδικάζονταν. Εγώ μέσα στο ΚΚΕ και από το ΚΚΕ, από τους Έλληνες κομμουνιστές και όχι από τους Μακεδόνες άρχισα να μαθαίνω και να νοιώθω ότι είμαι Μακεδόνας. Αυτή είναι η αλήθεια» (βλ. Μακεδονία και Θράκη, 1941-1944. Κατοχή – Αντίσταση – Απελευθέρωση – Διεθνές Συνέδριο – Ευ. Κωφός, σελ. 131α – έκδοση «Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου – Θεσσαλονίκη 1998).

Και κομιτατζήδες για την απελευθέρωση της Ελληνικής Μακεδονίας!

Ο ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ έφθασαν σε τόση θρασύτητα κατά την Κατοχή ώστε ολόκληρα τμήματα Βουλγάρων κομιτατζήδων που είχαν προηγουμένως βασανίσει τον ελληνικό πληθυσμό να τα εντάξουν ως τμήματα των μονάδων τους. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ιστορικός κ. Ιωάννης Κολιόπουλος, στο δίτομο έργο του «Λεηλασία Φρονημάτων» – Το Μακεδονικό ζήτημα στη Κατεχόμενη Δυτική Μακεδονία 1941-44 (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών – 1994) αποκαλύπτει σωρεία περιπτώσεων, με συγκεκριμένα ονόματα ακόμα και γνωστών εγκληματιών πολέμου Βουλγάρων κομιτατζήδων που βρήκαν στέγη στις μονάδες του ΕΛΑΣ.Αργότερα ο Βουλγαρικός στρατός Κατοχής που εν μία νυκτί έγινε από φασιστικός μαρξιστικός (!) θα συμπράξει στην Ανατολική Μακεδονία με τον ΕΛΑΣ για τη συντριβή των μη εαμικών αντιστασιακών οργανώσεων.

Τότε που έβγαλε το προσωπείο…

Την άνοιξη του 1949 το ΚΚΕ απεκάλυψε και πάλι το πραγματικό του πρόσωπο. Ήταν η εποχή που είχε αποδυναμωθεί εντελώς ο λεγόμενος Δημοκρατικός Στρατός και θα έπρεπε να ενισχυθεί από τα γειτονικά κομμουνιστικά κράτη με νέους άνδρες. Στην 5η Ολομέλεια το Κόμμα αποφάσιζε τη διεύρυνση της ψευδοκυβερνήσεως των βουνών με υπουργούς σλαβομακεδόνες. Αντάρτες των Σκοπίων σχημάτισαν μονάδες στο «Δημοκρατικό Στρατό» ενώ συμπληρώθηκαν και από 2000 τσάμηδες (παλιούς βασανιστές του ηπειρωτικού λαού στη Κατοχή) που τότε υπηρετούσαν τον Χότζα. Έτσι το ΚΚΕ υπολόγιζε να απαλλαγεί ο Μακεδονικός λαός από τους Παυλομελάδες…

Οι Παυλομελάδες έσφιγγαν τη θηλιά…

Στο φύλλο του περιοδικού Πολιτικά θέματα της 1ης Μαρτίου 1999, σε σημείωμα μας είχαμε επισημάνει την κινητοποίηση των «δημοκρατικών πνευματικών δυνάμεων» για την παρουσίαση του βιβλίου – που εκδόθηκε τότε – της χήρας του άλλοτε διευθυντού του«Ριζοσπάστη» και αντιστράτηγου του λεγόμενου «Δημοκρατικού Στρατού» Κώστα Καραγιώργη – Γυφτοδήμου.

Είχαμε γράψει ότι η χήρα του Καραγιώργη έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται τη μνήμη του άνδρα της, που τελικά δολοφονήθηκε κατά μυστηριώδη τρόπο από τους ίδιους τους συντρόφους του, στα υπόγεια της Διεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας στο Βουκουρέστι.
Για τη δολοφονία αυτή – όπως συνήθως γίνεται – δεν υπάρχει καμία εξήγηση από το ΚΚΕ και τον Περισσό. Επειδή όμως με την έκδοση του βιβλίου και πάλι τα ιστορικά γεγονότα διαστρεβλώνονταν με τις απόψεις της «μιας αλήθειας» αναγκάστηκα να υπενθυμίσω σ’ αυτούς που κάνουν προσπάθεια να παρουσιάσουν τον Καραγιώργη ως περίπου «εθνικό ήρωα» μερικές από τις «ανδραγαθίες» του «αντιστράτηγου», που βέβαια αποσιωπούνται στο σημερινό ιστορικό περιβάλλον. Στο αρχείο μου υπάρχει η εφημερίδα του «Δημοκρατικού Στρατού» «Προς τη Νίκη» της 28ης Μαρτίου 1949, στην οποία περιγράφονται λεπτομέρειες από το 2ο Συνέδριο του ΝΟΦ (της σλαβομακεδονικής γνωστής οργάνωσης).
Εκεί, γράφει η εφημερίδα, παραβρέθηκαν περισσότεροι από 600 αντιπρόσωποι του«σλαβομακεδονικού λαού». Ο ίδιος ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης ήταν στο συνέδριο και μεταξύ άλλων και ο «αντιστράτηγος» Κώστας Καραγιώργης. Μέσα σε επευφημίες και συνθήματα για την ενιαία πάλη ΚΚΕ και ΝΟΦ ο Καραγιώργης πήρε το λόγο και είπε τα εξής χαρακτηριστικά:

