Widgets

H ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ: ΝΙΤΣΑ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ


Νίτσα Χατζηγεωργίου: Η Ηρωίδα Αγωνίστρια της ΕΟΚΑ

Αυτή που τα έδωσε όλα για την πατρίδα και περιφρονήθηκε αλύπητα...

Οι αγωνιστές καταδικάζονταν σε θάνατο, ο ένας µετά τον άλλο. Η ΕΟΚΑ έπρεπε ν' αντιδράσει, να προσπαθήσει να σώσει τη ζωή των παλληκαριών, να γίνουν προσπάθειες απαγωγής Άγγλων στρατιωτικών για την πιθανότητα ανταλλαγής τους µε θανατοποινίτες αγωνιστές. Έγινε πρόταση στη Νίτσα να γίνει το δόλωµα. Δέχθηκε χωρίς αντίρρηση.

Η ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ

Γνώρισε την καταφρόνια, την περιφρόνηση, την εξαθλίωση, την πείνα.

Ήταν νέα. Ήταν ωραία. Ήταν γενναία. Τη λέγαν Νίτσα Χατζηγεωργίου. Η πανέµορφη κόρη του Αγίου Δοµετίου, η ηρωίδα της ΕΟΚΑ που ποτέ δεν δίστασε, που ποτέ δεν ολιγώρησε, που ποτέ δεν δείλιασε στο κάλεσµα της πατρίδας, σίγουρα σήµερα θα µας παρακολουθεί από εκεί ψηλά και θα χαίρεται η πικραµένη ψυχή της γιατί εµείς τη θυµούµαστε, εµείς την τιµούµε, εµείς κρατούµε άσβεστο το καντήλι της µνήµης της. Ήταν Μάρτης του '68, όταν η Νίτσα αποχαιρέτησε τη ζωή, όταν έφυγε έρηµη, µόνη, εγκαταλελειµµένη, κυνηγηµένη, προδοµένη. Έφυγε πικραµένη αλλά περήφανη γιατί πρόσφερε στην πατρίδα, γιατί ξεπλήρωσε στο ακέραιο το χρέος της, γιατί τίµησε τον όρκο της, γιατί στάθηκε αλύγιστη και στα βασανιστήρια µα και στη µικρότητα κάποιων.

Η Νίτσα πρόσφερε στον Αγώνα και στην ΕΟΚΑ πιο πολλά, πιο θαρραλέα, πιο θαυµαστά από πολλούς που ύστερα την ξέχασαν, τη συκοφάντησαν, την κατέτρεξαν, τη φαρµάκωσαν µε το δηλητήριο της αγνωµοσύνης τους και την πότισαν χολή και όξος, για να µείνει µόνη, απροστάτευτη, κατατρεγµένη, καταδικασµένη στην πείνα και την εξαθλίωση. Σήµερα εµείς µνηµονεύουµε τη Νίτσα, την τιµούµε, τη θαυµάζουµε. Κάποιοι άλλοι θα 'πρεπε να σκύβουν από ντροπή, κάποιοι θα' πρεπε να χύνουν δάκρυα µετάνοιας, κάποιοι θα 'πρεπε να γονατίζουν και να ζητούν συγχώρεση. Σήµερα εµείς υµνούµε τη Νίτσα, της τραγουδούµε ένα τραγούδι ηρωικό απ' της καρδιάς µας τα βάθη, ένα τραγούδι που ταιριάζει στην τραγική αντρειωµένη.

Η Νίτσα Χατζηγεωργίου ζούσε µαζί µε τη µάνα της στο µικρό σπιτάκι τους στον Αϊ-Δεµέτη. Η ζωή τους κυλούσε ανέµελα, µέχρις ότου χτύπησαν τα σήµαντρα κι αντήχησε η φωνή του Διγενή, καλώντας όλους κι όλες στον υπέρ πάντων Αγώνα. Η Νίτσα απάντησε από την πρώτη στιγµή στο κάλεσµα της πατρίδας, συνεπαρµένη από τ' όραµα της Λευτεριάς. Η πανέµορφη κόρη, µε τα µεγάλα αµυγδαλωτά µάτια και τα µαύρα µακριά σγουρά µαλλιά αφοσιώθηκε ολόψυχα στον Αγώνα, µε αυτοθυσία και αυταπάρνηση. Δεν δίστασε ποτέ ν' ακολουθήσει όποια διαταγή, όσο δύσκολη ή επικίνδυνη κι αν ήταν. Συνεργάστηκε µε πρωτοκλασάτα στελέχη της ΕΟΚΑ. 



Έλαβε µέρος στην απόπειρα απόδρασης του µελλοθάνατου Μιχαλάκη Καραολή, συµπαραστεκόταν στις οµάδες κρούσης, µετέφερε χειροβοµβίδες δένοντάς τες στα πόδια της. Καµιά αποστολή δεν ήταν δύσκολη ή αδύνατη για την Νίτσα. Είχε θάρρος, είχε παλληκαριά, είχε ετοιµότητα, είχε ψυχραιµία. Μαζί µε τον Κυριάκο Μάτση ανέλαβε τη µεταφορά του Γρηγόρη Αυξεντίου από τον Πενταδάκτυλο στην Κακοπετριά. Οδηγός στο αυτοκίνητο, ο Μάτσης. Ο Γρηγόρης και η Νίτσα, επιβάτες στο πίσω κάθισµα. Η επικίνδυνη πορεία κυλούσε οµαλά, µέχρις ότου ένα οδόφραγµα µε συρµατόπλεγµα έκοψε τη διαδροµή. Η Νίτσα ψύχραιµα έλυσε τα πλούσια µαλλιά της σκεπάζοντας το πρόσωπο του Γρηγόρη και κρύβοντάς τον στην αγκαλιά της. Οι Εγγλέζοι χαµογέλασαν στη θέα του τάχα ερωτευµένου ζευγαριού και τους έκαναν νόηµα να συνεχίσουν την πορεία. Ο Γρηγόρης έφθασε σώος στον προορισµό του κι ανηφόρισε για τα ληµέρια της ΕΟΚΑ.






Ξαφνικά, η ζωή της Νίτσας αναποδογύρισε, ήρθε η αποφράδα µέρα. Οι αγωνιστές καταδικάζονταν σε θάνατο, ο ένας µετά τον άλλον. Η ΕΟΚΑ έπρεπε ν' αντιδράσει, να προσπαθήσει να σώσει τη ζωή των παλληκαριών, να γίνουν προσπάθειες απαγωγής Άγγλων στρατιωτικών, για την πιθανότητα ανταλλαγής τους µε θανατοποινίτες αγωνιστές. Έγινε πρόταση στη Νίτσα να γίνει το δόλωµα. Δέχθηκε χωρίς αντίρρηση. Όλα για την Πατρίδα, είπε. Απένταντι από το νεκροταφείο της Λευκωσίας, στο ΒΜΗ, ήταν ένα Εγγλέζικο στρατόπεδο. Κοντά ένα µπαρ που σύχναζαν οι στρατιώτες. Οι αγωνιστές µετέφεραν τη µάνα της Νίτσας σε άλλο σπίτι, για να µπορέσει να παρασύρει στο δικό της κάποιον Εγγλέζο, να του προσφέρει Coca cola µε υπνωτικό, για να γίνει η απαγωγή. Στο µπαρ ένας θαµπώθηκε από την οµορφιά της Νίτσας. Προσφέρθηκε να τη συνοδέψει σπίτι της. Εκείνη δέχθηκε. Του πρόσφερε το αναψυκτικό. Μα εκείνος δεν αποκοιµήθηκε. Η Νίτσα του είπε να ξανάρθει αύριο. Φοβόταν τάχα σήµερα το σκύλο που είχε µαζί του. 



Την επόµένη δύο οπλισµένοι αγωνιστές κρύφτηκαν στο δωµάτιο του µπάνιου. Ο Άγγλος ήρθε. Οι δύο αγωνιστές ξαφνικά µπούκαραν. Ο Εγγλέζος αντέδρασε. Οι αγωνιστές πυροβόλησαν. Ο Εγγλέζος έπεσε νεκρός. Οι αγωνιστές έφυγαν. Η Νίτσα, τροµαγµένη, έµεινε µόνη µε το άψυχο κουφάρι. Επικοινωνεί µε την οργάνωση. Ζητά τι πρέπει να κάνει. Της λένε να πάει στην Αστυνοµία, να καταγγείλει πως ένω ήταν σπίτι της µε έναν Εγγλέζο, ξαφνικά δυό άγνωστοι µπήκαν και τον σκότωσαν. Η Νίτσα υπάκουσε. Μα οι Εγγλέζοι δεν την πίστεψαν.