«Πόσοι είναι οι τόποι που βασανίστηκαν, στέναξαν τόσο κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς, όσο ο μακεδονίτικος λαός. Οι Τούρκοι Μπέηδες πιο παλιά, οι Σέρβοι κομιτατζήδες και οι Έλληνες κομιτατζήδες – οπλαρχηγοί, Παυλομελάδες και Καπετάν Βαρδαίοι, Τσόντοι και Γαρέφηδες, του έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό. Το Ίλιντεν του 1903 ήταν ένα μεγάλο επαναστατικό ξεκίνημα. Μεγάλοι και δοξασμένοι άνδρες του σλαβομακεδονικού λαού, ο Ντέλτσεφ, ο Πετρώφ, ο Σαντάσκυ, ο Πανίστα, ο Τσάουλεφ, ο Γκρούεφ και τόσοι άλλοι, έδωσαν το αίμα τους για τη μακεδόνικη λευτεριά».
«Το ΚΚΕ έχει υποχρέωση από την ίδια τη διεθνιστική του φύση, από την ίδια τη μαρξιστική – λενινιστική – σταλινική του κοσμοθεωρία, στάθηκε πιστό στον αγώνα του μακεδόνικου λαού και ολοκλήρωσε με την ιστορική του απόφαση της 5ης Ολομέλειας, τη σωστή γραμμή του στο εθνικό ζήτημα. Ο σλαβομακεδόνικος λαός, με τον αγώνα του, με τις θυσίες του, με την ένοπλη συμβολή του στον μεγάλο απελευθερωτικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του ελληνικού λαού, έχει κερδίσει έμπραχτα το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τη λεφτεριά του».

Με το κλείσιμο της ομιλίας το ο «αντιστράτηγος» Καραγιώργης, αφού εξηγούσε ότι «έχουμε παραμερίσει αποφασιστικά από τις γραμμές μας όλα τα δισταχτικά, λιπόψυχα, δειλά, οπορτουνιστικά στοιχεία (κάποιους δηλαδή που εξέφραζαν φόβους ότι η παράδοση της Μακεδονίας στους σλάβους θα ζημίωνε την απήχηση του ΚΚΕ στον ελληνικό λαό) και έχουμε εξασφαλίσει αποφασιστική, αλύγιστη, ανοιχτομάτα και φωτισμένη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία με επικεφαλής το δοκιμασμένο αρχηγό μας Νίκο Ζαχαριάδη»,εξήγγειλε στα αλαλάζοντα από ενθουσιασμό πλήθη ότι «σε λίγο θα ανασχηματίσουμε και τη δημοκρατική μας κυβέρνηση και με τη συμμετοχή του ΝΟΦ και θα την κάνουμε αντιπροσωπευτική»!! (Στη νέα «κυβέρνηση» υπουργός Παιδείας και Υγιεινής ήταν ο Πέτρος Κόκκαλης, για τον οποίο αφιερώσαμε κεντρικό δρόμο των Αθηνών, δίπλα στην αμερικανική πρεσβεία!). [Tου Γεράσιμου Αποστολάτου από το βιβλίο, «η παγίδευση της ιστορίας», σελ 159


Γυναίκες στο Μακεδονικό Αγώνα: Ναταλία, σύζυγος Παύλου Μελά (1871-1972), αδελφή του Ίωνα Δραγούμη. Η Παύλαινα.






“Η Μακεδόνισσα στο Θρύλο και στην Ιστορία” (1453-1940 μ.Χ.)
Θεσσαλονίκη 1992
Ναταλία Μελά
Ποιός είν’ άξιος κι άγλήγορος, άξιος και παλληκάρι
να πάει να πει της Παύλαινας, της μικροπαντρεμένης,
να μη αλλάξει τη Λαμπρή, φλουριά να μη φορέσει.
Τόν Παύλο τον σκοτώσανε, τον πρώτο καπετάνιο.
Μαύρα πουλιά τον τρώγανε, τ’ άσπρα τον τραγουδούνε.
(Δημοτικό)
Ή Παύλαινα, όπως την ονοματίζει η λαϊκή Μούσα, η Ναταλία, κόρη του Στεφάνου Δραγούμη κι άξια σύντροφος του Παύλου Μελά, υπήρξε μια σεμνή και μεγάλη ηρωική μορφή, που σφράγισε με πράξεις φιλοπατρίας και θυσιών την εθνική μας ζωή στο μεγαλύτερο μέρος του αιώνα μας.
Γεννήθηκε την 29ην Νοεμβρίου 1871 κι οι ρίζες της οικογένειας της, που έδωσε θαυμαστούς βλαστούς στο έθνος, βυθίζονται στην ιστορία του Βογατσικού.