Καταδικάστηκε στην αποµόνωση



Στο Νταχάου της Κύπρου, στα µπουντρούµια της Οµορφίτας η Νίτσα µαρτύρησε. Ανατριχιάζει ο νους. Ματώνει η καρδιά. Η εκδίκηση των Εγγλέζων για το χαµό του δικού τους ανθρώπου ήταν αδυσώπητη, χωρίς οίκτο, βάναυση, χωρίς σταµατηµό. Η Nίτσα άντεξε και τα βασανιστήρια και τους εξευτελισµούς. Και δεν µίλησε. Ανθρώπινο ράκος, ρίχτηκε στις φυλακές, χωρίς δίκη, σαν Πολιτική Κρατούµενη, FDP 3. Εκεί παρηγοριά της ο Χριστός και η Παναγία και το Ευαγγέλιο στο χέρι. Ο Αγώνας τέλειωσε. Οι φυλακισµένοι και οι κρατούµενοι ήταν τώρα ελεύθεροι. Κάποιοι ανταµείφθηκαν. Κάποιοι πήραν αξιώµατα. Κάποιοι έγιναν τρανοί.

Μα η Νίτσα, η µαρτυρική Νίτσα, αντί ανταµοιβής γνώρισε την καταφρόνια, την περιφρόνηση, την εξαθλίωση, την πείνα. Ό,τι έκανε για την Πατρίδα ήταν για κάποιους λόγος τιµωρίας. Ανατριχιάζει και σαλεύει ο νους. Η Νίτσα δεν έβρισκε δουλειά, δεν την άφηναν να βρει δουλειά. Μόλις προσλαµβανόταν κάπου, τη δεύτερη ή τρίτη µέρα γινόταν ένα τηλεφώνηµα και η Νίτσα έπρεπε να φύγει. Καταδικάστηκε στην αποµόνωση, στην πείνα, ναι στην πείνα. Κλείστηκε στο καβούκι της. Η τραγική αγωνίστρια, η µάρτυρας, η ηρωίδα, πάλευε µόνη, µε συµπαραστάτη µονάχα τη µάνα, τις δυνάµεις του κακού, του φθόνου και του µίσους που την περιτριγύρισαν.

Στραγγαλισμένη με το Ευαγγέλιο στο στήθος

Στις 11 του Μάρτη του '68, η µάνα βρίσκει νεκρή στο κρεβάτι της τη Νίτσα. Στο στήθος της ακουµπούσε ένα Ευαγγέλιο. Σε µια γωνιά ένα καντήλι τρεµόσβυνε. Η πρώτη εντύπωση ήταν πως η Νίτσα, στην απελπισία της, έδωσε τέλος στη ζωή της. Μα ο ιατροδικαστής που έκανε τη νεκροψία αποφαίνεται: Η Νίτσα δολοφονήθηκε, η Νίτσα στραγγαλίσθηκε. Η νέα, η ωραία, η γενναία στα 37 της χρόνια ξεκουράστηκε στο Κοιµητήριο, για να συντροφέψει η ψυχή της τους Αγγέλους. Μα κάποιοι άνθρωποι δεν ήθελαν φαίνεται τον αναπαµό για τη Νίτσα. Σε λίγα χρόνια ο αιώνιος ύπνος της ταράχτηκε. Οι µπουλντόζες ξάφνου ανασκαλεύουν τα µνήµατα, οι τάφοι ανοίγονται, τα απογυµνωµένα κόκαλα ξεπετάγονται, κάποια µαζεύονται, πολλά είναι ανάκατα µε τα χώµατα και τον κουρνιαχτό που αναδεύεται. Κάποιοι αποφάσισαν πως η Εκκλησία έκει ήταν µικρή, κάποιοι είπαν πως οι νεκροί δεν χρειάζονται τόσο µεγάλο χώρο...


Τιμάται με διαταγή του Διγενή

Η Ένωση Νέων Αγίου Δοµετίου που είχα τη µεγάλη τιµή να 'µαι ο Πρόεδρός της το '59 µε διαταγή του Διγενή, κάθε χρόνο τιµά τη Νίτσα. Η ΕΝΑΔ κάθε χρόνο µνηµονέυει τη Νίτσα. Κάθε χρόνο καταθέτει τα στεφάνια της αγάπης και της ευγνωµοσύνης της στην προτοµή της, που στήθηκε στο προαύλιο του σωµατείου. Μα η Εκκλησία; Η Πολιτεία; Δεν θα 'πρεπε να µεριµνήσουν για ένα µικρό κοµµάτι γης για να φυτέψουν ένα σταυρό µε τις λέξεις «Νίτσα Χατζηγεωργίου, Αγωνίστρια»; Δεν θα 'πρεπε κάπου να υπάρχει ένα µικρό κοµµάτι γης µ' ένα σταυρό, µ' ένα καντήλι, µ' ένα λουλούδι; Νίτσα, αγωνίστρια, ηρωίδα, µάρτυρα. Εµείς σε τιµούµε, σε θυµούµαστε και θα κρατούµε άσβεστο το καντήλι της µνήµης σου. Εµείς σκύβουµε και σε θαυµάζουµε. Αιωνία να 'ναι η µνήµη σου.

* Ομιλία στο Εθνικό Μνημόσυνο της Νίτσας Χατζηγεωργίου, στον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου, στον Άγιο Δομέτιο, στις 13 Μαρτίου.

Πηγές: sigmalive.com και (φώτο) publicart.ouc.ac.cy




H ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ




Στον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59, η γυναίκα της Κύπρου, συνέχισε επάξια την μακρόχρονη Ελληνική μας παράδοση. Οι Σπαρτιάτισσες μάνες δίνοντας την ασπίδα στα παιδιά τους έλεγαν το "Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ"(Δηλαδή, ή θα φέρεις ζωντανός πίσω την ασπίδα, ή θα σε φέρουν νεκρό πάνω σ’ αυτήν. Να μην υποχωρήσεις , να μην τραπείς σε φυγή).

Στον αγώνα του 1821 η συμμετοχή της γυναίκας ήταν και πάλι αντάξια της Ιστορίας μας. Μαντώ Μαυρογένους, Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα...

Το 1940, οι γυναίκες της Πίνδου, υπήρξαν σημαντική δύναμη για την απόκρουση των Ιταλών. Κατά την Γερμανική κατοχή σε όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις, συμμετείχαν χιλιάδες γυναίκες.

Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν και οι Ελληνίδες της Κύπρου έδωσαν το παρόν τους στον απελευθερωτικό μας αγώνα, με πολλούς τρόπους.



1. Εντάχθηκαν στην ΕΟΚΑ

2. Εντάχθηκαν στην ΑΝΕ

3. Μετέφεραν οδηγίες και εντολές του Αρχηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή

4. Μετέφεραν βόμβες, πυρομαχικά, όπλα

5. Μοίραζαν φυλλάδια της ΕΟΚΑ

6. Έγραφαν στους τοίχους συνθήματα π.χ. ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΣ ΤΡΩΓΟΜΕΝ ΠΕΤΡΕΣ, ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΕΛΛΗΝΕΣ



Οι γυναίκες των χωριών, φρόντιζαν για την προμήθεια τροφίμων και άλλων αναγκαίων αγαθών, ή ακόμη τους έκρυβαν στα σπίτια τους, αψηφώντας τους κινδύνους.



Όταν στις πόλεις γίνονταν εκτελέσεις Άγγλων, πολλές φορές οι αγωνιστές έδιναν τα όπλα στις γυναίκες, για να τα μεταφέρουν μακριά από τον τόπο της εκτέλεσης, μιας και οι Άγγλοι δεν υποψιάζονταν τις γυναίκες.


Οι γυναίκες στον απελευθερωτικό αγώνα, μετέφεραν την τιμημένη γαλανόλευκη σημαία μας, φορώντας την σαν ενδυμασία, με τον τρόπο αυτό ξεγελούσαν τους Άγγλους, οι οποίοι είχαν απαγορεύσει τις Ελληνικές σημαίες.