’Αδελφή του ’Ίωνα και του Φιλίππου Δραγούμη,
έλαβε λαμπρή μόρφωση και ανατροφή και γαλουχήθηκε με τα υψηλά ιδανικά της φιλοπατρίας, της θρησκείας και της λευτεριάς, που είχαν γίνει ιερή παράδοση στην οΐκογένειά της.
Προσωπικό δάσκαλό της είχε τον Θεσσαλονικέα παιδαγωγό Θεοχάρη Πεντζίκη κι εκτός από τα ελληνικά -αρχαία και νέα έγραφε και μιλούσε γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά, ενώ έπαιζε πιάνο και ζωγράφιζε με δεξιοτεχνία.
Ψηλή, αεράτη και καλλιεργημένη, η αρχοντοπούλα Ναταλία χωρίς να είναι εκρηκτικά ωραία, ήταν συμπαθέστατη και ουδέποτε περνούσε απαρατήρητη.
Γιαυτό κι ό Παύλος Μελάς, απόφοιτος τότε της Σχολής Ευελπίδων, όταν την είδε σε ένα φιλανθρωπικό χορό το καλοκαίρι του 1891, την ξεχώρισε, αγόρασε από το τραπεζάκι της ένα σημειωματάριο και έγραψε:
«Αυτό το κορίτσι θα το πάρω γυναίκα μου!…»
Πραγματικά, τον ’Οκτώβριο του 1892 οι δύο νέοι παντρεύτηκαν.
Τούς ένωναν κοινά ιδανικά και την ψυχή τους φλόγιζαν τα ίδια αγνά όνειρα, όπως η Ναταλία γράφει στο βιβλίο της «Παύλος Μελάς» (σελ. 35):
«Με την γυναίκα του είχε ό Παύλος μεγάλη συμφωνία στις ιδέες, στην ανατροφή».
Και την ευτυχία τους ήρθαν νωρίς να συμπληρώσουν
δύο χαριτωμένα παιδιά,
ό Μίκης και η Ζέζα.
Όμως ό πόλεμος του 1897 τάραξε την ήρεμη οικογενειακή ζωή τους.
Ό Παύλος έσπευσε τότε να δώσει το «Παρών» στην πρώτη γραμμή κι η Ναταλία ανέλαβε την μάχη των μετόπισθεν οργανώνοντας τις γυναίκες των ’Αθηνών, που με πυρετώδη ρυθμό ετοίμαζαν στολές και εσώρουχα για τούς στρατιώτες.
Και ό Παύλος της έγραφε τέτοια γράμματα:
«3 Μαρτίου. (…)Χαίρω πολύ, ότι έβάλθησαν εις την εργασίαν όλαι αί κυρίαι των ‘Αθηνών.
Για την ώρα είναι πολύ καλά ώργανωμένα όλα.
Αυτή η εργασία χρειάζεται. (…)
Σε συμβουλεύω να παρατηρήσης και να κάμης κατάλογον των κοριών και δεσποινίδων που έχουν περισσότερον ζήλον και που είναι πρακτικώτεραι, που εργάζονται πολύ και άθορύβως.
Θα μάς χρειαστούν αργότερα διά να γίνη κάτι σοβαρώτερον και πρακτικώτερον».
(Ν. Μελά: «Παύλος Μελάς», σελ. 52)
Και σαν η Ναταλία έκρινε πια, ότι τα συνεργεία δούλευαν απρόσκοπτα και δεν ήταν απαραίτητη στην πρωτεύουσα, επιβιβάστηκε στο πλωτό νοσοκομείο «Θεσσαλία» σαν εθελόντρια αδελφή, για να συνοδεύει τα λαβωμένα παλληκάρια από το μέτωπο στα νοσοκομεία των ’Αθηνών.
Σ’ ένα τέτοιο ταξίδι της έλαχε ό κλήρος να νοσηλεύσει και τον πληγωμένο της σύζυγο, που έμεινε άναυδος βλέποντάς την ξαφνικά μπροστά του.
Ό ίδιος έγραψε τότε στο σημειωματάριό του:«Αλλά τί εκπληξις και χαρά, όταν παρατηρών με προσοχήν άναγνωρίζω την Νάταν, την όποίαν δέν είχα ίδή από της 8ης Μαρτίου!…»
(Ν. Μελά «Παύλος Μελάς» σελ. 109).
Ή άτυχη έκβαση του πολέμου εκείνου τραυμάτισε το φιλότιμο και των δυό τους.
Μα δεν τούς πλημμύρισε ηττοπάθεια.’Απεναντίας μάλιστα.
Ό Παύλος ξάναψε τις καρδιές πολλών αξιωματικών με γενναίο φρόνημα κι όλοι μαζί ορκίστηκαν να επιχειρήσουν κάτι καινούργιο για τούς σκλάβους αδερφούς.
Έτσι το 1900 ιδρύθηκε στην ’Αθήνα το Μακεδονικόν Κομιτάτον κι η προετοιμασία άρχισε ενώ το σπίτι τους μεταβλήθηκε σε φωλιά πατριωτική και στρατηγείο εθνικών σχεδίων.
Ή λεπτεπίλεπτη Ναταλία με χαρά φιλοξενούσε τούς τραχείς ορεσίβιους Μακεδόνες αντάρτες, που έφταναν για συνεννοήσεις με το Κομιτάτο.
Ό Λάκης Πύρζας, που από τη Φλώρινα ήρθε στην ’Αθήνα στις 2 Φεβρουάριου του 1903, γράφει στα απομνημονεύματα του:
«Ό Παύλος Μελάς με επήρεν και διευθύνθημεν εις τον σταθμόν του Λαυρίου, διά να άναχωρήσωμεν διά Κηφισιά, όπου εμενεν.
Εις τον σταθμόν συναντήσαμεν την κυρίαν του Ναταλίαν.
Όμού έπήγαμεν εις την Κηφισιάν.
Μου παρεχώρησαν ένα δωμάτιο διά να το έχω διά τον ύπνον».
Και σαν πήγαν στην ’Αθήνα να ζητήσουν βοήθεια ό Παύλος Κύρου από το Ζέλοβο και ό καπετάν Κώττας από τη Ρούλια, που από το 1897 με τοπικές δυνάμεις μόνος αγωνίζονταν στη Δυτική Μακεδονία, ό Μελάς ένιωσε πώς η θέση του ήταν πια εκεί, όπου κονταροχτυπιόταν ό Ελληνισμός με τη βουλγαρική θηριωδία.
Τον ίδιο μήνα λοιπόν, τον Φεβρουάριο του 1904, φεύγει για πρώτη φορά με όλη την αγάπη και τις ευχές της Ναταλίας.
Επιστρέφει κοντά της καθώς μπαίνει το καλοκαίρι, για να φύγει και πάλι στις αρχές ’Ιουλίου με το ψευδώνυμο και την ιδιότητα του ζωέμπορα Πέτρου Δέδε.
Για τρίτη και τελευταία φορά γυρίζει ό Παύλος στη Μακεδονία στις 18 Αυγούστου του 1904 με ψευδώνυμο εμπνευσμένο από τα ονόματα των δυο αγαπημένων του παιδιών:

Σαν Μίκης Ζέζας.
Ή Ναταλία περήφανη και συγκινημένη, πότε δακρύζοντας και πότε χαμογελώντας, κάθε φορά τον δέχεται και τον ξεπροβοδάει σηκώνοντας με χαρά την ευθύνη του σπιτικού και των παιδιών.
Μα κι ό Παύλος από τη Μακεδονία κάνοντας λυτρωτική ανάπαυλα στις ταλαιπωρίες και τα βάσανά του, της στέλνει αδιάκοπα τη σκέψη και την αγάπη του.
Της γράφει συχνά, με την πρώτη ευκαιρία.Της ιστορεί με λεπτομέρεια την ψυχολογική κατάσταση των σκιαγμένων χωρικών και τη συγκλονιστική μεταστροφή που συντελείται στις καρδιές τους από την παρουσία του. Της μεταδίδει τον ενθουσιασμό, τις λαχτάρες και τις αγωνίες του.
Κι η γυναίκα του τού απαντά.
Και με την αγάπη και τη φλόγα της τον ενθαρρύνει. τον δυναμώνει. τον προτρέπει ολόψυχα να αφιερωθεί στην πραγμάτωση του υψηλού ονείρου για τη νεκρανάσταση της Μακεδονίας.
Να μη νοιάζεται για τίποτε άλλο. Γιατί για όλα είναι αυτή. Πόση ευγνωμοσύνη, πόση λατρεία κι αγάπη δεν αποπνέουν τα γράμματα του Παύλου προς την υπέροχη συντρόφισσά του!..
Στις 25 Φεβρουάριου της γράφει:
« Ή άνάμνησις τόσων άγαπητών προσώπων, τα όποια με τόσας εΰχάς με παρακολουθούν, άντί να μ’ άδυνατίζει, μ’ ενισχύει και μ’ ενθαρρύνει εις ό,τι έχω να κάμω… Όπως καθ’ όλον τον βίον μου έτσι και τώρα είμαι ευτυχής άκόμη δέ ευτυχέστερος και υπερήφανος, ότι έχω γυναίκα τόσον γενναίαν, τόσον εύγενή και τόσον πατριώτισσαν.
Σ’ ευγνωμονώ και σέ λατρεύω».


Και άλλου διαβάζουμε:
«Τά πολυάριθμα παραδείγματα πατριωτισμού και θάρρους φυσικού, άλλ’ ιδίως ηθικού, τα όποια συνήντησα εις την άγαπητήν, την άγίαν σου οικογένειαν, με έβοήθησαν».
Τά γράμματα της Ναταλίας πλημμυρίζουν αύταξία τον Παύλο.
Άπό το Βελεμίστι την Κυριακή 29 Φεβρουάριου 1904 της γράφει:
(σελ. 190) « Ό Κοντούλης μού έδωσε το γράμμα σου και το γράμμα σου μού έδωσε πτερά.
Σ’ ευλογώ καθημέραν διά την γενναιότητά σου και την φιλοπατρίαν, σ’ ευγνωμονώ, αγάπη μου, διότι με υποστηρίζεις τόσον γενναίως εις την έκτέλεσιν των καθηκόντων μου(…) (…)
Είμαι ευτυχής ότι τα παιδάκια μου θά μείνουν εις τα λεπτά αλλά στιβαρά χεράκια σου.
Ναι, σάς σκέπτομαι με άγάπην όλους σας.
Είμαι ύπερήφανος δι’ όλους εσάς, είμαι ύπερήφανος διά την άποστολήν μου».