Πολλές από τις γυναίκες αναδείχθηκαν ηρωίδες και άλλες πρόσφεραν την ζωή τους για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Κύπρου και την ΕΝΩΣΗ με την ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ.
Ανάμεσα σε πολλές άλλες, εξαίρετα παραδείγματα αγώνα και θυσίας, είναι και οι πιο κάτω:

1. Ελένη Σεραφείμ Λοϊζου
2. Νίτσα Χατζηγεωργίου
3. Αγάθη Ανδρέου 
4. Ανθούλα Χαριτίνη (Ρίτα)
5. Μαρία Αντωνιάδου Δημήτρη
6. Αθανασία Αντωνίου 
7.  Δάφνη Ανδρέα Γεωργίου 
8. Νίκη Αρτεμίου Γεωργίου
9. Αθηνά Κουμίδου Νικόλα
10. Μαρία Κουντουρίδου 
11. Αικατερίνη Σωτηρίου 
12. Χαραλαμπία Κωνσταντίνου (Πίτσα)
13. Χλόη Κούσπετρη 
14. Ανδρούλα Μιχαήλ

Οι γυναίκες αυτές όπως και πολλές άλλες αποτελούν αιώνια πρότυπα αγωνιστικότητας και πατριωτισμού. Η αγωνιστική τους δράση, πρέπει να καθοδηγεί τις σύγχρονες νέες της σημερινής εποχής, μιας εποχής υπερκαταναλωτισμού, εθνικής μειονότητας και φθοράς.

Εμείς, το ΜΕΤΩΠΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ του ΕΘΝΙΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ (Ε.ΛΑ.Μ.) συνεχίζουμε τον αγώνα για την Ελευθερία της πατρίδας μας και την ΕΝΩΣΗ μας με την ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ, ακλουθώντας τα βήματα των προγόνων μας και με την άσβεστη φλόγα των ηρωομαρτύρων του 1955-59, με πίστη στο Θεό και στα ιδανικά της φυλής μας, δίνουμε όρκο αγώνα, μέχρι αισχάτων για την εκπλήρωση των εθνικών μας στόχων.

Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ


ΜΕΤΩΠΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
ΕΘΝΙΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ
(Ε.ΛΑ.Μ.)

ΕΟΚΑ - O ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ



Μια μάνα τέθκιον ήρωαν εν προσβολή να κλάψει
Χαλάλιν της πατρίδας μου το φως μου, η ζωή μου
Τζι αφού ένε παραδόθηκεν ας έσιη την ευτζιή μου.
Λόγια της μητέρας του Γρηγόρη Αυξεντίου στην κηδεία του.

Η EΠITYXIA του Aπελευθερωτικού Αγώνα στηρίχτηκε στον ανταρτοπόλεμο που «απαιτεί κυρίως μυστικότητα, ευελιξία, πανουργίαν, δόλον και ευψυχίαν» (Απομνημονεύματα σ. VI). Η Γυναίκα αποδείχθηκε να διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά που στήριξαν αυτήν την επιτυχία: ποτέ δεν πρόδωσε, γεγονός που αναφέρει με θαυμασμό ο στρατηγός Διγενής, λέγοντας ότι «δεν υπήρξε γυναίκα καταδότης», αποδεικνύοντας έτσι ότι ήξερε να κινείται με μυστικότητα, φίλευε τους Aγγλους στρατιώτες που περιπολούσαν έξω από το σπίτι της με φρούτα από το δενδρόκηπό της για να μην τους αφήσει να μπουν στο σπίτι όπου έκρυβε το κρησφύγετο του αντάρτη, χρησιμοποιώντας πανουργία και δόλο και μένοντας ελεύθερη μέσα στα κρατητήρια, όπου βασανίστηκε απάνθρωπα, χωρίς κλάμα στο άκουσμα του θανάτου του παιδιού της, δείχνοντας ότι είχε το σθένος και την ευψυχία που στήριξαν τον αγώνα.