Αίσιοδοξει ό Παύλος πώς όλα θα πάνε καλά.
Πότε-πότε όμως κάτι προαισθάνεται και ενθαρρύνει αυτός τη Ναταλία.
’Απ’ το χωριό Κριτσοτάδες, Παρασκευή 5 Μαρτίου, της γράφει: (σελ. 205).
Όλα τα αποσπάσματα των επιστολών είναι παρμένα από το βιβλίο-ντοκουμέντο της Ναταλίας Μελά: «Παύλος Μελάς»-Αλεξάνδρεια 1926 και 6′ έκδοση Αθήναι 1964.
«… Έχω την πεποίθησιν ότι και η μάς και την άγίαν ύπόθεσιν θα ευλογήσει ό Θεός.
Άν όμως τυχόν δεν θελήση να έπιστρέψωμεν, να μη λυπηθής, αλλά να είσαι υπερήφανη και να χρησιμεύσης έτσι ώς παράδειγμα εις όλας τάς Έλληνίδας.
Ή ώραία και άγγελική ψυχή σου είμαι βέβαιος ότι θα αίσθανθή όπως θέλω».
Στις 13 Ιουλίου του 1904 της γράφει:
«…Δεν περνά στιγμή χωρίς να σ’ ευλογώ και να σ’ ευγνωμονώ διά την ύποστήριξίν σου…»
Και πώς να μην αισθάνεται ευγνώμων ό Παύλος, αφού η Ναταλία δεν συμπαρίσταται στο έργο του μόνο με λόγια, αλλά και με έργα;
Στην ’Αθήνα κηρύσσει εθνική εκστρατεία, συγκινεί καρδιές, αφυπνίζει συνειδήσεις και συγκεντρώνει χρήματα, που τα στέλνει στη Μακεδονία για να εξοπλίζονται οι αντάρτες και να συντηρούνται οι οικογένειές τους.
Σε πολλά γράμματα του Παύλου διαβάζουμε τέτοιες φράσεις:
«Έμαζεύσατε τίποτε χρήματα;» η
«Είναι άπαραίτητον να δοθούν τα χρήματα αυτά.
Πρέπει χωρίς άλλο και τάχιστα να ένεργήσετε διά να εύρέβουν»
η «Φρόντισε, αγάπη μου, τα άνωτέρω, όπως δυνηθής καλύτερα και ταχύτερα…».
Κι η Ναταλία όλα τα νοιάζεται, όλα τα προλαβαίνει.
Ώσπου φτάνει το πικρό τέλος…
Στις 13 ’Οκτωβρίου του 1904 στη Στάτιστα το εχθρικό βόλι σημαδεύει θανάσιμα τον Παύλο, για να τον περάσει ήρωα στην αιωνιότητα.
Κι εκεί στο στερνό ψυχορράγημά του, καθώς τα μάτια του βασιλεύουν στον ανονείρευτο ύπνο και πάλι η σκέψη του γυρίζει πίσω στη λατρεμένη του οικογένεια, που τόσο πρόωρα κι από τόσο μακριά για πάντα την αποχαιρετά.

Καλεί κοντά του τον αφοσιωμένο Πύρζα και με πολύ κόπο του εμπιστεύεται το τουφέκι του να το παραδώσει στο γυιό του Μίκη.
Του δίνει και τον σταυρό του να τον δώσει στη Ναταλία.
Ποιός είν’ άξιος κι άγλήγορος, άξιος και παλληκάρι
να πάει να πει της Παύλαινας της μικροπαντρεμένης
να μην αλλάξει τη Λαμπρή, φλουριά να μην φορέσει…
Ό Πύρζας στα απομνημονεύματα του περιγράφει:
«Άκούστηκεν ένας πυροβολισμός μόνον. Ό ‘Αρχηγός γύρισε πίσω λέγοντας:
«Στη μέση με πήρε παιδιά».
Μπήκε μέσα και με φώναξε:
«Νίκο που είσαι;» Ζύγωσα τον Ζέζα και γονάτισα δίπλα του.
’Έβγαλε το σταυρό από τον λαιμό του και μου είπε:
«Το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι, όπως σου είπα του Μίκη και να τούς πεις, ότι το καθήκον μου έκαμα. Σε σένα αφήνω το όνομά μου».
”Έβγαλε το πορτοφόλι με τις φωτογραφίες των παιδιών του και ξεζώθηκε, φάνηκαν αίματα, καταγής πέσανε λίρες.
Ή σφαίρα είχε τρυπήσει το κεμέρι του.
Πόναγε ό Παύλος και έλεγε:
«Σκοτώστε με παιδιά, πώς θα μ’ αφήσετε στους Τούρκους;»
Περνούσε η ώρα και πόναγε και βογγούσε περισσότερο, ό Παύλος έλεγε «πονώ».
Ύστερα με δυνατή φωνή είπε:
«Νίκο εσύ πώς θα με άφήσης;»
Τον φίλησα στο στόμα και του είπα:
«Κοντά σου είμαι Καπετάνιε, δεν σε άφήνουμε».
Τα χείλια του Παύλου ήτανε κρύα.
Ό Παύλος έλεγε, πονώ και φώναζε τα παιδιά του και πάλιν έλεγε σκοτώστε με.
Ύστερα δεν κουνιότανε και ούτε φώναζε πλέον τα παιδιά του.
Είπε σιγά «πονώ» και ξεψύχησε»
Ή θυσία του συγκλόνισε το Πανελλήνιο και η λαϊκή Μούσα έκανε τραγούδι τον θάνατό του:
Τί ’ναι ό αχός που ακούγεται στης Φλώρινας τα μέρη
Μην κάνας γάμος γίνεται; Μην κάνα πανηγύρι;
Ουδέ και γάμος γίνεται, ουδέ και πανηγύρι.
Ό Μίκης Ζέζας πολεμάει μ’ ένα ταμπόρι άσκέρι.
Τριγύρω-γύρω παγανιά κι ό Μίκης με τριάντα.
Κράζει τα παλληκάρια του και τα γλυκομιλάει:
— Παιδιά μου, μην τρομάζετε, το χάρο μη φοβάστε.
Τα παλληκάρια τα καλά μόνο Θεό φοβούνται.
Αρπάξτε τα τουφέκια σας και σύρτε τα σπαθιά σας
γιουρούσι για να κάμομε, αντίπερα να βγούμε.
‘Αρπάζουν τα τουφέκια τους και σέρνουν τα σπαθιά τους
γιουρούσι κάνουν και περνούν στην αντίκρυ ραχούλα
Κανένας δεν σκοτώθηκε, κανένας δεν λαβώθη,
μον’ ένα λεβεντόπαιδο, του πήραν το καμάρι.
Μελά, σε κλαίει η ’Ήπειρος και η Μακεδονία,
σε κλαίει η μαύρη μάννα σου, σε κλαίει κι η Ναταλία.
Ή Παύλαινα έμεινε πια μόνη με συντροφιά τις αναμνήσεις να σηκώνει με αξιοπρέπεια και καρτερία τον πόνο σαν πραγματική ηρωίδα.
Και τούτο για εβδομήντα κοντά χρόνια.
Ήταν τέτοιες οι δραματικές συνθήκες της διπλής, πες καλύτερα της τριπλής ταφής του ήρωα —το κεφάλι του θάπτεται στο ναό της Αγίας Παρασκευής στο Πισοδέρι και το ακέφαλο σώμα πρώτα πρόχειρα στη Στάτιστα κι έπειτα στο ναό Ταξιαρχών στην Καστοριά πού δεν πρόφτασε η Ναταλία να τον θρηνήσει, να τον νεκροστολίσει, να τον κηδέψει.