Η προσφορά της γυναίκας στον αγώνα έχει ήδη αποτιμηθεί από τον αρχηγό Διγενή στα Απομνημονεύματά του και στο Χρονικόν με τρόπο πια αδιαμφισβήτητο. Γράφει στα Απομνημονεύματά του αποτιμώντας τη συμβολή της γυναίκας: «Η Ελληνίς Κύπρια εφάνη αξία των ωραιοτέρων ελληνικών παραδόσεων» (σ. 227). «Εις πολύ εμπιστευτικάς αποστολάς εχρησιμοποίουν το γυναικείον φύλον» (σ. 226). «Oταν ομιλώ περί νεολαίας περιλαμβάνω τόσον τους νέους, όσον και τας νεάνιδας. Αι νεάνιδες της Κύπρου όχι μόνον δεν υστέρησαν εις τόλμην και αυτοθυσίαν, αλλά και εφάνησαν πραγματικαί Σπαρτιάτισσες, Σουλιώτισσες και Μεσολογγίτισσες» (σ. 40). Στο Χρονικόν Αγώνος ΕΟΚΑ, ο στρατηγός Γρίβας Διγενής αναφέρει: «Η συμβολή της Ελληνίδας Κυπρίας εις τον Aπελευθερωτικόν Aγώνα υπήρξε εξόχως σημαντική. Με βαθείαν συγκίνησιν αναλογίζομαι την πολύτιμον συνεισφοράν της εις τον αγώνα. Με παραδειγματικήν αυταπάρνησιν ανέλαβε και εξετέλεσε κατά τρόπον αξιοθαύμαστον πάσαν αποστολήν, μη ορρωδήσασα προ ουδενός κινδύνου. Oλαι αι Eλληνίδες των πόλεων και των χωριών της Κύπρου δεν υστέρησαν ουδενός εις πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας. Και εις αυτόν τον ένοπλον αγώνα έλαβον αύται μέρος» (σ. 59). Ο πολιτικός αρχηγός του Αγώνα Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αναφέρεται με τον ίδιο θαυμασμό στην προσφορά της Γυναίκας στον Αγώνα.


...Η μικρή Μύρια, νήπιο ακόμη, την οποία αναφέρει στα Απομνημονεύματά του ο Διγενής ως τον καλύτερο φρουρό, μια και κάθε φορά που έβλεπε Aγγλο στρατιώτη φώναζε εναντίον του, οι μικρές μαθήτριες με την μπλε ποδιά και την αλατζιά που κουβαλούσαν όπλα, πέτρες και αλληλογραφία κάτω από τις ποδιές τους, οι γυναίκες που ύφαναν 5.317 πήχεις αλατζιάς για να υλοποιήσουν την παθητική αντίσταση και το μποϊκοτάζ των αγγλικών προϊόντων, οι κρατούμενες νέες με την ελεύθερη ψυχή που έραβαν κρυφά ελληνικές σημαίες και υπέμεναν τα βασανιστήρια, οι αγωνίστριες γυναίκες με όπλα και χειροβομβίδες που συγκρούονταν με τον βρετανικό στρατό, για να διευκολύνουν τη διαφυγή των ανταρτών, οι γυναίκες της ΠΕΚΑ, της ΑΝΕ και της ΟΧΕΝ που πολυγραφούσαν φυλλάδια, αναρτούσαν πανό, διαδήλωναν, προμήθευαν τους αντάρτες με τρόφιμα και ρούχα, και έριχναν βόμβες, οι Σύνδεσμοι και οι ομάδες κρούσεως, οι γυναίκες που κράτησαν τη μάχη των σημαιών και των συνθημάτων, οι δασκάλες και καθηγήτριες στα σχολεία και στο κρυφό σχολειό, οι οικοκυρές που μετέτρεψαν τα σπίτια τους σε κρησφύγετα και δεν έκλαψαν στα συντρίμμια τους μετά την ανατίναξή τους από τους Aγγλους, η τομεάρχης γυναίκα του αγώνα, και οι εκατοντάδες μάνες, γυναίκες και αρραβωνιαστικιές που ενθάρρυναν τους αγωνιστές στον αγώνα της λευτεριάς δεν ήλθαν από το πουθενά: ήταν ψυχές χαλυβδωμένες από την Ιστορία του τόπου και παρουσίες που τις ύφανε από γενιά σε γενιά η προσήλωση στον σκοπό της ζωής που δεν ήταν άλλος από τη θυσία για τη λευτεριά, την Eνωση, την Ελλάδα.