Σε τούτα τα δακρύβρεχτα καθήκοντα άλλες Μακεδόνισσες την αντικατέστησαν κι έγιναν αφανείς Μυροφόρες του παλληκαριού.
Όμως η ίδια θα ρθει δυό φορές στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία.
Την πρώτη, το 1905, φτάνει με ψευδώνυμο στην Καστοριά, για να προσκυνήσει τον τάφο του αγαπημένου νεκρού.
Την συνοδεύουν οι άνδράδερφοί της Κωνσταντίνος και Λέων Μελάς.
Ό Γερμανός Καραβαγγέλης στα απομνημονεύματά του γράφει σχετικά:
« Ή κυρία Μελά έφερε το ψευδώνυμο Μαρία Ίωάννου και την μετέφερα δήθεν ως δασκάλα στο χωριό Χρούπιστα, μη τυχόν την ανακάλυπταν οι αρχές(…) (…)
Δεν μπόρεσα να ανακαλύψω πώς μαθεύτηκε το πράγμα στην Καστοριά.
Φαίνεται, πώς Καστοριεΐς, που μένουν στην Αθήνα, ειδοποίησαν τους συγγενείς τους, ότι έρχεται η κυρία Μελά.
Κι έτσι όταν φτάσαμε στους Δουπιάκους, παραλίμνιο χωριό είδα πολύν κόσμον που περίμενε να χαιρετήσει την κυρίαν Μελά.
Προσπάθησα να τούς διαψεύσω με κάθε τρόπο, αλλά δεν το πίστεψαν (…)»
Κι άλλου:
«Καταλύσαμε στη Μητρόπολι. Την νύχτα, κατά τα μεσάνυχτα, βγήκαμε από τη Μητρόπολι, η κ. Μελά, οι δυό αδερφές μου κι εγώ και πήγαμε στον τάφο που ήταν στο απέναντι νεκροταφείο. Εκεί φαντάζεται καθένας τι σπαρακτικές σκηνές ξετυλίχτηκαν (…) »
Για δεύτερη φορά η Ναταλία ήρθε στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία τον ’Απρίλιο του 1907, για να κάνει την ανακομιδή των λειψάνων του Παύλου και να ενώσει τη σεπτή κεφαλή του με το λοιπό σώμα.
Έφτασε πρώτα στη Θεσσαλονίκη, όπου φιλοξενήθηκε στη σχολή χειροτεχνημάτων «Ό Άγιος Παύλος», που η ίδια είχε ιδρύσει με τη θεία της Μαρία Δραγούμη στη μνήμη του ήρωα άντρα της.
Διευθύντρια εκεί ήταν η ’Αμαλία Οικονόμου και μαζί της αναχώρησαν για την Καστοριά.
Αν και είχε συμφωνηθεί να ταξειδέψουν μυστικά, η πληροφορία διέρρευσε κι από όπου περνούσαν έβγαιναν οι χωρικοί με δάκρυα στα μάτια να τις προϋπαντήσουν ψάλλοντας το τραγούδι του Παύλου Μελά.
Έσφιγγαν με δέος και συγκίνηση το χέρι της, ακτινοβολούσαν τα μάτια τους σεβασμό, αναπτέρωναν τις ελπίδες τους κι αντλούσαν νέο κουράγιο απ’ το δικό της κουράγιο.
‘Ιερή φρικίαση διαπερνούσε την Ναταλία στη θέα τούτων των εκδηλώσεων λατρείας και τιμής.
Ό Παύλος της ζούσε.
Ήταν ό Παύλος όλων.
Έγινε θρύλος.
Πέρασε στις καρδιές αυτών αιδώ των ανθρώπων, έγινε φώς εθνικής ζωής, που σίγουρα θα διέλυε τα σκοτάδια της σκλαβιάς.
Ή θυσία του δεν πήγε χαμένη…
Στην Καστοριά δέχτηκε τις δυό γυναίκες, τις φιλοξένησε και φρόντισε για τα υπόλοιπα ό Γερμανός Καραβαγγέλης.
Μα καθώς γίνονταν η ανακομιδή, η Ναταλία για πρώτη φορά λύγισε.
Δεν μπόρεσε να άντέξει τον πόνο κι έπεσε λιπόθυμη στην αγκαλιά της ’Αμαλίας Οικονόμου, που με στοργή και αγάπη τη συνέφερε.
Σαν τέλειωσαν όλα και τη ρώτησαν, αν επιθυμεί να πάρει τα οστά του Παύλου στην ’Αθήνα, απάντησε:
—Όχι! Ό άντρας μου θυσιάστηκε για τη Μακεδονία. Εδώ σκοτώθηκε και τούτη η γη ας κρατήσει τα οστά του σαν αρραβώνα μυστικό και άγιο με τη λευτεριά!…
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Ναταλία έδωσε βαθύ περιεχόμενο στη ζωή της, αφοσιωμένη πάντα στην πραγμάτωση των υψηλών ιδανικών, κι έγινε σύμβολο προσφοράς στην οικογένεια, την πατρίδα και τον άνθρωπο.