Η Αρίστη Ρωσσίδου αφηγείται περιγράφοντας τη σύμπνοια της οικογένειας στον Αγώνα: «Eμυήθην Νοέμβριον 1954, εις ηλικίαν 17 ετών. Με υπερηφάνειαν αναφέρω ότι στο σπίτι μου κατασκευάσθησαν οι πρώτες βόμβες της 1/4/1955… Αντιμετώπισα πολλούς κινδύνους, ανακρίσεις, έρευνες και δίκες. Εις μίαν και μόνον περίπτωσιν Aγγλος αξιωματικός με ανέκρινε εις την οικίαν μου ενώπιον των γονέων μου επί πέντε ολοκλήρους ώρας. Σημειωτέον ότι η οικία μου ηρευνάτο πέντε και έξι φοράς τον μήνα υπό Aγγλων και επικουρικών. Και η μητέρα μου, Ελένη Ρωσσίδου, παρ' όλην την πίκραν που εδοκίμασε, εκ της θανατικής καταδίκης, του αδελφού μου, παρά την ηλικίαν της (56 ετών), δεν παρέλειψε ούτε στιγμήν να προσφέρει υπηρεσίας εις τον Αγώνα… πηγαινοερχομένη στας διαφόρους πόλεις, μεταφέρουσα τα επείγοντα υλικά, φυλλάδια και άλλα εμπιστευτικής φύσεως έγγραφα» (Χρονικόν, σ. 375-76).


Ο λόγος τους μνημείο της ψυχής τους και σ' αυτόν χρειάζεται να σπουδάσουν οι επόμενες γενιές: «Δε θα παραδιδόταν ποτέ ο Γρηγόρης. Μια και το ζήτησε η πατρίδα δεν μπορούσε παρά να την υπηρετήσει. Δεν μπορούσε παρά να την ελευθερώσει ή να πεθάνει. Είμαι περήφανη για τη θυσία του…», θα πει η αρραβωνιαστικιά του υπαρχηγού της ΕΟΚΑ (σελίδες, 136). Η μάνα του Ανδρέα Δημητρίου, όταν τον αποχαιρετά για τελευταία φορά πριν απαγχονιστεί το 1956 θεμελιώνει με τα λόγια της τη συνέχιση του αγώνα: «Στην ευχή μου, γιε μου. Πρόσεχε να έχεις θάρρος ώς το τέλος. Καλύτερα ο θάνατος παρά προδότης». Μπροστά στο νεκρό σώμα του αγωνιστή Πετράκη Κυπριανού η μάνα του θα δείξει πώς γεννιούνται οι ήρωες, λέγοντας «Eτσι σε ήθελα, γιε μου, νάρτεις ήρωας» και η μάνα του Παλληκαρίδη, όταν έμαθε ότι ζητούσαν από τον γιο της να καταδώσει για να τον αφήσουν ελεύθερο είπε: «Εγιώ εν εγέννησα παιδί, που να γενεί προδότης. Χαλάλι της πατρίδας μου το γαίμα του παιδκιού μου».





Η Γυναίκα της Κύπρου έζησε, έδρασε και απέθανε ως Ελληνίδα που μάχεται για Λευτεριά, συνώνυμη στα χρόνια του Αγώνα με την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Από άρθρο της Μαίρης Ιωαννίδου-Κουτσελίνη

Πηγή: whitewomenfront.blogspot.com

EΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 
Η "Κοπέλα της Σημαίας" που συγκλόνισε την Κύπρο
Αφιέρωμα στις Ηρωίδες της ΕΟΚΑ: Νίνα Δρουσιώτου-Χατζημιλτή
Λουκία Λαουτάρη - Παπαγεωργίου: Η «Μπουμπουλίνα» της ΕΟΚΑ
Η ΚΥΡΑ ΦΡΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΛΑΠΗΘΟΥ - ΜΙΑ ΗΡΩΙΔΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΝΑ (ΒΙΝΤΕΟ)


ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΠΡΟΔΟΤΕΣ-ΛΑΜΟΓΙΑ-ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ 781589248441724204

Δημοσίευση σχολίου

Translate

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

SOCIAL

ΤΩΡΑ

ΑΡΘΡΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Widget by:Blogger Tips
Pro Blogger Tricks
Instagram Επισκεφτείτε το προφίλ του EΛΛΗΝΩΝ στο Pinterest.

ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΟ EMAIL ΣΟΥ. ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ EMAIL ΣΟΥ ΚΑΙ KANE CLICK ΣΤΟ ΚΟΥΜΠΙ "ΕΓΓΡΑΦΗ".:

Delivered by FeedBurner

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ VIDEO
Recommended Post Slide Out For Blogger

ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΜΑΣ...

Embed Calculator requires a newer version of Adobe Flash Player.

You must have the current version of the adobe flash player to use this online calculator.

item