Προσωπικός της άθλος ήταν η δημιουργία στο Μοναστήρι, παρά το πρόσφατο βαρύτατο πένθος της, τον Νοέμβριο του 1904 της σχολής χειροτεχνημάτων ό «”Άγιος Παύλος», καθώς και η ίδρυση της παρόμοιας σχολής με το ίδιο όνομα -πού ήδη αναφέραμε στη Θεσσαλονίκη, τον Σεπτέμβριο του 1905 με διευθύντρια την ’Αμαλία Οικονόμου από το Σιδηρόκαστρο.
Οι δυό αυτές σχολές ήταν παραρτήματα των «Ελληνικών Βασιλικών Σχολών Χειροτεχνημάτων», που είχαν έδρα την ’Αθήνα.
Παρείχαν μόρφωση, προστασία και επαγγελματική αποκατάσταση σε ορφανά κορίτσια Μακεδονομάχων, ενώ συγχρόνως ήταν κέντρα διερχομένων και ανεφοδιασμού του Μακεδονικού Αγώνος.
’Αλλά και ποιός ζήτησε τη συμπαράσταση της Ναταλίας και δεν την έλαβε με απλοχεριά και αγάπη;
Όταν ό ’Επίσκοπος Δράμας Χρυσόστομος, μετέπειτα εθνομάρτυρας Σμύρνης, συνέλαβε την ιδέα να αποκρούσει στη μαρτυρική Δράμα τις ξένες προπαγάνδες ιδρύοντας εκεί μεγαλοπρεπέστατο ελληνικό διδακτήριο, σε οικόπεδο που είχε δωρίσει η Μαριγώ Άριτζίδου, στο πρόσωπο της Ναταλίας βρήκε τον μεγάλο ευεργέτη και υποστηρικτή.
Γιατί σε παρακλητικό έγγραφο, που απεύθυνε και σε άλλους επιφανείς Μακεδόνες των ’Αθηνών, η Παύλαινα απήντησε, ότι με χαρά αναλαμβάνει την δαπάνη του έργου.
Τη μελέτη και τα σχέδια κατήρτισε ό αρχιτέκτονας Γεώργιος Χατζημιχάλης, ό όποιος ήταν και μυστικά διορισμένος υπολοχαγός από το ελληνικό κεντρικό κομιτάτο.
Το κτίριο συμβολικά κατασκευάστηκε σε σχήμα Π από ευγνωμοσύνη προς τη μεγάλη ευεργέτιδα και για να τιμηθεί η μνήμη του ήρωα συζύγου της.
Τα εγκαίνια του σχολείου έγιναν το 1909 κι αποτελεί μέχρι σήμερα ένα πραγματικό μνημείο για τη Δράμα.
Την ίδρυση παρομοίου σχολείου χρηματοδότησε η Παύλαινα και στη Νέα Ζίχνη Σερρών, όπου έμελλε να φοιτήσει και ό Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κ. Καραμανλής.
Ή Ναταλία χρόνια και χρόνια έπειτα πρωτοστατούσε σεμνά και αθόρυβα σε κάθε καλή προσπάθεια, που γίνονταν στη Μακεδονία.
Τόσο που θα χρειαζόταν αμέτρητες σελίδες για να καταγραφούν όλα τα καλά της έργα.
Καθ’ υπόδειξη της φίλης της Καλλιρόης Κοεμτζοπούλου, προέδρου του συλλόγου «’Αναγέννησις», χρηματοδότησε την ίδρυση στα Σέρβια ύφαντηρίου και παραρτήματος κέντρου ελληνικής λαϊκής τέχνης.
Γιαυτό και οι σερβιώτισσες από ευγνωμοσύνη την ανακήρυξαν επίτιμο πρόεδρο της «Αναγεννήσεως».
Το ότι αυτή τόσο νέα στερήθηκε τον σύντροφό της και περιβλήθηκε τον βαρύτατο -για την εποχή εκείνη τίτλο της χήρας, όχι μόνο δεν σκλήρυνε την καρδιά της απέναντι στον ανθρώπινο πόνο, αλλά την πλημμύρισε συμπόνια, τρυφερότητα προς τούς δυστυχισμένους και ανθρωπισμό.
Πόσο συγκινητικό δεν ήταν το ενδιαφέρον της να συνδράμει τις οικογένειες των Μακεδονομάχων κι η φροντίδα της να αποδοθεί επί τέλους ό πρέπων σεβασμός κι η έμπρακτη απόδειξη ευγνωμοσύνης της πατρίδας απέναντι στους επιζήσαντες απ’ αυτούς!…
Και σαν ήρθε η μεγάλη στιγμή να δικαιωθούν οι αγώνες και πάλι η Ναταλία βρέθηκε πρώτη στις επάλξεις του καθήκοντος.
Γιατί τον ’Οκτώβριο του 1912 μαζί με άλλες Ελληνίδες ακολούθησε σαν εθελόντρια αδελφή τον στρατό κατά την απελευθερωτική του εξόρμηση στη Μακεδονία κι έγινε θρύλος η στοργή της προς τον τραυματία στρατιώτη, η συμβολή της στην οργάνωση της φιλανθρωπίας, το ενδιαφέρον της για την πνευματική ανύψωση των πληθυσμών και ιδιαίτερα της Μακεδόνισσας.
Μα και στον μικρασιατικό πόλεμο πάλι η Παύλαινα στάθηκε πλάι στον στρατιώτη σαν μάννα.
Τον εμψύχωνε, τον φρόντιζε με στοργή και αγάπη και σαν τραυματίζονταν, τον συνόδευε στη Σμύρνη για περίθαλψη.
Ό εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Χρυσόστομος έβλεπε στο πρόσωπό της την ιδεωδέστερη συνεργάτιδα, την ενσάρκωση της αυταπαρνήσεως, την αδελφή του ελέους.
Λαμπρή υπήρξε και η κοινωνική προσφορά της Ναταλίας μέσα από φιλανθρωπικά, πνευματικά και πολιτιστικά σωματεία.
Μέλος του ΔΣ. του Π.Κ.Π.Α. από το 1914, συμπαραστάθηκε το 1927 και το 1930 την Εύα και τον ’Άγγελο Σικελιανό στην πραγμάτωση της Δελφικής ’Ιδέας, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου ίδρυσε στην ’Αθήνα «Την Ελληνική Λαϊκή Τέχνη» για την προστασία και διάσωση της πατρογονικής κληρονομιάς. Παράλληλα δημιουργική ήταν και η ενασχόλησή της με τα γράμματα.
Στα χρόνια του Μακεδονικού ’Αγώνος, η πέννα κι η γλωσσομάθειά της έγιναν όπλα εθνικά κι ακαταμάχητα.
Γιατί αρθρογραφώντας με ζέση σε ξένα περιοδικά και εφημερίδες διέλυε τα ψεύδη που διέσπειρε η βουλγαρική προπαγάνδα για να επηρεάσει τη διεθνή κοινή γνώμη.
Κι ακόμα εκτός από τις εμπνευσμένες εισαγωγές, που δημοσίευσε στις εκδόσεις της «Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης», μάς άφησε δυό σπουδαία έργα.
Την «Βατραχομυομαχία», μετάφραση από τα αρχαία στη νεοελληνική, και το ιστορικό ντοκουμέντο «Παύλος Μελάς», όπου πέρασε όλη την αλληλογραφία με τον ήρωα σύζυγό της φωτίζοντας σημαντικά αρκετές πτυχές του Μακεδονικού ’Αγώνος.
Τέλος σαν μητέρα η Ναταλία Μελά υπήρξε ιδανική.
Τρυφερή και φιλόστοργη έδωσε λαμπρή μόρφωση και αγωγή στα παιδιά της, ευτύχησε να χαρεί τον Μιχαήλ αξιωματικό και την Ζωή, σύζυγο Γεωργίου Ίωαννίδου, χημικό και να περιτριγυριστεί από εγγόνια και δισέγγονα.
Ή Παύλαινα, θαλερή παρά τα 101 της χρόνια, ήρεμη γιατί έπετέλεσε προς κάθε κατεύθυνση στο ακέραιο το καθήκον της,
πλημμυρισμένη χριστιανική ταπεινοφροσύνη, πραότητα και γαλήνη αποχαιρέτησε τα εγκόσμια τον ’Ιούλιο του 1972.
Ή κόρη της Ζωή λίγα χρόνια αργότερα, εκπληρώνοντας τη στερνή της επιθυμία,
εναπόθεσε τα λείψανά της πλάι στου Παύλου Μελά
στο βυζαντινό εκκλησάκι των Ταξιαρχών στην Καστοριά.
Έτσι τούς δυό συζύγους, που τόσο πρόωρα μα δοξασμένα χώρισε στη ζωή η αγάπη τους για τη Μακεδονία
κι η λαχτάρα για τη λευτεριά της,
τούς ενώνει τώρα η ελεύθερη Μακεδονική γη στην αιώνια ανάπαυσή τους.

της Αθηνάς Τζινίκου-Κακούλη
Φιλολόγου


ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ - ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ 7248088072371567146

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ
ΟΜΑΔΑ στο FACEBOOK
Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item